Download onze app..

..voor de beste ervaring op een mobiel apparaat.

Download voor iOS

Download voor Android

Column: Generatie Z

Ik ben opgegroeid met de mentaliteit van eerst het gras opvreten, dan in je handen spugen en als het moet onder het zand door naar de goal, maar dat we er zouden komen was zeker. We hadden geen respect voor de tegenstander die 90 minuten lang onze vijand was en hun enige redding was de scheids die een fluitje had om ons te stoppen in onze dadendrang richting het doel van die stumperds aan de overkant. U denkt dat ik overdrijf. Ik weet zeker dat oud voetballers van mijn generatie nu zitten te gniffelen om de herkenbaarheid die natuurlijk lichtjes overdreven is, maar wel een mooi toonbeeld is van hoe het er toen aan toeging. Wij hadden geen lichtgevende schoenen die bij het eerste het beste balcontact tekenen van vermoeidheid toonden. Onze schoenen waren zwart, verder kleurloos en dreigend. Onverschrokken en klaar voor elke strijd. Wij gleden ook niet uit omdat de noppen er alleen maar voor de sier opzaten in plaats van waar ze eigenlijk voor dienden, stevigheid en stabiliteit. Blessures kenden we zelden. Enerzijds omdat het betekende dat we een wedstrijd zouden missen en anderzijds omdat we iets aan onze voeten hadden waar we van op aan konden. Als onze trainer zijn toespraak hield zaten we een half uur lang geboeid te luisteren naar wat hij te vertellen had. Die man was ons voorbeeld. Hij wist meer dan wij en daar konden we van leren. Bovendien vertelde hij dingen die er voor zorgden dat we beter waren dan de tegenstander en dus weer een voordeel hadden om de wedstrijd naar ons toe te trekken. Misschien zouden we zelfs scoren en konden we dat thuis gaan vertellen, al dan niet met als resultaat dat je beloond werd voor je prestatie. Natuurlijk luisterde ik en deed ik precies wat hij zei, want des te meer kans had ik om ook thuis te vertellen dat ik gescoord had. Ik zie dat helaas niet meer terug. Deze generatie loopt van ellende langs hun fluoriserende schoenen en het gras opvreten als een bal zo laag komt dat je met je kop over het gras moet om hem binnen te koppen, heb ik al in geen jaren meer gezien. Laatst zag ik van Persie een wereld goal maken toen hij al duikend de bal achter onze Spaanse vriend Cassilas zag verdwijnen. De hele wereld had het er over. Ik zal je vertellen: Zo maakte ik ze bijna elke week. Sterker nog, zo werd er bijna overal elke week wel een keer gescoord, maar het is natuurlijk wel verklaarbaar als je ziet dat een wereldgoal een doelpunt is wat je bijna nooit ziet en dat was het geval bij het doelpunt van van Persie. Tegenwoordig is iedereen bang dat zijn shirtje vies wordt of dat men zand tussen de tanden krijgt. Je moet eens aan iemand vragen wie Dick Nanniga is, god hebbe zijn ziel, want die heeft dan volgens mij een stuk of 100 wereldgoals gemaakt. Ik bedoel maar. En dat is helaas niet het enige verschil. Ik kan de trainers van nu wel een paar tips geven want ik ben de beroerdste ook niet. Onderzoek heeft namelijk uitgewezen dat je de spelers van nu niet langer dan 5 minuten toe moet spreken. Alles wat je daarna zegt gaat verloren bij deze jongens. Ze zijn niet in staat om langer dan 5 minuten geconcentreerd te luisteren is me verteld. Verder is het heel belangrijk om ze overal bij te betrekken. Niet vertellen wat ze moeten doen, maar vragen wat ze denken dat ze moeten doen en dan met een fluwelen handschoentje op de rug slaan dat ze het goed hebben. Dan trek je de aandacht. Vertel over je eigen heldendaden want dat vinden ze leuk. Ze zijn net namelijk ontsnapt aan de vijand op de Playstation of Xbox omdat hun held in staat was om de vijand te weerstaan. Jij bent dan de personificatie van dat spelletje en dat vinden ze leuk. Ook hier chargeer ik een beetje, maar ik ga dan natuurlijk ook niet alles verklappen. Het heeft mij bloed zweet en tranen gekost om Generatie Z te ontleden en dat ga ik natuurlijk niet aan de grote klok hangen. Maar een tipje van de sluier wilde ik hier op IDW toch wel geven, zeker toen ik afgelopen zondag een lege waterzak tegen de muur trapte en iedereen me aankeek van: 'wat een idioot is die trainer van ons.' Heel even kon ik me niet inhouden en heel even kwam die strijder van vroeger naar boven. Gelukkig besefte ik op tijd in welke tijd ik me begaf. Groetjes, Liekske