Download onze app..

..voor de beste ervaring op een mobiel apparaat.

Download voor iOS

Download voor Android

Heidebloem/Bovitec is niet meer.................

<b>Stukje historie</b> De vereniging Heidebloem is ontstaan omdat een aantal jongens van "De Hei" voetballen een fijne sport vonden. De oprichting van VV Heidebloem dateert van 18 september 1957, toen wijlen Mathje Kerkhoffs deze vereniging het levenslicht liet zien. Fortuna '54, in dat jaar betaald voetbal spelend, slokte het in 1955/1956 landskampioen geworden Maurits op en bij Fortuna '54 was geen plaats voor lagere elftallen. Uit bezorgdheid dat de jongens van de "Hei" (een kleine gemeen¬schap uit de wijk Lindenheuvel), niet aan de bak zouden komen en er zodoende veel voetbaltalent verloren dreigde te gaan, besloot men een eigen club op te richten met als naam voetbalvereniging Heidebloem. Mensen van het allereerste uur bekleden nog steeds een bestuurs¬functie of zijn als steunend lid aan de vereniging verbonden. Het zijn deze mensen, of hun directe opvolgers geweest, die steeds hebben geijverd voor verbetering van de sport¬accommodaties van de VV Heidebloem. Werd in de beginjaren nog gevoetbald in het naburige Stein, vanaf 1962 speelde men op een "eigen" veld aan de “kolenverkoop” in de Borrekuil, waar door de leden een kleedgelegenheid werd gebouwd. Aanvankelijk moest men zich, voor het spelen van de zomeravond competitiewedstrijden, behelpen met het voetbalveld aan de “kolenverkoop” in de Borrekuil. De vereniging maakte inmiddels een enorme groei door. Mede door de inzet van het toenmalige bestuur werd door de gemeente Geleen in 1980 besloten Heidebloem een eigen accommodatie, het huidige "Ton Caanen Sportcomplex", toe te wijzen. In 1982 werden hier de geheel door de eigen leden gebouwde kantine en kleedlokalen feestelijk in gebruik genomen. Inmiddels was al een aantal jaren zomeravond competitie gespeeld en was de tijd rijp om tot het KNVB veldvoetbal toe te treden. Na aanmelding bij de KNVB werd Heidebloem in de destijds als afdeling Limburg bekend staande competitie ingedeeld. <b>De weg omhoog naar de 1e Klasse</b> De meest succesvolle jaren kende de vereniging tussen 1989 en 1992. Heidebloem werd drie jaar op rij kampioen in de afdeling Limburg en promoveerde naar de 1e Klasse afdeling Limburg waar het vervolgens ook weer direct kampioen werd en door mocht naar de 4e Klasse KNVB. Verder wist het in 1992 ook de beker van de afdeling Limburg te winnen. Voor het eerst in haar bestaan mocht Heidebloem dus uitkomen in de 4e Klasse en de ploeg uit Geleen was er één om rekening mee te houden. Heidebloem sloot het eerste jaar af met een keurige derde plaats en werd in het tweede jaar al kampioen. Je kunt je voorstellen dat de vreugde enorm was evenals het ongeloof. Vijf keer kampioen in zes jaar tijd, een waanzinnige prestatie. Wie of wat kan dit Heidebloem afstoppen zou je haast zeggen? Van de andere kant wist men ook dat er een keer een einde zou komen aan deze succesreeks en die kwam er ook. Heidebloem eindigde de eerste twee jaar in de 3e Klasse op een zeer knappe derde plaats maar daarna werden de prestaties geleidelijk aan wat minder. Slecht waren ze zeker nog niet, zeker ook gelet op waar de ploeg vandaan kwam. Vijf jaar lang was de ploeg in de middenmoot te vinden waarna het in het seizoen 2000-2001 een uitschieter naar boven had. Heidebloem werd tweede. Wat het jaar daarna gebeurde was dan ook wel verrassend te noemen of misschien toch ook weer niet?. Heidebloem wist maar twee van de tweeëntwintig wedstrijden te winnen, speelde verder tien keer gelijk en degradeerde naar de 4e Klasse. Hier had men geen rekening mee gehouden in Geleen, de degradatie naar de 4e Klasse was ook de allereerste in de clubgeschiedenis. Het bleek echter al snel dat Heidebloem, dat destijds eerst onder leiding stond van Marcel Huijveneers en daarna Paul Hendriks, de 4e Klasse ontstegen was. Na een derde plaats in het eerste jaar greep het team uit Geleen de titel in het tweede jaar. Heidebloem bleef o.a. Spaubeek en UOW’02 voor en keerde na twee jaar terug naar de 3e Klasse en had een missie. Men wilde meer dan de 3e Klasse, men wilde door naar de top van het amateurvoetbal. Eenvoudig zou het niet gaan worden zeker ook gelet op de grootte van de vereniging maar men ging er voor. Er zou iets heel moois moeten gaan gebeuren, het kleine Heidebloem wilde historie gaan schrijven. Het duurde wel even voordat het kampioen werd in de 3e Klasse maar de ploeg flikte het wel! Na drie van de eerste vier jaar in het linkerrijtje te zijn geëindigd pakte de ploeg de titel in 2008-2009. Heidebloem was niet meer af te stoppen en stoomde direct door naar de 1e Klasse. Het team van Henk Theunissen werd namelijk met groot machtsvertoon ook kampioen in de 2e Klasse G waar het nummer twee Sporting Heerlen vijf punten voor bleef en de nummer drie BSV Limburgia maar liefst zeven. Zes jaar lang speelde het vervolgens in de 1e Klasse. Veelal was de ploeg terug te vinden in de grote middenmoot maar wat het dan zo knap maakt is dat het wel drie keer een periode wist te winnen en dus drie keer mocht strijden voor een plek in de Hoofdklasse. Jammer genoeg is er deze niet gekomen en zal er deze ook niet meer gaan komen want Heidebloem/Bovitec is niet meer........ Heidebloem/Bovitec houdt op te bestaan <b>De voorzitter</b> Een man die het allemaal van dichtbij (als speler, trainer en voorzitter) heeft mogen meemaken is de voorzitter van Heidebloem namelijk Marcel Huijveneers. Marcel Huijveneers werd in 1990 lid van de kleine vereniging en voelde zich direct thuis. Hij begon als voetballer waarna hij op 36-jarige leeftijd besloot te stoppen met het beoefenen van het geliefde spelletje en direct deel ging uit maken van het bestuur. Marcel nam allereerst de Technische zaken op zich maar stond niet heel veel later, vanwege de slechte financiële situatie, als hoofdtrainer voor de groep. Eén jaar lang had hij het vaandelteam onder zijn hoede en werd hij met zijn manschappen dus derde in de 4e Klasse. Daarna nam Paul Hendriks het stokje over en nam Marcel weer plaats in het bestuur deze keer als voorzitter dit ten gevolge van het overlijden van de toenmalige voorzitter Kees Thijssen. Marcel stortte zich volledig op zijn nieuwe functie en met hem aan het roer werd de weg omhoog ingezet. Marcel genoot, genoot van zijn cluppie en was dag en nacht bezig met Heidebloem. Hij had een doelstelling en wilde deze bewerkstelligen met de mensen om hem heen, de mensen die de club Heidebloem zo lief hebben, de mensen met een blauw-wit hart. Marcel:”En dat zijn ook de mensen die het hebben gedaan! Het zijn de vrijwilligers en medebestuursleden die deze club hebben gemaakt tot wat het is geworden. Ik mocht daar gelukkig deel van uitmaken.” En zo is eigenlijk ook het verhaal. Marcel is niet het type persoon dat alle aandacht opeist, wil niet op de voorgrond staan maar geniet vooral van de gepassioneerde mensen om hem heen. Toch mag je en moet je zeggen dat hij ongelofelijk goed werk heeft verricht want Heidebloem knokte zich mede door zijn toedoen omhoog. Omhoog tot een goede eersteklasser, omhoog tot een ploeg die aanzien kreeg op allerlei gebieden. Marcel is dan ook enorm trots op hetgeen wat de ploeg/vereniging heeft bereikt. Niet alleen wat betreft de prestaties maar nog vele dingen meer. Marcel:” Los van de vele sportieve hoogtepunten, waarvan wij er echt veel hebben gehad ben ik toch wel het meest trots op dat mijn collega-bestuursleden en ikzelf alle leveranciers / crediteuren van Heidebloem met geen eurocent schuld achterlaten. Iedereen is door ons 100% betaald en al die jaren altijd keurig op tijd. We hebben als bestuur geen misbruik gemaakt van gemeenschapsgelden. Sterker we hebben niet in ons complex laten investeren voor 160.000 euro (renovatie) omdat we enkele jaren geleden al zagen dat een fusie of ophouden te bestaan onvermijdelijk was. We hadden dat makkelijk kunnen doen maar wat waren wij dan als bestuur waard geweest. Daarnaast ben ik raadslid in de gemeente Sittard-Geleen en ik kan met opgeheven hoofd naar de buitenwacht zeggen dat we onze club op een voortreffelijke manier hebben gepositioneerd. Daar ben ik echt trots op. Wie kan dat zeggen als ze ophouden zelfstandig te bestaan. Trots ben ik ook zeker op mijn collega bestuursleden Jos, Harry, Stan, Loek, Henri, Rob en Wil. Zal ik je verklappen dat wij nooit vergaderden. Alles werd op de club besproken. Iedereen had aan een half woord genoeg. Dit is toch geweldig! Bij Heidebloem heb ik ook vriendschappen gekregen die duren tot op de dag van vandaag. Dat is wat deze vereniging zo speciaal maakt. Dat zie je ook aan de spelers die bij ons gespeeld hebben. Bij het weerzien is er altijd respect en hoor je altijd positieve verhalen. En allemaal zeggen ze hoe mooi en apart de club was. Weet je: heb je bij Heidebloem gespeeld, dan blijf je “lid” van deze club. Voor altijd. Ik kan me niet herinneren, dat er ooit iemand teleurgesteld in de club was en is weggelopen bij onze club of van ons complex. Hier geniet ik enorm van, zelfs nu nog maar ook van het feit dat we overal konden komen. Overal werd er met respect over Heidebloem gesproken en overal hebben we vrienden gemaakt, Dit is toch genieten! Dan heb je het toch gewoon super goed gedaan. Prachtig toch dat we met het kleinste clubje van Limburg heel veel grote ploegen moeilijk hebben kunnen maken.” Het was dus een geweldige tijd, een onvergetelijke tijd welke in het weekend van 17 en 18 juni op grootse wijze werd afgesloten met een indrukwekkende, emotionele feestavond. Een feestavond welke men nooit meer zal vergeten. Marcel:” Het mooiste was het teruggeven (symbolische wijze) van de sleutel en het logo op doek aan de dochters Lieke en Toos Kerkhoffs en schoonzoon Ger Deckers van onze oprichter Mat Kerkhoffs. Dat gevoel is onbeschrijfelijk hoe mooi dat is gegaan. Een supervolle kantine die dan spontaan begint te zingen en klappen voor deze mensen van het 1e uur.” <b>Fusie</b> Maar aan al het mooie is nu dus een eind gekomen. Jammer genoeg dus maar het kon eigenlijk niet anders. Zoals Marcel al aangaf was het onvermijdelijk en stond het vroeg of laat te gebeuren. Desondanks blijft het wel heel veel pijn doen en ziet Marcel dit ook als dieptepunt. Marcel:”Voor mij is de beslissing tot een fusie te komen zeker een dieptepunt. Temeer omdat het financieel nog niet meteen nodig was. Maar regeren is ook vooruit kijken en de verantwoording nemen naar de toekomst toe. We hadden bij Heidebloem best nog 2 of 3 jaar door kunnen gaan. Dat was financieel en sportief geen enkel probleem geweest. Maar nu hadden we nog 4 teams (1, 2, 3 en de veteranen) maar wat had de toekomst gebracht? Stel 1 team stopt of valt uit elkaar dan hadden we bijv. alleen nog een 1e en 2e gehad of een 1e en veteranen. We waren dan gewoon te klein geworden. Het ontbreken van een “gezonde” jeugdafdeling zal elke kleine club uiteindelijk gaan opbreken. Los van het niveau waar je op speelt.” Heidebloem gaat nu dus verder onder de naam Lindenheuvel-Heidebloem Combinatie dat komend seizoen zal uitkomen in de 4e Klasse C. Voor Marcel zelf zal er niet zoveel veranderen los van de naamsverandering. Marcel zal voorzitter blijven. Marcel:” Wat voor mij belangrijk was in deze, dat dit ook geaccepteerd werd en wordt door de leden en het bestuur van RKFC Lindenheuvel. Daar spreekt enorm veel vertrouwen uit. Ik hoop dat ik vanuit het werken in vertrouwen de 2 clubs kan samenbrengen. Als beide achterbannen gaan inzien wat er voor een potentie mogelijk is en ze er samen de schouders onder zetten zal RKFC Lindenheuvel-Heidebloem Combinatie een van de meest stabiele club worden in de regio. En een voetbalbolwerk. Het sportcomplex bij Lindenheuvel is een van de allermooiste in de regio. We hebben afgesproken dat we gaan inzetten op de jeugd. Daar gaan we onze toekomstplannen op inrichten. Alle bestuursleden, vrijwilligers en bijna alle spelende leden van 2, 3 en de veteranen van Heidebloem gaan overigens mee over. Kortom het geloof is er echt. We zijn ook geweldig ontvangen door de mensen bij Lindenheuvel. Dat voelt ook goed. Onlangs zijn we diverse spullen gaan verhuizen van ons sportcomplex naar het complex van Lindenheuvel en zie wat er gebeurd: staan er diverse vrijwilligers klaar van Lindenheuvel om te helpen. Ongevraagd. Is toch klasse.”