Download onze app..

..voor de beste ervaring op een mobiel apparaat.

Download voor iOS

Download voor Android

Bart Gorissen (Caesar):”Wil mijn trouwste supporters, mijn ouders bedanken"

<b>De Jeugd</b> Bart ging op vijfjarige leeftijd onder voetbal bij de voetbalvereniging Caesar in Beek. Hij kwam daar te spelen in de F3. Zijn eerste herinnering aan voetbal was echter niet echt best, zeg maar gerust slecht. Zo slecht dat hij er al snel genoeg van had. Bart:”Haha, ja klopt. De eerste wedstrijd die ik speelde verloren we met 0-22. Ik weet nog dat ik tegen mijn ouders zei ‘als jullie maar niet denken dat ik dit nog een keer ga doen’. Nu 29 jaar later concludeer ik dat ik me niet helemaal aan deze uitspraak heb gehouden.” Gelukkig ging het al snel beter met het team maar ook met Bart zelf. Het was al snel zichtbaar dat dat kleine mannetje iets met de bal kon en dat zag men ook bij Caesar. Bart werd vervolgens telkens in het hoogste elftal van elke leeftijdscategorie ingedeeld en mocht zelfs op 15-jarige leeftijd al meetrainen met het tweede elftal. Ook werd hij op zondag opgeroepen voor het tweede elftal en mocht hij zelfs soms al mee als wisselspeler van het eerste elftal. Het was keer op keer genieten en een prachtige ervaring voor de jonge Bart Gorissen die dus met de grote mannen mee mocht doen. Caesar had een groeibriljantje in huis, dat was wel duidelijk. <b>Het debuut</b> Op het moment dat Bart voor de A1 uitkwam mocht hij reeds op 16 jarige leeftijd zijn debuut maken voor het vaandelteam. Het werd net zo’n memorabele ervaring als zijn allereerste voetbalwedstrijd. Deze keer niet vanwege de score maar vanwege een andere gebeurtenis. Bart:” Ik was 16 toen ik mijn debuut maakte in het eerste, ik weet niet meer tegen welke tegenstander, ik weet wel dat ik een minuut in het veld stond, ik nog geen bal geraakt had en de wedstrijd (definitief)gestaakt werd door een opstootje, kortom een bijzonder debuut.” Gelukkig volgde er voor Bart nog veel wedstrijden meer, heel veel wedstrijden. Bart was binnen de kortste keren een vaste waarde voor de toenmalige derdeklasser. De jongeling was niet meer weg te denken uit de basis. In het seizoen 2002-2003 beleefde zowel Caesar als Bart een absoluut hoogtepunt door het kampioenschap te pakken in de 3e Klasse A. Het was voor de vereniging uit Beek het eerste kampioenschap sinds 1979-1980 toen het kampioen werd in de Hoofdklasse. Caesar begon destijds overigens niet goed aan de competitie. Tegen RKHSV werd er 0-0 gelijkgespeeld en de week daarna ging het op eigen veld onderuit tegen de uiteindelijke nummer twee vv Scharn (0-1). Vanaf eind september werd het allemaal beter voor Caesar. Caesar speelde in de eerste seizoenshelft, wat werd geteisterd door afgelastingen, nog zeven wedstrijden meer. Vijf van die zeven wedstrijden werden in winst omgezet en tweemaal werd er gelijkgespeeld. Goede resultaten dus voor Caesar dat de eerste periode overigens wel moest overlaten aan sv Hulsberg. Ook de 2e en 3e periode gingen naar een andere ploeg dan Caesar namelijk De Ster en Leonidas. Het deerde de ploeg niet want de allerbelangrijkste prijs ging wel naar Caesar namelijk het kampioenschap. Een kampioenschap welke Bart nooit meer zal vergeten. Maar er waren meer hoogtepunten voor Bart. Bart:”Zeker! Zowel in het seizoen 2005-2006 als 2006-2007 plaatsten we ons voor de KNVB-beker. Schitterende ervaring. Jammer genoeg werden we daarin wel twee keer uitgeschakeld in de eerste ronde maar nogmaals het was een ervaring die ze ons nooit meer zullen afnemen. Verder beschouw ik het bekerduel een jaar of 12 geleden in en tegen Heidebloem ook als een hoogtepunt. Ik scoorde toen volgens De Limburger het snelste doelpunt ooit. De bal lag toen na vijf tellen al in het netje.” Caesar deed het na de promotie goed in die 2e Klasse. O.k. het eerste jaar waren de resultaten nog niet best en eindigde het op een negende plaats maar daarna was het steevast in het linkerrijtje te vinden. Caesar eindigde o.a. tweemaal derde en plaatste zich, zoals eerder aangegeven, tweemaal voor de KNVB-beker. In 2005-2006 werd het daarin uitgeschakeld door ASWH (0-5) en een jaar later door VVOG (0-0, Caesar verloor na strafschoppen). <b>Een nieuw avontuur bij SHH</b> In het seizoen 2008 gebeurde er vervolgens iets wat niemand voor mogelijk had gehouden, Bart keerde Caesar de rug toe en ging spelen voor derdeklasser SHH waarmee hij uiteindelijk vierde en tien werd. Het werd een avontuur van slechts twee jaar want daarna keerde Bart weer terug op het oude nest. Bart:” Toen ik met mijn vrouw Jozien ging samenwonen in Roermond, een nieuwe woonomgeving voor mij, wilde ik door bij SHH te gaan voetballen een sociaal netwerk opbouwen. Het eerste anderhalf jaar bij SHH heb ik als erg positief ervaren, een leuke spelersgroep bij een prima vereniging met een prima trainer voor de groep. Toen de sportieve resultaten wat tegen begonnen te vallen ontstond er onrust en werd de trainer ontslagen, een beslissing waar ik persoonlijk moeite mee had, echter uiteindelijk hebben we met z’n allen de draad weer opgepakt en zijn we in de 3e klasse gebleven naar een pittige nacompetitiestrijd. Aan het einde van mijn tweede seizoen bij SHH ben ik vervolgens ook weer in gesprek geraakt met Caesar (2e klasse op dat moment) en toen begon mijn rood-wit Caesarhart weer sneller te kloppen, dit in combinatie met mijn sportieve ambitie om tot op een niveautje hoger te voetballen deed mij al snel besluiten om terug te keren naar mijn clubje Caesar. Nu terugkijkend merk ik dat met name de positieve ervaringen zijn blijven hangen en is SHH nog steeds een club die ik een warm hart toe draag. Momenteel ben ik jeugdtrainer bij SHH met een ‘oud’ collega-voetballer uit de tijd dat ik zelf bij SHH speelde. Laat ik ook duidelijk zijn; ik heb nooit spijt gehad van mijn overstap en heb altijd achter mijn keuze gestaan.” <b>Gedenkwaardige jaren</b> Er volgende drie opmerkelijke en gedenkwaardige jaren voor zowel Bart als Caesar. Jaren van vreugde maar ook zeker van verdriet, heel veel verdriet. Bart keerde in het seizoen 2010-2011 dus terug bij Caesar dat nog steeds op 2e Klasse niveau uitkwam. Caesar had het zwaar net als de twee voorgaande jaren. Toen werd de jaren nog afgesloten met een achtste en negende plaats maar deze keer kwam het echt in problemen. Caesar draaide een slecht seizoen maar eindigde door een aardig slot uiteindelijk op een twaalfde plaats. Gelukkig dus geen rechtstreekse degradatie voor de mannen uit Beek maar wel nacompetitie. Daarin was het wel succesvol. Caesar bereikte de finale en won deze waardoor het opnieuw in de 2e Klasse mocht beginnen. Hoe gek verloopt het daaropvolgende seizoen! Caesar draaide dus al drie jaar niet bijster goed maar beleefde in het seizoen 2011-2012 een topjaar, een historisch jaar. Daar zag het na de eerste wedstrijd nog niet naar uit want Caesar ging heel hard onderuit bij FC Vinkenslag. Wat daarna gebeurde had waarschijnlijk niemand voor mogelijk gehouden. Caesar ging alsmaar beter en beter presteren en was warempel een titelkandidaat. Deze moest het uiteindelijk laten aan BSV Limburgia maar de ploeg mocht ontzettend trots zijn met een mooie tweede plaats. Het geweldige seizoen kreeg dus nog een leuk toetje: de nacompetitie en daar kreeg het de bekroning. Caesar schakelde eerst Venlosche Boys uit met 5-2 en 1-1 en was vervolgens in de finale ook sterker dan Heeswijk (0-1 en 2-2). Het ongeloof was groot, de vreude nog groter. Caesar had het geflikt. Na eenentwintig jaar keerde het terug in de 1e Klasse. <b>Een in-en-in triest jaar</b> Hoe mooi het seizoen 2011-2012 dus was zo triest werd het seizoen 2012-2013. Het werd een verschrikkelijk jaar. Het was al heel erg snel duidelijk dat Caesar het enorm moeilijk zou gaan krijgen in de 1e Klasse. Caesar wist in de eerste seizoenshelft slechts twee keer te winnen, waarvan één winstpartij ook nog eens werd geschrapt door het terugtrekken van Dijkse Boys. Het speelde verder eenmaal gelijk en verloor de overige wedstrijden. Nee dit zou niet het seizoen worden van de Beekenaren en de concurrentie liep dan ook al snel weg. Men kon ook niets anders doen dan zich neer te leggen bij degradatie maar de degradatie stond in het niet met hetgeen wat er gebeurde halverwege april. VERSCHRIKKELIJK! Men kreeg verschrikkelijk nieuws te horen, nieuws wat insloeg als een bom. Eerste elftalspeler Christian Geilen kwam namelijk drie dagen na de wedstrijd tegen Sparta’25 om het leven bij een verkeersongeval. Bart:”Als je het hebt over dieptepunten, pffffff. Dit is by far het grootste dieptepunt wat ik ooit heb meegemaakt, daar is onze degradatie naar de 2e Klasse niets bij. Ongelofelijk allemaal. Christian speelde zijn laatste wedstrijd tegen Sparta’25. We verloren met 6-1 maar Christian scoorde het enige doelpunt. Daarna moest hij ook nog op doel staan vanwege een rode kaart voor onze keeper en het feit dat we al drie keer hadden gewisseld. Ik zal dit duel nooit vergeten vanwege Christian.” <b>Het moment van stoppen</b> Caesar degradeerde dus terug naar de 2e Klasse en heeft het daar de laatste drie jaar niet echt makkelijk gehad. Caesar sloot de seizoenen af met een negende, tiende en negende plaats en bleef dus boven de degradatiestreep. Waren er nog hoogtepunten? Kun je niet echt zeggen. Ja eentje dan voor Bart zelf. Hij scoorde vorig seizoen in DE derby tegen GSV’28 in blessuretijd met een omhaal de 4-4. De tijd is aangebroken om te gaan stoppen zo vindt de alleskunner. Bart:” Inmiddels loop ik een hele tijd mee binnen het voetbal en in de tussentijd heb ik de zorg over drie kids, die alle drie overigens ook voetballen (SHH).Dit naast een fulltime baan maakt dat het voetballen binnen een eerste elftal een grote tijdinvestering is, hetgeen ik er altijd met veel plezier voor over heb gehad, maar wat een grote invloed heeft op het gezinsleven. Daarnaast heb ik mij altijd voorgenomen om als voetballer niet over ‘ de uiterste houdbaarheidsdatum’ heen te gaan, ik wil mijn carrière niet eindigen op de reservebank met teamgenoten die zich afvragen: “wanneer stopt hij nu eindelijk”? Nee, ik wil stoppen voor dat moment is aangebroken, op een moment waarop mensen het ‘jammer’ vinden dat ik stop in plaats van dat mensen opgelucht zijn. Ik merk met name het laatste jaar dat het steeds meer een fysiek uitdaging wordt om op tijd te herstellen zodat je weer tegen die jonge mannen kunt opboksen. Daarnaast ben ik van linksbuiten, naar 10 en inmiddels linksback getransformeerd, door nu te stoppen voorkom ik dat de trainer mij ook nog gaat vragen om te gaan keepen ;-) Ik ga niet op een lager elftal voetballen, dit kost net zo veel tijd en ik wil er altijd uithalen wat erin zit, dus op een zo hoog mogelijk niveau voetballen; met alles respect voor de lagere elftallen en de lagere elftal spelers, zoals ik het nu bekijk is dit niets voor mij. Wie weet moet ik deze visie ooit bijstellen? Wel ga ik vanaf het komende seizoen weer voor vast zaalvoetballen bij zvv Neerbeek 1. De afgelopen jaren heb ik hier gespeeld als oproepkracht onder trainer en vriend Peter Haemers, bij wie ik ook vijf jaar bij Amicitia uit Thorn heb gespeeld (eerste en eredivisie).” Het zit er nu na achttien jaar te zijn uitgekomen voor de eerste elftallen van Caesar en SHH dus op voor Bart. De populaire Bart, een graag geziene Bart. Een Bart waarvoor komende zaterdag een afscheidswedstrijd is geregeld. Nog één keer zal hij zijn voetbalschoenen aantrekken. Bart:” Mijn afscheid van het veldvoetbal en van Caesar wilde ik niet onopgemerkt voorbij laten gaan. Voetbal is de hobby die ik al het grootste deel van mijn leven beoefen, waarbij ik veel plezier heb in het spelletje en waarbij ik o.a. veel lol beleef aan de voetbalhumor met teamgenoten. Voetbal helpt mij ontspannen en is een fijne uitlaatklep. Caesar is de vereniging waarin ik ben opgegroeid en waarvan ik al ruim 27 jarig lid ben, Caesar is een deel van mijn leven en dit zal het ook blijven nadat ik gestopt ben met voetballen. Ik ben er altijd trots op geweest dat ik mocht uitkomen voor het eerste elftal van Caesar, ik ben nog van de generatie waarbij het als een eer werd ervaren om deel uit te maken van het eerste elftal, ook als dat betekende dat je als jonkie een half jaar op de bank moest zitten zonder in te vallen en moest wachten op dat ene kansje dat er ooit wel van zou komen. De ervaring leert mij dat de meeste huidige jeugdige spelers dit niet meer allemaal zo ervaren en zich dan ook anders opstellen. Maar als ik dit zeg dan klink ik echt bejaard en geeft het maar weer eens aan dat het tijd is om te stoppen maar dus niet zonder die afscheidswedstrijd te hebben gespeeld. Deze periode moet goed afgesloten worden. Ik ben dan ook verheugd om een afscheidswedstrijd te mogen spelen met mijn huidige team en een uitgeselecteerd gezelschap van jongens (inmiddels mannen) met wie ik gedurende mijn voetballoopbaan op de mat heb gestaan. Het afscheid nemen van het voetbal is op een goed moment, maar blijft een bitter pil, vrij onverwachts de laatste competitiewedstrijd spelen is al gebeurd (5-0 thuis tegen Simpelveld), de laatste training heb ik inmiddels ook al achter de rug…nu nog op naar komende zaterdag mijn wedstrijd , mijn spullen inleveren en het stokje overdragen aan mijn opvolger Glenn en nagenieten van een mooie tijd met mooie herinneringen op het veld. Als laatste wil ik dan nog één ding kwijt: Ik wil graag mijn trouwste supporters bedanken, in het bijzonder mijn vader en moeder die de afgelopen 29 jaar nagenoeg geen wedstrijd gemist hebben en uiteraard mijn vrouw Jozien, zij heeft mij altijd gesteund in de uitoefening van mijn hobby en zij heeft sinds wij samen zijn ook weinig wedstrijden gemist. Iedereen hartstikke bedankt!!!!!”