Download onze app..

..voor de beste ervaring op een mobiel apparaat.

Download voor iOS

Download voor Android

Guido Cals: Afscheid van een gentleman-voetballer met Geel-Zwart hart.

 

Hopelijk volgt er zondag nog een paar weekjes uitstel, maar het onvermijdelijke afscheid van één van de meest talentvolle voetballers die Stein ooit voortbracht nadert. Guido Cals, aanvoerder van De Ster 1 zet na dit seizoen een punt achter zijn actieve voetballoopbaan. En bij dat naderende afscheid van Guido móet uitgebreid stil worden gestaan. Ik had kunnen volstaan met een verwijzing naar het prachtig geschreven ‘monument’ van Willem Thewissen over Guido: Lees hier.

 

Die ode is een absolute must read en een treffendere samenvatting van de mens en voetballer Guido Cals is nauwelijks te geven. Toch ga ik een poging wagen om er nog een en ander aan toe te voegen. Gewoon omdat ik, net als zovelen, altijd heb genoten van het voetballen met- én van Guido.

 

Guido is een zoon van Stein en zette zijn eerste voetstappen op het voetbalveld bij zíjn club De Ster. Zijn spel viel op en dus stonden er al snel scouts langs de lijn die dit begenadigde talent naar Sittard, Maastricht en Kerkrade te halen. De keuze van Guido viel uiteindelijk op de jeugdopleiding van MVV, ongetwijfeld enigszins beïnvloed door iconisch Steins trainer Frans Spronck, die aldaar de A-jeugd trainde. In zijn wedstrijden voor MVV en de regionale en provinciale jeugdselecties bleef de jonge Cals met kop en schouders boven zijn leeftijdgenoten uitsteken, waardoor jeugdscouts van PSV zich meldden. Naar die overgang had Guido wel oren, maar MVV eiste een forse som als opleidingsvergoeding. Een dispuut tussen de twee clubs volgde waarvan de inmiddels 17-jarige Guido de dupe werd. Die besloot daarop te vertrekken bij MVV en keerde terug op het oude nest in Stein, waar hij een jaar voetballen in De Ster 1 combineerde met trainen bij de A-jeugd van PSV.

 

Nu zou je verwachten dat een talentvolle jonge voetballer moeite heeft om zijn drukke sportschema te combineren met zijn schooltaken. Guido heeft daar echter nooit moeite mee gehad. ‘Hij heeft geluk dat ie makkelijk leert’, wordt dan al snel geroepen. Tuurlijk, dat speelt een rol. Maar het is ook een teken van een ijzeren discipline. Guido behaalde zijn VWO diploma en rondde later ook zijn universitaire studie Economie af. Een garantie op een toekomst als profvoetballer heeft immers niemand, en je moet toch wat achter de hand hebben, redeneerde Guido.

 

De combi Stein-Eindhoven-studie bleek uiteindelijk wel érg belastend, waarna Guido als 2e jaars A junior het een jaartje dichter bij huis zocht, bij Fortuna Sittard A1. Helaas net in de periode dat die club in verval raakte. Het was tijd voor een volgende stap. Steindenaar Jean Maes werd hoofdtrainer bij IVS en benaderde Guido. Die had wel oren naar een overgang naar de toenmalige hoofdklasser. Na IVS volgden nog periodes in de hoofdklasse en 1e klasse bij SV Meerssen, RIOS en FC Vinkenslag.

 

In al die jaren heb ik een aantal seizoen mét Guido, maar vooral een heel aantal seizoenen tégen Guido gespeeld. En ik moet eerlijk bekennen dat ik met weinig plezierige herinneringen terugdenk aan die wedstrijden tegen Guido. Hij werd doorgaans opgesteld als linkshalf en ik als rechtsback of verdedigende middenvelder en dus kwamen we elkaar nogal eens tegen in het veld. Of beter gezegd: dat zou zo moeten zijn. Maar in duel komen met Guido was in die jaren vrijwel onmogelijk. Guido had het inzicht om altijd aanspeelbaar te zijn en was een meester in het ‘één keer raken’ van de bal. En als je dan tóch een keer in duel kon komen, keek je over je schouder en zag je het gapende gat dat Guido met zijn loopactie had getrokken.
Die kwaliteiten maakten Guido ook tot een gewaardeerd medespeler en tegenstander. Zijn techniek is foutloos. En nee, dan heb ik het niet over een dubbele schaar. Guido’s techniek zit in de balaanname die áltijd perfect is. Zijn passing die altijd nauwkeurig is: de juiste snelheid, het inspelen van een medespeler op het juiste been. Zijn inzicht, zijn assists, zijn doelpunten… Guido Cals behoorde in zijn jaren in Berg, Meerssen, Echt en Maastricht tot de top van het Limburgse Amateurvoetbal.

 

In zijn laatste jaar bij Vinkenslag speelde ik met hem samen. Aldaar was het einde van een prachtige club in zicht en we besloten samen om het dichter bij huis te zoeken. Jack Dassen en Rob Lemmens deden namens De Ster de handreiking en die werd gretig aangenomen.

 

Voor Guido volgden 8 prachtige jaren bij zíjn club. Heerlijk voetballen in het geel-zwart. En elk seizoen weer meedoen om de prijzen. Twee kampioenschappen, talloze periodetitels, tweemaal de kwartfinale van de beker én… voetballen voor de Amstel Cup in Barendrecht waar Guido via een geweldige pegel zijn ploeg naar de verlenging sleepte. Én dat allemaal op een steenworp afstand van je ouderlijk huis. Beter had Guido het zich niet kunnen wensen.

 

In de jaren die ik samen met Guido op het middenveld van De Ster heb mogen spelen, ben ik zijn kwaliteiten als voetballer alleen maar meer gaan waarderen. Het vervelende voor Guido is wel dat zijn kwaliteiten voornamelijk verscholen zitten in zaken die de argeloze toeschouwer niet snel opvallen. De perfecte balaannames, het beperken van balverlies tot een zeldzaamheid, het inspelen van de bal op het juiste been en met de juiste snelheid, de coaching van spelers om hem heen. Vooruit, die zaken vallen menigeen wellicht nog nét wel op. Evenals de de 5-8 doelpunten en de 10 assists waar hij elk seizoen goed voor was.

 

De minder opvallende kwaliteiten van Guido zitten met name in zijn rol bij balbezit van de tegenstander. Hoewel hij de duels absoluut niet schuwt, staat hij niet bekend als een harde speler. Desondanks is Guido ook bij balbezit van de tegenstander altijd een onmisbare schakel geweest voor ons 1e elftal. Het afschermen van de bal-lijn naar de beste speler van de tegenpartij, het onderscheppen van passes door positioneel goed opstellen, en het op het juiste moment onder druk zetten van de tegenpartij. Altijd maakte Guido daarin de juiste keuzes. Keuzes die veelal niet direct leidden tot een onderschepping door Guido zelf, maar die wél de tegenpartij dermate in verwarring en verlegenheid bracht, dat een teamgenoot van Guido de bal kon veroveren of de pass kon onderscheppen. De argeloze toeschouwer prijst daarop de teamgenoot, maar de échte kenner ziet waar het begon…

 

Eigenlijk is het zonde voor Guido dat hij in zijn 8 jaren bij De Ster vrijwel nooit een wedstrijd wegens schorsing of blessure hoefde te missen. Want pas als een speler als Guido níet meedoet, krijg je pas goed door dat hij eigenlijk onmisbaar is.
En de constatering dat hij eigenlijk vrijwel nooit een wedstrijd miste, brengt me ook op de meest jaloersmakende kwaliteit van Guido: het voetballen leek hem al die jaren geen enkele moeite te kosten. Geen druppeltje zweet op zijn voorhoofd ondanks talloze sprints, geen voorovergebogen loophouding ondanks de onvermijdelijke vermoeidheid, geen afgezakte kousen na gemaakte slidings, geen vlekken op de broek, en altijd een glimlach op zijn gezicht… lichte tred, beheersing, rust, respect, overzicht…ze typeren de voetballer, maar ook de mens Guido Cals.

 

In het kleedlokaal en op het sportcomplex is hij al die jaren ook een prettige aanwezigheid geweest. Altijd beschikbaar voor een praatje met toeschouwers, bestuursleden en kantinemedewerkers. Altijd bereid om tijd vrij te maken voor jeugd activiteiten. Voor zijn trainers altijd een prettige sparringpartner en een dankbare speler die altijd bereid was om, omwille van het teambelang, op meerdere posities te spelen. En voor medespelers iemand met wie je kunt lachen en op wie je kunt bouwen. Altijd respectvol, begripvol en bereid om een helpende hand te bieden. Iemand met een duidelijke eigen mening, maar vooral ook met respect voor de mening van een ander.

 

Met het afscheid van Guido verliest onze club een sieraad voor de voetbalsport. Iemand die ons eerste elftal altijd op een voorbeeldige manier heeft vertegenwoordigd, in woord en in daad. In zijn nieuwe rol dit seizoen als centrumverdediger had Guido zeker nog vele jaren van waarde kunnen zijn voor het team. Maar dit afscheid past bij hem. Laten we allemaal dankbaar zijn dat we Guido niet ‘op zijn oudedag’ als voetballer zien verworden tot hevig zwetende, met knieband ronddolende veteraan van De Ster 1, temidden van 15 jaar jongere ploeggenoten. Dan kunnen we ons Guido blijven herinneren als de immer beschaafde, onberispelijke gentleman-voetballer met rugnummer 8, die we de afgelopen 8 jaren hebben mogen aanschouwen en bewonderen.

 

Guido, ik heb persoonlijk genoten van alle jaren die we samen op een voetbalveld hebben gestaan, als tegenstanders, maar vooral ook als ploeggenoten. Als ik een lijst moet maken van meest waardevolle teamgenoten staat jouw naam met stip bovenaan. En ik weet zeker dat ik namens de hele Ster-familie spreek als ik jou bedank voor al het moois in deze laatste 8 jaren als speler en aanvoerder van De Ster 1. Het ga je goed!

 

Door: Rob

 

Via: De Ster