Download onze app..

..voor de beste ervaring op een mobiel apparaat.

Download voor iOS

Download voor Android

Cees Eekels (Mierlo-Hout):”Deze titel is ook voor Ad Veld”

Het laatste kampioenschap wat Mierlo-Hout vierde was in het seizoen 2003-2004. Een seizoen dat niet te vergelijken viel met het huidige, op één punt na dan want het tweede elftal werd dat seizoen ook kampioen. Het was een spannende competitie waarin drie ploegen, Mierlo-Hout, HVCH en Rhode de dienst uitmaakten en vochten om de felbegeerde titel. Rhode had lange tijd de beste papieren maar door een indrukwekkende reeks van Mierlo-Hout nam deze ploeg de koppositie over. Nu was het Mierlo-Hout dat op de titel leek af te stevenen. In de voorlaatste speelronde ging Mierlo-Hout echter onderuit bij concurrent HVCH (2-1). Met nog één duel te gaan had Mierlo-Hout één punt voorsprong op Rhode en twee op HVCH. In het laatste duel troffen Mierlo-Hout en Rhode elkaar terwijl HVCH op bezoek moest bij Avanti’31. Het werd een spannende dag waarin Mierlo Hout uiteindelijk de vlag kon hijsen. Mierlo-Hout speelde 2-2 gelijk terwijl HVCH verloor bij Avanti’31. Dit seizoen was het een heel ander verhaal. Mierlo-Hout, dat in het eerste jaar 2e klasse wederom bijna de titel pakte en daarna snel afdaalde naar de 3e, was oppermachtig. Vanaf speelronde 1 was het duidelijk dat er niets viel te halen bij Mierlo-Hout. De manschappen van Cees Eekels behaalde de ene na de andere overwinning en bouwden al snel een grote voorsprong op. Het was niet de vraag of het kampioen zou worden maar wanneer? Na wat minder weken kwam dan daar toch het moment. Uit tegen de nummer laatst IVO zou het dan moeten gebeuren. Alles was geregeld , niets kon meer misgaan. Althans dat dacht men in Mierlo-Hout. Het tegendeel was waar. Het liep uit op een grotere teleurstelling waar niemand op had gerekend. Mierlo-Hout liep tegen haar tweede nederlaag van het seizoen aan en dan nog wel tegen de nummer laatst IVO. Hoe kon dit gebeuren en hoe groot was de teleurstelling? Cees: “Dit had verschillende oorzaken: de omstandigheden waren dramatisch voetbal over de grond was niet mogelijk, wij waren niet bij machten om op een andere manier te gaan voetballen. Omdat de meeste spelers bol stonden van de spanning konden we niet brengen wat we normaal lieten zien. Dus zijn we afgetroefd op strijd. Ja en wat betreft de teleurstelling; omdat er enkele honderden supporters vanaf ’t Hout de moeite hadden genomen om ons kampioen te zien worden was de teleurstelling dubbel zo groot. Ook deze wedstrijden cq teleurstellingen maak je mee, de vraag is altijd hoe snel sta je weer op als groep. Ook de bekende topploegen lopen hier tegen aan.” Hoe dan ook de ploeg moest verder en natuurlijk was er nog niets aan de hand. Het puntenverschil was nog zo groot en daar kwam me later op de avond ook wel achter. De teleurstelling verdween langzamerhand en maakte plaats voor een mooi feestje want waarom niet feesten als alles toch geregeld was. Die nederlaag zou niets afdoen aan het vertrouwen in een goede afloop. De knop was dus eigenlijk al weer vrij snel om en dat was ook trainer Cees Eekels opgevallen. Cees:” Wij hebben de dinsdag na IVO een positieve nabespreking gehouden en hebben daarna een rustige training afgewerkt zodat iedere speler alles op zijn eigen manier kon verwerken. Op de donderdag training zag je al dat iedere speler maar een ding wilde, kampioen worden. Op de wedstrijddag zelf waren we om 12 uur aanwezig om ons 2de aan te moedigen, tijdens de rust was de wedstrijdbespreking, snel omkleden en de kampioenswedstrijd afkijken. Tijdens het positiespel o.l.v. assistent trainer Ronald Vulders had ik een goed gevoel, de scherpte droop er vanaf.” Ja voor iedereen was het duidelijk, 19 april 2015 zou de dag worden. Mierlo-Hout nam het op tegen Helden en stuurde deze ploeg van het kastje naar de muur. De nummer laatst uit Helden werd gedeclasseerd. Bij rust was de score al 5-0, aan het eind 10-1! Het was feest in Mierlo-Hout!! Eindelijk. Hier heeft men zolang op gewacht in ’t Hout en deze titel is zo belangrijk voor de spelers, begeleiding en heel de vereniging. Cees:”Ja dit betekent veel voor de vereniging en ook voor mij, maar voordat ik hier verder op in ga wil ik eerst nog terugkomen op het duel tegen Helden. Dat je met 10-1 wint is natuurlijk ongelofelijk maar de manier waarop zegt veel meer. Vanaf het beginsignaal hebben de jongens gedomineerd en dit niet meer los gelaten. Voetbaltechnisch, tactisch, strijd, eenheid, prachtige goals, spektakel en vreugde, het was om te smullen. Ze hebben de supporters gegeven waar ze om gevraagd hebben. Dan wat dit voor de vereniging en mezelf betekent. Dit kampioenschap betekent veel voor voetbalvereniging Mierlo Hout. Mierlo Hout staat al jaren bekend door zijn jeugdopleiding. Veel jeugdspelers zijn doorgedrongen tot de selectie, waarbij zelfs een behoorlijk gedeelte van het seizoen de A1 spelers het 1ste en het 2de tegemoet zijn gekomen als reservespeler en een aantal keren als basisspeler. Als je dan met het 1ste en het 2de kampioen wordt dan kun je wel stellen dat de gehele vereniging hier naar uit heeft gekeken. Wat betreft mezelf. Ieder kampioenschap is speciaal of je nu coach bent of speler. Zelf heb ik zowel als speler en als trainer een aantal kampioenschappen meegemaakt. Als je praat over de manier waarop dan steekt Mierlo Hout er ver bovenuit, vanaf dag 1 heeft Mierlo Hout 1 bepaald wat er gebeurde of het nu vriendschappelijk, beker of competitie was Mierlo Hout domineerde de wedstrijd(en). Uiteraard heb je 2 á 3 keer per jaar een minder moment, deze groep was in staat om na een teleurstelling weer toe te slaan. Een groep met jonge spelers die gesteund werden door spelers die al enkele jaren meelopen en ook verantwoordelijkheid cq volwassenheid uitstraalde. Ook kun je stellen dat Mierlo Hout 1 afgelopen seizoen de beste bank had. Wat denk je van ons 2de: zonder nederlaag kampioen worden en promotie naar de 1ste klasse afdwingen. Ik wil dan ook van gelegenheid gebruik maken om de technische staf en de spelers van de selectie te bedanken v.w.b. seizoen 2014-2015, jullie waren super…………….” <b>”Deze titel is ook voor mijn vriend Ad Veld”</b> Cees is trots en blij. Blij met het kampioenschap dat voor hem nog een extra betekenis heeft. Hij wil het kampioenschap namelijk opdragen aan één van zijn beste voetbalvrienden Ad Veld van de voetbalvereniging Herpinia uit Herpen. Cees Eekels heeft er inmiddels al heel wat clubs opzitten. Zo was hij in het verleden werkzaam bij Margriet, SES, UDI’19, Nooit Gedacht, Estria, Bruheze en nu dus Mierlo-Hout. In dit rijtje ontbreekt dan nog één vereniging namelijk Herpinia. Herpinia is de vereniging voor Cees. Hij was daar tweemaal werkzaam als trainer en was in zijn tweede ambtsperiode zeer succesvol. Herpinia werd onder zijn leiding (het jaar daarvoor werd Cees ook kampioen met Nooit Gedacht)voor het eerst sinds 31 jaar weer kampioen. In zijn tweede jaar in de 3e Klasse D behaalde hij de hoogste klassering ooit met Herpinia in de 3e Klasse namelijk een vijfde plaats. Herpinia was zijn club en is nog steeds zijn club. Een club die hij nog steeds een warm hart toedraagt, ook na zo’n lange tijd. Cees:”Ja klopt helemaal! Gezien het feit dat ik al vanaf 1995 lid ben van Herpinia zegt genoeg. Herpinia is en zal altijd mijn club blijven, ik heb Herpinia leren kennen als een warme vereniging waar ik me vanaf het begin af aan happy voel.. Geweldige jaren meegemaakt, (sorry als ik je vergeet te noemen) mensen als Wim van Hoogstraten, v Griensven, Suppers, Veldjes, vd Velden, van Boekel, Kocken, onze Toon, alle selectiespelers, Hakkenbroek, vd Berg, Frans Jan, Thekes, Sports, Bestuur, Kuipers en uiteraard een vriend die ik nooit zal vergeten: Rene Fortgens.. Ik denk dat iedereen nu wel snapt wat Herpinia voor mij betekent. Ja en dan terugkomend op één van mijn grootste voetbalvrienden in mijn voetbal-/trainersloopbaan; Ad Veld. Ik ben twee periodes hoofdtrainer geweest bij Herpinia, in mijn eerste periode was Ad selectiespeler en in mijn 2de periode was Ad grensrechter bij het 1ste elftal. Wij hebben dezelfde mentaliteit, wij willen koste wat het kost alles winnen, wij houden ook van een kantineborrel (sluiten het liefst de kantine) en houden samen vooral van warmte: als groep voor en na de wedstrijd euforie of verdriet delen en elkaar nooit in de steek laten. Mijn vader, juni 2013 overleden, was een trouw Herpinia supporter. Ondanks dat ik al 5 jaar weg was bij Herpinia was Ad aanwezig bij de crematie. Wij hebben samen veel gelachen bij de club, in het café, de selectieweekendjes. Een aantal weken geleden heb ik van zijn broer John te horen gekregen dat Ad behoorlijk ziek is. Vanaf dat moment gaat er geen dag voorbij dat Angelique (mijn vriendin) en ik het hierover hebben. Ik hoop dat ik mijn voetbalvriend met dit gebaar kan steunen en ik hoop dat Ad op zaterdag 16 mei aanwezig kan zijn op onze kampioensreceptie. Ad je bent een echte (voetbal)vriend…., deze titel is voor jou!”