Download onze app..

..voor de beste ervaring op een mobiel apparaat.

Download voor iOS

Download voor Android

EHC/Heuts bestaat 100 jaar (terugblik)!

In de afgelopen honderd jaar is EHC uitgegroeid tot een begrip in het Nederlandse amateurvoetbal. De Hoensbroekse vereniging behoort al decennia tot de top van het Limburgse amateurvoetbal. Maar het is niet alleen prestatie dat telt. Ook de recreatieve speler komt prima aan bod. De jeugd speelt met veel plezier en wordt op een professionele manier begeleid. 

Fusie tussen Sportclub Emma en SV Hoensbroek 

EHC is in augustus 1964 ontstaan uit een fusie tussen Sportclub Emma en SV Hoensbroek. Sportclub Emma is de oudste van deze twee verenigingen en verbonden met Staatsmijn Emma. Mede vanwege de stimulerende initiatieven vanuit de mijn was Sportclub Emma succesvol en bereikte het net na de Tweede Wereldoorlog de hoogste klasse in het Nederlandse voetbal. In die tijd werd strijd geleverd tegen clubs als MVV, PSV en Willem II. Toen in 1954 het betaalde voetbal zijn intrede deed in Nederland sloot Sportclub Emma hier niet bij aan. 

Sportclub Emma bleef daarentegen meedoen in de top van het amateurvoetbal en werd in 1961 afdelingskampioen van de hoogste amateurklasse. De algemene landstitel bij de zondagamateurs werd op een haar na gemist. 

SV Hoensbroek is opgericht op 1 september 1920. Deze vereniging bereikte haar hoogtepunt in de jaren 60. Toen kwam SV Hoensbroek twee jaren uit in de hoogste amateurklasse. 

Uiteindelijk belandden zowel Emma als Hoensbroek op een dood spoor. Mede door de totaal verschillende achtergronden van beide verenigingen verliepen de fusie besprekingen moeizaam. Uiteindelijk kwam er in augustus 1964 witte rook uit de schoorsteen. De fusievereniging EHC (Emma Hoensbroek Combinatie) is geboren. 

Sportief kent de nieuwbakken vereniging een moeizame start. In de hoogste amateurklasse zijn de prestaties niet om over naar huis te schrijven, met twee degradaties tot gevolg. In 1970 wordt de prestatieve draad weer opgepakt en volgt er een ongekende opmars van de Derde Klasse naar de Hoofdklasse, toentertijd het hoogste voetbalwalhalla voor amateurs. Op dat hoogste niveau pakt EHC twee kampioenschappen. In 1979 en 1985 wordt vol trots de kampioensvlag gehesen. 

Een rijke geschiedenis met kleurrijke personen 

EHC staat bekend als een vereniging met vele, kleurrijke personen. Families als van ’t Hoofd en de Jong zijn vele generaties aan de club verbonden. Ook namen als Portiek en Cremer galmen over onze sportvelden. Talrijke vrijwilligers hebben de beste jaren van hun leven aan de club gegeven. De jeugdopleiding heeft meerdere bekende voetbalprofs afgeleverd. En voormalige profvoetballers zagen EHC als een goede mogelijkheid om af te bouwen. Zij allen staan symbool voor de rijke geschiedenis van EHC. 

Producten van de jeugdopleiding 

Op 16-jarige leeftijd maakt Willy Quaedackers zijn debuut in het eerste elftal van sv Hoensbroek. In zijn amateurperiode speelt hij meerdere internationale wedstrijden met het Nederlands amateurelftal. Op zijn 23e maakt hij de overstap naar Fortuna’54, waarvoor hij zeven seizoenen uitkomt. In die periode maakt hij zijn debuut bij het Nederlands Elftal in een wedstrijd tegen Belgie. Willy wordt in de pers geprezen voor zijn uitstekende verdedigende werk. Door een vervelende liesblessure blijft het helaas bij 1 cap. Na zijn periode bij Fortuna’54 stapt Quaedackers in 1969 over naar MVV en speelt daar nog drie seizoenen. 

Net als Quaedackers maakt Lambert Verdonk op zestienjarige leeftijd zijn debuut in het eerste elftal van onze vereniging. Hij wordt al snel opgenomen in het Nederlandse jeugdelftal. In 1963 verhuist Verdonk naar PSV en debuteert op 19-jarige leeftijd bij de Eindhovenaren. Niet veel later maakt Lambert ook zijn debuut in het Nederlands Elftal. Nog steeds staat Verdonk in de top 20 van de jongste debutanten in Oranje. Uiteindelijk speelt hij vier interlands. In 1967 vertrekt Verdonk bij PSV. Via Sparta, NEC en Go Ahaed Eagles gaat Verdonk in 1972 naar Frankrijk. Hij maakt er een fantastisch seizoen mee bij het grote Olympique Marseille. Hij wordt er kampioen en wint ook de beker. Verdonk heeft een groot aandeel in dit succes met belangrijke treffers en een groot aantal assists. Hij beeindigt zijn profloopbaan in 1974, waarna hij nog enkele seizoenen bij EHC afbouwt.

Driek van ’t Hoofd was een begenadigd voetballer uit onze voetbalopleiding. Met 16 jaar debuteert hij in Jong Oranje en hem wordt een grote toekomst voorspeld. Hij maakt uiteindelijk de overstap naar Fortuna’54 en weet de grote belofte helaas niet volledig in te vullen. 

Uit een recenter verleden is de doorbraak van Rene Maessen en Mario Eleveld bij Fortuna Sittard. Ze hebben voor een groot gedeelte de jeugdopleiding van EHC doorlopen alvorens als duo in 1978 naar Sittard te vertrekken. Rene Maessen speelt maar liefst zestien seizoenen op het eerste elftal, totdat Fernando Ricksen hem uit de basis speelt. Met zijn lange staat van dienst voor Fortuna Sittard draagt Maessen met recht de titel Mister Fortuna. Maessen komt uiteindelijk tot 447 professionele wedstrijden voor dezelfde ploeg, tot op heden nog altijd een record. Ook zijn maatje Mario Eleveld heeft vele seizoenen in de basis van eredivisionist Fortuna gespeeld. Een knieblessure maakt een einde aan zijn loopbaan. 

De speler met waarschijnlijk de mooiste loopbaan is Fernando Ricksen. De voormalig international heeft voor het eerst zijn voetbalschoenen aangetrokken bij EHC. Ricksen speelt maar liefst twaalf interlands voor Nederland. Prachtige clubs als Fortuna Sittard, AZ, Glasgow Rangers en Zenti St. Petersburg prijken op zijn CV. Behalve om zijn voetbalkwaliteiten staat Fernando ook bekend om zijn flamboyante levensstijl en zijn gevecht tegen de vreselijke ziekte ALS. 

Kleurrijke passanten 

EHC is er altijd in geslaagd bijzondere spelers aan zich te binden. Gelukszoekers uit het buitenland, die soms een intense relatie met de club hebben opgebouwd. Maar soms ook binnen enkele maanden weer gevlogen waren. 

De meest tropische vogel is ongetwijfeld de Indonesische aanvaller Bambang Pumangkas. In 2000 heeft hij twee wedstrijden voor EHC gespeeld. De kleine Pumangkas bleek een ware sensatie. Vanuit alle hoeken schoot hij de bal in het doel. Niet te houden voor een amateurclub. Hij groeit in Indonesie uit tot de belangrijkste voetballer ooit. Met 38 doelpunten is Bambang all time topscorer van het Indonesisch nationale elftal. 

Een speler die EHC heel lang trouw is gebleven is Tahar Issari. Als junior voetbalde hij in Jong Marokko. Tahar was in zijn geboorteland kleermaker, maar dat verdiende slecht. Eenmaal getrouwd moest er echt brood op de plank. Daarom vertrok Issari begin zestiger jaren naar de steenkolenmijnen in Nederland. Daar was immers goud te verdienen, zo werd hem voorgespiegeld. Wist de jongeman veel dat het om zwart goud zou gaan. Tien jaar draait de Marokkaanse verdediger op het hoogste amateurniveau mee bij EHC. Daarna gaat hij vrolijk verder bij de veteranen. Door de sluiting van de mijnen en het gezellenhuis verliest Tahar zijn werk. Na vijftien jaar hopen op een nieuwe baan, keert hij definitief terug naar zijn geboorteland. Daar runt hij een theehuis gaat runnen. In 2008 overlijdt de beminnelijke Tahar Issari slechts 64 jaar oud. Zijn zoon speelt nog steeds in het rood witte shirt van EHC en houdt zijn herinnering levend. 

Ook hebben veel voormalige profvoetballers een of meerdere seizoen voor EHC gespeeld. Hierbij valt te denken aan Jaap van den Berg, Krsto Mitrocic, Dre Broeks, Stijn Haeldermans, Marcel Adam, Ole Tobiasen, Gerrie de Goede, Uwe Blotenberg, Leo Ehlen, Rob Ehlen, Roger Raeven, Rodney Falix, Tycho Steegs, Eric Maes, Marco Grassi, Jan Moonen, Henk Duut, Frits Nollgen, Sef Geurten, Rene Hofman, Willy Boessen en de flamboyante Reginald Thal. 

EHC als springplank voor de (inter)nationale voetbaltop 

Niet alleen voetballers hebben EHC als springplank kunnen gebruiken voor een grote, (inter)nationale carriere in het betaalde voetbal. Theo Boosten is tot een van de meest markante scheidsrechters ooit uitgegroeid, terwijl Sef Vergoossen als coach over de hele wereld grote successen heeft geboekt. 

Theo Boosten was jarenlang een prominente verschijning op de internationale voetbalvelden. De in 1994 overleden scheidsrechter maakt middels een invalbeurt tegen Chevremont zijn debuut in het eerste elftal van Sportclub Emma. Het echte voetbaltalent voor het hoogste amateurniveau ontbreekt echter bij Theo. Maar het voetbalvirus kruipt waar het niet gaan kan. Boosten bekleedt diverse functies in het bestuur van sportclub Emma en gaat op een gegevens moment wedstrijden fluiten. Dat bevalt zo goed dat hij er een nieuwe hobby in ziet. Zijn ster rijst snel. Twaalf jaar lang floot Theo Boosten betaald voetbal, waarvan acht seizoenen internationaal. Theo Boosten was een scheidsrechter voor wie spelers respect hadden. Onaantastbaar, onafhankelijk, onkreukbaar. 

Voor coach Sef Vergoossen is EHC de springplank naar een fantastisch succesvolle loopbaan in de absolute top van het internationale voetbal geweest. Hij heeft de Limburgse profverenigingen VVV, MVV en Roda JC gecoacht en maakt furore in de Verenigde Arabische Emiraten en Japan. Met zowel AA Genk als PSV wordt de sympathieke Sef landskampioen. 

Wie is Mister EHC? 

Wie is Mister EHC? Deze vraag is onmogelijk te beantwoorden. Maar er is wel een rijtje mensen die aan de kwalificaties voldoen. 

Bovenaan menig lijstje staat Karel Bauling. Ruim zestig jaar lang heeft Bauling als speler, trainer en manager een vooraanstaande rol gespeeld in de historie van onze vereniging. Wie EHC zegt, zegt Bauling. En andersom. Zet Karel op de praatstoel en hij kan dagenlang fantastische anekdotes over de club en over voetbal vertellen. Verhalen over de heroische doeman Paul Schotanus, over good-old Johan Temmink, die tot na zijn zeventigste wekelijks speelt bij de veteranen, over Hans Stein met zijn neusje voor het doel, over de zuinige Leo Steegs, over de snelste verzorger van de Nederlandse voetbalvelden Karel Tilly, over de onvermoeibare werker Jo van Wijnen, over de aalvlugge Louis Cordewener. Over … Ja, waarover eigenlijk niet. Een wandelende EHC encyclopedie. 

In zijn verhalen ontbreekt zeker Robbie Krul niet. Een product uit de eigen jeugd (alhoewel hij samen met Sef Kessen zijn eerste stapjes had gezet bij Mariarade). Maar liefst negentien seizoenen achtereen is Krul een van de meest bepalende spelers van EHC 1. Hij heeft de gehele opmars van de derde klasse naar het kampioenschap van de hoofdklasse meegemaakt. Rob is een voetbalheer. Zowel binnen als buiten het veld is hij netjes, beschaafd, bedachtzaam, bescheiden, haast verlegen. Dat heeft hem echter nooit in de weg gestaan om binnen de krijtlijnen te excelleren. Dertien keer is Rob Krul opgeroepen voor het Nederlands amateurteam. En nooit heeft iemand vaker de aanvoerdersband van EHC om zijn arm gedragen. 

Zo’n verenigingsspeler is ook Ron Starmans. Maar liefst zeventien aaneengesloten seizoenen vermaakt de vleugelaanvaller het Hoensbroekse publiek. Met zijn snelheid, verfijnde techniek en winnaarsmentaliteit is het altijd prettig zo’n speler in het team te hebben. Andere koek is het voor zijn directe opponent. Vaak erkennen deze verdedigers na afloop dat ze volledig zijn dolgedraaid en nog steeds elk gevoel voor richting missen. 

Momenteel is ook Karim Mahmoud hard op weg een eigen hoofdstuk in het geschiedenisboek van de club te verdienen. Dit pareltje uit de jeugdopleiding heeft snel de sprong naar het eerste elftal gemaakt en is al vele seizoenen een van de dragende krachten. 

Een kleurrijke historie met memorabele wedstrijden 

In de afgelopen honderd jaar heeft EHC duizenden wedstrijden gespeeld. Gedurende tientallen jaren omzoomden duizenden supporters per wedstrijd het grasveld. Historische partijen zijn er gespeeld tegen grote Limburgse amateurverenigingen. Zo waren bijvoorbeeld de mijnderby’s tegen Limburgia jaarlijkse hoogtepunten. Toch zijn er altijd wedstrijden die overal bovenuit springen. Wedstrijden waarover de supporters nu nog lyrische verhalen kunnen vertellen. 

Beslissingswedstrijden om landskampioenschap tegen Xerxes 

In 1961 speelt Emma om het landskampioenschap tegen Xerxes, HFC en Velociatas. Xerxes en Emma worden gedeeld eerste en moeten in een beslissingswedstrijd uitmaken wie de uiteindelijke landskampioen wordt. De beslissende wedstrijd wordt in Rotterdam op het veld van Xerxes gespeeld. Door een doelpunt van Frans Kerens leidt sportclub Emma tot in de slotminuut. De wedstrijd zit op slot en de Hoensbroekenaren wanen zich al landskampioen van Nederland. Dan slaat het noodlot toe en Jo Latten scoort achterwaarts koppend de bal in eigen doel. Door dit gelijke spel is er een tweede beslissingswedstrijd noodzakelijk. Nu op het veld van Sportclub Emma. Een voor amateurbegrippen onwaarschijnlijke aantal van 11.000 toeschouwers omringd het veld. Hein Disco brengt Emma al vroeg in de wedstrijd op voorsprong, waarna Frans Kerens enkele minuten later de kans krijgt om de voorsprong te verdubbelen. Hij mist echter de strafschop. Na de rust scoort Xerxes twee maal en gaan de Rotterdammers er met de titel vandoor. De teleurstelling is groot, maar financieel is het voor Sportclub Emma een topjaar. Maar liefst vier spelers worden tegen een aangename vergoeding naar het betaald voetbal getransfereerd. Karel Bauling vertrekt naar Rapid JC, Frans Kerens naar Fortuna’54 en Hans derveen en Jacob vd Kuit trekken het shirt van MVV over de schouders.

 

http://ehc-hoensbroek.nl/CMS/WEBSITE/wp-content/uploads/2017/09/Sportvereniging-Staatsmijn-Emma-1961.jpg

 

Beslissingswedstrijd tegen Panningen om promotie naar de Hoofdklasse  

In 1975 eindigen Panningen en EHC gezamenlijk boven aan de ranglijst van de Eerste Klasse. Er kan echter maar een ploeg kampioen worden en naar de Hoofdklasse promoveren. De wedstrijd wordt op neutraal terrein gespeeld. De Baandert, het stadion van Fortuna Sittard, is het strijdtoneel. En het lijkt wel of heel Limburg is uitgelopen om getuige te zijn van deze huzarenstrijd. Na een 1-1 ruststand verliezen de rood witten met 3-1. EHC is geen kampioen en promoveert niet naar de Hoofdklasse. Teleurstellend. Maar ook uitstel van executie, want een jaar later behaalt EHC met vlag en wimpel de titel. 

Weer wordt het landskampioenschap in de absolute slotfase verspeeld

 

In 1979 wordt EHC/Heuts kampioen in de Hoofdklasse C, toentertijd de hoogste amateurklasse. In de strijd om de landstitel nemen de rood witten het op tegen VUC uit Den Haag en Rohda uit Raalte. In Delft wordt met 0-1 gewonnen. Deze prima overwinning verschaft EHC echter niet de beste uitgangspositie voor de landstitel omdat Rohda Raalte de Hagenaars ruimer heeft verslagen. In de allesbeslissende thuiswedstrijd tegen Rohda is voor EHC alleen winst voldoende. Tot diep in blessuretijd lijken de mannen aan deze opdracht te voldoen door een doelpunt van Lambert Verdonk. In de 92e minuut scoort Rhoda de gelijkmaker en wordt zo op basis van doelsaldo landskampioen. Ongeslagen en toch geen titel. Bijzonder zuur voor spelers als Krul, Cordewener, Steegs, Wingenfeld en Wijnen. En voor drijvende krachten rondom het elftal als coach Karel Bauling, Cor van Rooy en Jacq Giesen.

 

Ook de derde poging om landskampioen te worden, strandt in zicht van de haven

 

In 1985 schrijft EHC wederom het kampioenschap in de Hoofdklasse C op haar naam. Wederom is Karel Bauling de coach met de toverstok. Een titel die de trainer overigens meer bevrediging bood dat het kampioenschap van 1979. Volgens de oefenmeester was de ploeg van 1979 onbetwist sterker. Rob Krul maakt als spelers beide titels mee. Dit keer wordt hij omringd door ploeggenoten als Krsto Mitrovic, Jaap van de Berg, Jos Hillen, Frans Schleijper, Wiel Laumen, Hans Fabri en Michel Alberts. Het kampioenschap heeft zoveel van de spelers gevraagd, dat het team gehavend en kansloos aan de strijd om de landstitel begint. DHC wordt landskampioen.

 

PSV een aangename tegenstander

 

De Brabantse topclub PSV speelt een belangrijke rol in de geschiedenis van EHC. Op 9 november 1987 werd het huidige sportcomplex “De Dem” in gebruik genomen met een oefenwedstrijd tegen PSV. PSV heeft dat seizoen de sterkste selectie van Europa en wint de Europa Cup 1. Maar liefst 3.500 toeschouwers zijn getuige van deze feestelijke wedstrijd, die EHC overigens met slechts 2-3 verloor.

 

De meest memorabele wedstrijd ooit is echter de bekerstrijd in de derde ronde van de KNVB beker. Maar liefst 1500 supporters reizen in een lange kolonne bussen naar Eindhoven om EHC aan te moedigen. Voor een met 30.000 toeschouwers volgepakt Philips stadion verkoopt EHC de huid duur. PSV komt in de tweede helft op een 2-0 voorsprong, maar EHC geeft zich niet verloren. Na een schitterende combinatie scoort Ron Starmans de aansluiting. En EHC gaat erop en erover. De amateurs brengen de profs van PSV in grote verlegenheid. In de slotminuut schiet Remo Gielkens tegen de onderkant van de lat. De bal springt voor de lijn weer terug het veld in. EHC verliest de wedstrijd, maar kan op de sympathie van het volle stadion rekenen.

 

http://ehc-hoensbroek.nl/CMS/WEBSITE/wp-content/uploads/2017/09/Starmans-en-Gielkens.jpg

 

De Pemier League komt naar Hoensbroek 

 

IN 2014 weet EHC te stunten met de komst van Southampton. Deze prestigieuze club speelt in de sterkste competitie ter wereld: de Premier League. Maar meer speciaal is dat deze wedstrijd het debuut is van Ronald Koeman als coach van Southampton. De wedstrijd wordt uitgezonden op de Britse tv en ook de NOS maakt een lange rapportage. Alle kwaliteitskranten uit Engeland en Nederland zijn aanwezig. En EHC staat voor even in het middelpunt van het wereldnieuws. Ruim vierduizend supporters genieten van dit eenmalige festijn.

 

 

 

Trots op onze maatschappelijke impact

 

De prestaties van het eerste elftal trekken meestal de meeste aandacht. Maar EHC is een maatschappelijk betrokken vereniging die ook naam en faam heeft verworven door het organiseren van grote toernooien.

 

Al bijna dertig jaar wordt met Pinksteren een groot, internationaal jeugdtoernooi georganiseerd waaraan meer dan honderd teams deelnemen. Met Pinksteren is het een gezellige drukte op sportpark De Dem. Het is genieten van volop jeugdvoetbal en die typische toernooisfeer.

 

Tien jaar geleden is EHC gestart met het voetballen voor mindervalide sporters. Dat bleek een schot in de roos te zijn. Het G-voetbal vormt het kloppende hart van de vereniging en het G(enieten) toernooi is uitgegroeid tot het mooiste voetbaltoernooi voor minder valide sporters in Limburg. De Klaas-Jan Huntelaar Foundation heeft dit toernooi uitgeroepen tot het beste project bij een amateurvereniging. Iets om trots op te zijn.

 

http://ehc-hoensbroek.nl/CMS/WEBSITE/wp-content/uploads/2017/09/resize-3.asp_.jpeg

 

We gaan door

 

Het is mooi dat EHC zo’n rijke historie kent. Een goede basis om nieuwe toekomst te schrijven. Het is niet gek dat de vereniging na 100 jaar enige haarscheurtjes kent,  maar het is een extra stimulans om te revitaliseren en aan een toekomstperspectief te werken. Op naar de volgende 100 jaar. En binnenkort zullen we de activiteiten bekend maken die we in het kader van dit jubileumjaar gaan organiseren.

 

Via: Website EHC