Download onze app..

..voor de beste ervaring op een mobiel apparaat.

Download voor iOS

Download voor Android

Column: De trainer van nu

Het valt mij op dat steeds meer trainers met hetzelfde probleem zitten als waar ik zelf tegenaan loop. Het lijkt iets wat wij als trainers zelf veroorzaakt hebben, al dan niet aangemoedigd door de goeroes Cruyff en co. Desalniettemin is het een probleem wat als een vicieuze cirkel uiteindelijk weer bij ons geparkeerd wordt. Ik stoor me al jaren aan het feit dat spelers soms net computers zijn. Ze doen niets meer uit eigen beweging en creativiteit is soms ver te zoeken. Nagenoeg elke speler voert zo goed als hij kan de taken uit die meegegeven worden door de van Gaal en Cruyff klonen. Dit zit er door de jaren heen zo ingebakken dat je als trainer en liefhebber van mooi en aantrekkelijk voetbal elke keer weer nul op je rekest krijgt. Je kunt prediken wat je wilt, maar zodra een speler de opdracht krijgt om wat creatiefs met een bal te doen, kijken ze je aan alsof je buitenaardse taal uitslaat. Ze weten niet hoe ze moeten lopen of ze weten niet wat ze op een andere plek moeten doen en wat misschien nog wel veel belangrijker is, ze weten niet wat ze moeten doen tijdens de 3 hoofdmomenten in het voetbal, terwijl dat juist de momenten zijn waar het in het voetbal om draait. Met andere woorden: de hele wedstrijd lopen ze verloren rond en je speelt met een 'man minder'. De beste spelers zijn niet vooruit te branden omdat je ze een andere taak meegeeft dan ze van hun vorige trainer geleerd hebben. Het probleem is niet zozeer dat ze taken krijgen voor hun eigen positie, want dan zou het niet eens zo'n probleem zijn, maar het gaat om het feit dat de desbetreffende speler in het verleden het idee heeft gekregen dat hij nergens anders en op een andere manier mag/kan spelen. Ik kan daar furieus om worden. Waar zijn de straatvoetballers van vroeger gebleven die op elke willekeurige positie uit de voeten konden? Rechts of links, voor of achter. Het maakte allemaal niets uit. Natuurlijk had iedereen zijn voorkeur, maar je wilde voetballen en al moest je op doel, dan deed je dat omdat je deel wilde nemen aan het spel. Als je tegenwoordig spelers op een andere plek neerzet, dan zijn ze in staat om naar huis te gaan. Maar wat nog erger is: in vele gevallen zijn ze niet eens in staat om een andere taak uit te voeren. Ik ben elke keer weer verbijsterd over het feit dat spelers in de hogere regionen van het voetbal steeds specifieker worden. Het gaat tegenwoordig niet meer om het spel, maar om de knikkers. Als je dit vertaald naar het amateurvoetbal, dan draait het daar steeds meer om de trainers dan om de spelers. De spelers zijn tegenwoordig ondergeschikt aan het voetbal, terwijl zij juist degenen zijn die het uit moeten voeren. Op maatschappelijk vlak zie je vaak hetzelfde. De stropdassen delen bevelen uit en de mensen van de werkvloer dienen ze maar uit te voeren, of ze er nu achter staan of niet. Doe je het niet goed, dan wordt je eruit geknikkerd en staat er komt er een ander op je plek. Dit terwijl juist zij degene zijn die weten wat er vereist wordt of weten wat er gedaan moet worden. Anticiperen noemen we dat met een duur woord. Ik zou dat graag willen terug vertalen naar het voetbal. Laat die jongens en meiden nu eens doen waar het in voetbal om draait: plezier maken in het spelletje. Creëer als trainer de voorwaarden om goed te presteren en laat de spelers het werk doen. Prop ze niet vol met allerlei taken en goedbedoelde adviezen en ga ze vooral niet vertellen wat ze niet kunnen. Het is je taak als trainer om ze dat te leren, ook al zie je er geen toekomst in. Maak jezelf ondergeschikt aan het elftal en geef het voetbal weer terug aan de spelers, dan kunnen wij als liefhebber misschien weer eens genieten van onverwachte acties of mooie doelpunten, en hoeven we niet meer naar dat eindeloos geschaak op het middenveld te kijken. Met sportieve groet, Liekske Foto: Ook Frank de Boer krijgt op bovenstaand gebied regelmatig kritiek te verwerken.