Download onze app..

..voor de beste ervaring op een mobiel apparaat.

Download voor iOS

Download voor Android

Europees Kampioen Olaf Mazier:”De uitnodiging was al geweldig”

Olaf Mazier en Martijn Coelingh. De één is speler van tweedeklasser BSV Limburgia en de ander van derdeklasser RKHBS. Beide kwamen met hun team niet tot grootse prestaties. BSV Limburgia sloot het seizoen af een zesde plaats terwijl RKHBS via de nacompetitie degradeerde naar de 4e Klasse. Toch eindigde het seizoen wel schitterend voor beide spelers. Ze ontvingen namelijk beiden een uitnodiging voor het Nederlands Politie Elftal wat zou gaan deelnemen aan het Europees Kampioenschap in Spanje. Maar dat niet alleen! Ze namen niet alleen deel maar werden, misschien wel tot hun eigen verbazing, ook nog eens Europees Kampioen. Een geweldige prestatie natuurlijk en een onvergetelijke tijd. Wie had dat nu kunnen denken. Olaf Mazier waarschijnlijk al zeker niet. De 28-jarige Mazier besloot namelijk in 2013 op advies van de dokter te stoppen met voetballen. Echter het bloed kroop waar het niet gaan kon en jaar later trok hij toch weer de voetbalschoenen aan en ging hij spelen voor vierdeklasser Schinveld. Afgelopen seizoen keerde hij terug naar BSV Limburgia waarvoor hij direct negen keer trefzeker was. Voor Martijn Coelingh werd het een heel raar jaar. Martijn Coelingh beleefde vorig jaar een topseizoen bij Sporting Heerlen waarmee hij promoveerde naar de 1e Klasse. Ondanks dat koos hij ervoor zijn loopbaan voort te zetten bij derdeklasser RKHBS. Het werd niet waar hij op gehoopt had. RKHBS had het moeilijk in die 3e Klasse en doordat het in de laatste acht wedstrijden slechts drie punten wist te pakken moest het de nacompetitie in. Daarin speelde het de finale tegen Heksenberg. Het thuisduel werd verloren met 1-2 en de return eindigde in een 0-0 gelijkspel. De degradatie van RKHBS was een feit maar hoe groot is dan het contrast als je tien dagen later Europees Kampioen wordt. Dan naar het toernooi. Nederland was automatisch gekwalificeerd voor het Europees Kampioenschap doordat het twee jaar geleden zesde waren geworden. Op 10 juni vertrok het gezelschap naar het Spaanse Huelva waar alle wedstrijden zouden worden gespeeld. Nederland nam het in de groep o.a. op tegen de torenhoge favoriet Portugal maar kwam deze groep vrij makkelijk door. Voor Olaf Mazier, die al enorm trots was op zijn uitnodiging, was er telkens een basisplaats weggelegd. Martijn Coelingh moest genoegen nemen met invalbeurten. Olaf:” De uitnodiging was natuurlijk al geweldig op mee te mogen. Ik speel zelf bij BSV Limburgia. Een redelijk bescheiden club in vergelijking met de andere jongens. Er zijn enkele jongens die volgend jaar in de 2e divisie gaan uitkomen dus dan is het toch bijzonder om dit te mogen meemaken. We hebben een geweldige ploeg die zich goed samen pakt. Het zijn jongens uit het gehele land. Vooraf aan het toernooi kregen wij de rugnummers uitgedeeld. Martijn begon het toernooi met nummer 12 en ik begon het toernooi met nummer 8. Ik had een controlerende rol voor de verdediging en een basisplek in alle wedstrijden die ik speelde. Martijn viel in de poulefase elke wedstrijd in en speelde zijn wedstrijden op de rechtsback positie waar hij met zijn snelheid kon opstomen langs de zijlijn.” Nederland stoomde dus door naar de Halve Finale waarin het Israël trof. Nederland, dat Mazier moest missen vanwege een enkelblessure, had de grootste moeite met het taaie, stugge Israël en kon de wedstrijd niet beslissen binnen de reguliere speeltijd. Strafschoppen moesten de beslissing brengen en daarin was Nederland de betere ploeg. Nederland faalde niet van elf meter en plaatste zich dus voor de finale. De finale werd in tegenstelling tot de groepswedstrijden in het stadion van derde divisionist Recreativo Huelva (poulewedstrijden en halve finales werden gespeeld op veld naast het stadion) gespeeld. Daarin wachtte het thuisland Spanje dat de favoriet was. Favoriet of niet Nederland deed gewoon zijn ding en deed dat goed. Binnen afzienbare tijd stond het al op een 2-0 voorsprong maar daarna kreeg het toch wel lastig. De hoge temperaturen begonnen parten te spelen en Spanje wist terug te komen tot 2-1. Nederland liet zich niet van de wijs brengen en vocht voor elke meter. De enorme hechte ploeg hield het achter dicht en counterde vervolgens vrij makkelijk naar een 5-1 zege. Nederland mocht zich Europees Kampioen noemen! De vreugde en misschien ook wel het ongeloof was groot, heel groot. De ploeg flikte het gewoon in een prachtige ambiance (hoofdtribune was goed gevuld) de titel te pakken in de hol van de leeuw. Een onvergetelijke gebeurtenis zo vindt ook Olaf Mazier die nog eens kort terugblikt op de tijd in Spanje. Olaf:”Zoals ik al zei was het een enorme eer voor mij dat ik werd uitgenodigd. De tijd in Spanje was geweldig en we hadden echt zo’n prachtige hechte groep. Dat zag je op het veld maar ook buiten het veld. Wij hadden veel afwisselende activiteiten naast het voetbal. Zo kreeg wij veel vrije tijd waar we konden zonnen, de stad bezichtigen of andere dingen konden doen. Samen eten was er voor ons altijd wel bij. Daarnaast strandwandelingen voor de wedstrijden en andere teamactiviteiten. Op avonden voor de wedstrijden keken wij samen het EK of speelde wij een potje kaart. De wedstrijden zelf waren in alle opzichten anders dan de wedstrijden in Nederland. Natuurlijk is het een geweldige eer om voor je land uit te mogen komen maar de hoge temperaturen leverde toch de nodige problemen op. Je merkte ook dat vrijwel alle andere landen een over mijn lijk mentaliteit hadden maar vertoonden daarbij ook vervelende trekjes. Tijd rekken, zeuren om kaarten en veel toneelspel. Voor mij zelf was het even wennen in een nieuwe rol. Een controlerende rol voor de verdediging waar ik bij mijn eigen club in de spits speel of op 10. Het ging mij gelukkig goed af want in de eerste wedstrijd werd ik verkozen tot man van de wedstrijd. De halve finale moest ik dus jammer genoeg aan me voorbij laten gaan en het was tevens de vraag of ik de finale zou kunnen halen. Gelukkig was dat wel het geval mede door de inspanningen van onze fysio. Ja en dan mag je spelen in dat grote stadion waar drie jaar geleden Messi en Ronaldo nog hebben gespeeld. Geweldig toch.” Ook Martijn Coelingh (komend seizoen wederom speler van Sporting Heerlen en tegenstander van Olaf) die dus in de poulewedstrijden telkens mocht invallen en vooral in de halve finale tegen Israël en de finale tegen Spanje ijzersterk speelde had er geen woorden voor. Martijn:”Het was GE-WEL-DIG!!!! We hadden zo’n geweldige groep en ik heb zo genoten ondanks de enorme hitte (38 graden)” Olaf en Martijn verblijven momenteel nog steeds in Spanje en nemen met nog enkele spelers deel aan een 7 tegen 7 toernooi. De rest is inmiddels teruggekeerd naar Nederland. Op 20 juni zullen vervolgens ook de Europees Kampioenen Olaf Mazier en Martijn Coelingh terugkeren.