Download onze app..

..voor de beste ervaring op een mobiel apparaat.

Download voor iOS

Download voor Android

‘Vreugde en verdriet liggen dicht bij elkaar bij PSV’35/vv Vlodrop’

De inmiddels 31-jarige Remco van der Borgh begon zijn voetballoopbaan bij Vesta in Melick waar hij in de F-jes speelde. Vervolgens verhuisde de Familie Van der Borgh naar St. Odiliënberg waarop Remco zich aanmeldde bij de plaatselijke voetbalvereniging. Daar doorliep hij de gehele jeugdopleiding (behalve de A-jeugd) en werd hij bij het overhevelen naar de senioren opgenomen in de selectie waar hij keeper werd van het tweede elftal. Niet voor lange tijd overigens want niet heel veel later zei hij het voetbalwereldje gedag. Remco ging zich toeleggen op zijn studie en liet het voetbal lange tijd links liggen tot ruim vier jaar geleden. Het begon toch weer te kriebelen waarop hij zich deze keer aanmeldde bij PSV’35. Remco begon in het vierde elftal bij PSV’35 en kwam een jaar daarna in het vijfde elftal te spelen. Een geweldig mooi elftal waar hij het ook uitstekend naar zijn zin heeft. Remco:” Dit is mijn derde seizoen bij het vijfde elftal en bevalt me inderdaad uitstekend. Een paar jaar geleden was er een voetbaltoernooi met Hemelvaart en daar deed ik aan mee met een zaalvoetbalteam uit Roermond waar ik deel van uitmaakte. Vervolgens kwam ik een oude bekende tegen het lijf en die vroeg of het misschien interessant voor me zou zijn om volgend jaar hun team te komen versterken aangezien ze een keeper nodig hadden voor het volgende seizoen. Vanuit Sint Odilienberg bleek ook interesse te zijn, maar heb mijn gevoel laten spreken en gekozen voor PSV'35. Er waren verschillende jongens die ik min of meer kende vanuit mijn middelbare schooltijd dus het waren niet geheel onbekenden. Ik werd in ieder geval prettig opgenomen in de groep en de sfeer binnen het team is relaxed. De meesten zitten ongeveer in dezelfde leeftijdscategorie, zijn altijd gemotiveerd en hebben plezier in het spel. Voor mij persoonlijk is de ongedwongen sfeer en het simpelweg vrij kunnen voetballen een prettig gevoel. De jongens zijn altijd in voor een grapje en hebben onderling respect voor elkaar.” Een goede sfeer binnen een team is dan ook de basis voor een succes. Zo presteerde het team de laatste jaren ook goed en werd dit seizoen afgesloten met een keurige tweede plaats. Remco:” We hebben over het algemeen een sterk seizoen gedraaid waarbij we in de moeilijke wedstrijden de belangrijke punten hebben gepakt. Voorin hebben we snelheid en veel scoringsvermogen en defensief steekt het ook aardig in elkaar. Alleen volgend jaar ervoor zorgen dat we nog iets minder tegendoelpunten te verwerken krijgen en dan ben ik tevreden.” Een mooi jaar dus voor Remco wat een opmerkelijk en onverwacht slot kreeg. In de tijd dat hij bij PSV’35 speelt stond hij slechts eenmaal onder de lat bij het eerste elftal. Dat was in een oefenduel vorig jaar. Verder mocht hij ook enkele keren aantreden bij het tweede en derde elftal. Remco vond het wel goed zo, had het leuk bij zijn eigen team, vond het niet erg om af en toe in te vallen bij een ander team maar had verder niet meer de ambitie om nog hoog te spelen. De tijd ontbrak hem daar ook voor. Maar in het weekend van 5 juni werd hij ineens opgenomen in de wedstrijdselectie van het eerste elftal en het tweede elftal. Het waren niet zomaar wedstrijden, het waren finalewedstrijden in de nacompetitie. Wedstrijden waarin de beslissing zou vallen over handhaving/degradatie of promotie. Remco:” Ik werd tijdens het internationale jeugdvoetbaltoernooi welke PSV'35 elk jaar organiseert, benaderd door Dhr. Puts. Hij vroeg me of ik misschien interesse had om de rol als reservekeeper op me te nemen bij het tweede elftal aangezien de andere keepers om uiteenlopende redenen niet konden. Daarop heb ik geantwoord dat ik mijn planning op het werk moest checken, maar dat het waarschijnlijk wel zou moeten lukken. Een dag voor de wedstrijd ontving ik een telefoontje van de trainer van het eerste elftal die me vroeg of ik na de wedstrijd van het tweede elftal door kon rijden naar Leeuwen om als reservekeeper te fungeren. Helaas was er voor de vaste keeper iets tussengekomen waardoor hij niet de beslissingswedstrijd kon spelen. Ik heb toen uiteraard toegezegd want dat was op dat moment het minste wat ik voor de club kon doen.” Een doldwaze situatie dus, een situatie welke je alleen zal tegenkomen in het amateurvoetbal. Mooi toch! Alles op een rijtje gezet. PSV’35 heeft vijf keepers, drie keepers waren dus verhinderd waardoor de keeper van het tweede elftal, Job Theulen, eerst zijn wedstrijd moest keepen bij PSV’35 2 en daarna door moest naar PSV’35 1 waar hij ook op doel stond. Doordat het tweede elftal een verlenging moest spelen kon Job maar één helft keepen in de verlenging waarna Remco het stokje overnam. Er volgde een strafschoppenserie welke werd gewonnen door PSV’35 en waardoor het dus promoveerde naar de 2e Klasse. Na de wedstrijd moest Remco vervolgens als een speer naar Leeuwen om op de bank plaats te nemen bij PSV’35/Vlodrop 1. Zoals aangegeven wist PSV’35/vv Vlodrop 2 promotie te bewerkstelligen door DESM 2 te verslaan na strafschoppen. PSV’35/vv Vlodrop was de iets betere ploeg maar kon dit niet uitdrukken in de score. Bij rust was de stand 1-1. In de tweede helft was het niet best wat de ploeg liet zien maar kwam het wel op een 2-1 voorsprong. Daarna gebeurde er van alles. Remco:”Na de 2-1 deelde de scheidsrechter een paar zeer onterechte gele kaarten en zelfs een rode kaart uit allemaal ten nadele van ons. Ook de coach werd resoluut verzocht de dug-out te verlaten na commentaar op de leiding. In deze fase was het voor ons dan ook pompen of verzuipen. Na een wederom door de scheidsrechter verkeerd beoordeelde situatie, mocht DESM aanleggen voor een vrije trap net buiten de 16 meter. Deze schoten ze onberispelijk binnen. Wat volgde was een ware slijtageslag en een harde wedstrijd tot aan de laatste minuut.” In de verlenging knokte PSV’35/vv Vlodrop voor wat het waard was en kon het DESM op 2-2 houden waarna strafschoppen de beslissing moesten brengen. Dit was het moment van keeper Remco van der Borgh die een heldenrol vertolkte. Remco:” Bij de teambespreking voorafgaand aan de strafschoppenserie werd al gefluisterd dat ik wel eens de nieuwe Tim Krul zou kunnen worden als het een beetje mee zat. Bij de eerste strafschop zat ik er nog met mijn handen aan, maar bleek net niet voldoende om de inzet te keren. Vervolgens werd onze eerste penalty gestopt door de keeper van DESM. Ik dacht: wat hij kan, kan ik beter! Met de aanmoedigingen van alle kanten wist ik de volgende twee strafschoppen te stoppen. Bij de vijfde strafschop ging ik naar de juiste hoek, maar de bal leek oneindig ver weg te zijn. Ik bleef de bal met mijn ogen volgen en zag tot mijn grote opluchting dat deze ruim naast de paal zoefde. Toen besefte ik dat de promotie was veiliggesteld.” <iframe width="420" height="315" src="https://www.youtube.com/embed/W3esppi-btM" frameborder="0" allowfullscreen></iframe> Er volgde een explosie van vreugde. Mensen werden gek maar niet Remco. Hij beleefde het toch allemaal net iets anders. Remco:” In eerste instantie was ik blij voor de jongens van het tweede elftal. Het is natuurlijk niet mijn eigen vaste team en dat maakte het wel heel bijzonder. Ik heb de hele wedstrijd toe moeten zien hoe zij hebben geknokt om toch uiteindelijk de winst te pakken. Als je dan uitgerekend op het meest individuele moment van een wedstrijd, namelijk de strafschoppenserie, als keeper het verschil kan maken tussen handhaving of promotie dan is dat een enorme druk die er op je ligt, maar volgens mij ben ik er met precies de juiste instelling ingegaan. Na de laatste gemiste penalty zag ik opeens een kudde wilde stieren op me af komen rennen en heb het gewoon op me af laten komen. Misschien wel het gevoel als je zojuist de Champions League hebt gewonnen, maar dan op een kleinere schaal. Het was fantastisch om mee te maken en zoiets blijft voor altijd in je geheugen gegrift. Na de wedstrijd was er zeker alle aanleiding voor een feestje, ware het niet dat ik een telefoontje eerder die dag had ontvangen om nog naar Leeuwen te rijden... Later op de dag nog leuke filmpjes en telefoontjes gekregen van de jongens van het tweede waarin er voor me werd gezongen en ik vele bedankjes in ontvangst heb mogen nemen. Al met al ben ik er toch nog een beetje bij geweest. Ik heb gehoord dat ze zelfs een rotonde in Posterholt naar mij gaan vernoemen. Laten we het erop houden dat deze roddel in het leven is geroepen na het drinken van teveel bier, haha.” Na de wedstrijd tegen DESM 2 vertrok Remco direct naar Leeuwen waar het eerste elftal reeds op een 1-0 achterstand stond. Hij zag dat PSV’35/vv Vlordrop machteloos was tegen Sportclub Leeuwen en uiteindelijk dan ook met 4-1 verloor. Remco bevond zich in een rollercoaster. Met het tweede elftal promoveerde hij en enkele uren later degradeerde hij met het eerste elftal. Remco:” Het voelde een beetje als een rit in een achtbaan waarbij je valt van het ene moment in het andere. Momenten waarbij je rekening houdt met verschillende scenario's. Aan de ene zijde vreugde en de andere kant teleurstelling. En dan merk je dat op zo'n dag beide aspecten heel erg dicht bij elkaar liggen. De wedstrijd in Kelpen-Oler had ook een totaal andere afloop kunnen hebben, maar achteraf erg opgelucht dat het geluk dit keer aan de zijde lag van PSV'35.” Hoe dan ook het was een dag welke Remco nooit meer zal vergeten en welke hij ook voor geen goud had willen missen. Promoveren en degraderen in één dag tijd. Wel heel erg uniek. Hij heeft in één dag tijd of beter gezegd in enkele uren tijd heel veel vreugde gezien maar ook heel veel verdriet. Remco:”De degradatie van het eerste elftal was heel zuur. De teleurstelling was zeker aanwezig en voelbaar bij de spelers. Tijdens de rust is ook benadrukt dat de wedstrijd nog alle kanten op kon gaan, maar dat er passie en inzet nodig waren om orde op zaken te stellen en handhaving in de derde klasse veilig te stellen. Toch bleek Leeuwen over twee wedstrijden gezien simpelweg een maatje te groot en zijn dan ook de verdiende winnaar van deze nacompetitie. Als je dan als selectie-elftal na jaren trouwe dienst de derde klasse moet verlaten in de wetenschap dat je volgend seizoen gaat acteren in een lagere klasse, dan is dat zuur te noemen. Normaal gesproken ben ik geen vaste speler binnen het eerste team en ik kijk dan ook anders tegen de degradatie aan. Zoals ik al aan gaf is het erg jammer voor de spelers van het eerste elftal en voor de club, maar aan de andere kant heb ik aan de hele dag een enorm positief gevoel overgehouden. Mede omdat ik boven mezelf ben uitgestegen die dag en het verschil heb kunnen maken door het stoppen van een aantal strafschoppen. Het aantal leuke reacties, waardering en dankbaarheid doen mij erg deugd en hebben dat euforische gevoel alleen maar versterkt.”