Download onze app..

..voor de beste ervaring op een mobiel apparaat.

Download voor iOS

Download voor Android

Huub en Diana Hassert: “Rood Groen LVC’01 is ons tweede huis”

Huub en Diana Hassert zijn inmiddels 16,5 getrouwd en wonen in Vaals. Huub, 44 jaar oud, is geboren In Heerlen en heeft altijd in Vaals gewoond. Diana, 38 jaar, is geboren in Margraten en groeide op in Groot-Welsden. Op 20-jarige leeftijd vertrok ze naar Vaals om daar samen te gaan wonen met haar grote liefde Huub. In 1998 bezegelden ze hun liefde met een huwelijk en iets meer dan een jaar later, om precies te zijn 21 juni 1999, werd hun zoon Joshua geboren. Buiten het voetbal (Huub) en koken (Diana) hadden beiden nog een grote passie namelijk carnaval vieren. Sinds twee jaar terug zijn ze aangesloten bij Kindercarnaval CV De Grensulle van Vaals. Zoals gezegd was Huub, in het dagelijks leven kunststofverwerker, al vaak te vinden op het voetbalveld. Hij was daar met een goede vriend in de loop van de jaren leider van een E-, C- en A-elftal. Diana bleef niet achter en ging met manlief mee naar de club uit Vaals. Diana ging als vrijwilliger aan de slag en maakte vele uren in de kantine. Verder zat ze in de organisatie van het jeugdkamp en was ze, zoals ze het zelf omschrijft, begeleidster bij het team waar hun zoon Joshua in speelde. Diana:” Met andere woorden; we waren soms meer bij Roodgroen als gezin dan thuis. We waren dan ook soms echt 5 dagen in de week daar en op de zondag gingen we het 1 e kijken of er moest al een familie bijeenkomst zijn. En ja als we thuis waren dan ging het gesprek nog meestal over Rood Groen. De club was gewoon een deel van ons leven geworden.” Je zou haast zeggen dat het niet erger kon worden maar dat werd het wel. Huub en Diana, beide graag geziene gasten bij Rood Groen LVC’01, werden gevraagd de kantine te gaan runnen. Beiden hoefden er niet lang over na te denken en vooral Diana, die 19 jaar werkzaam was bij een supermarkt in Margraten, was helemaal happy. Diana:” In 2013 met de KinderPrins uitroeping in januari werden we benaderd met de vraag of we interesse hadden om de kantine van Rood Groen te gaan beheren. Ik vond het geweldig en was in de wolken. Ik was zo blij als een klein kind haha.. Maar we moesten het eerst thuis allemaal eens goed bespreken en we wilden natuurlijk weten wat onze zoon ervan vond. Dat was voor ons wel heel erg belangrijk. Je wist natuurlijk ook wel dat je leven totaal zou gaan veranderen. ‘s Avonds en in het weekend werken maar toch waren we er als gezin snel uit. Dit was toch wel wat ik wilde en mijn mannen vonden echt dat ik mijn droom moest volgen maar dat betekende ook dat ik mijn baan moest opzeggen en in de tijd van nu was dat toch wel een risico. Maar ja, ik zeg maar zo , neem je geen risico s in je leven weet je nooit wat je kunt bereiken in je leven.” Na een paar afrondende gesprekken ging het gelukkige stel in augustus 2013 aan de slag in de kantine van tegenwoordige vierdeklasser Rood Groen LVC’01. Huub en Diana zijn helemaal in hun nopjes en genieten met volle teugen. Ze genieten van het werk, van de mensen om zich heen en van het voetbal. Huub en Diana willen weten wat er speelt binnen de vereniging en proberen het voetbal dan ook zoveel mogelijk op de voet te volgen. En die tijd die ze doorbrengen op de club of in ieder geval wat met voetbal te maken heeft……is niet normaal, is gekkenwerk! Maar wel leuk, heel erg leuk! Diana:” Ik ben zeker tussen de 30 en 40 uur in de kantine. Ik ben van maandag tot donderdag open. Overdag doe ik mijn huishouden, de boodschappen en de administratie voor de kantine. In de avonduren ben ik op de club te vinden. Vrijdag is de kantine gesloten. Huub werkt met 2 diensten, de vroege en de late dienst. Hij kan me helaas niet altijd ondersteunen op de club maar dan heb ik mijn lieve zoon die mij de helpende hand biedt. Ik ben dan ook enorm trots op mijn beide mannen en heb enorm veel respect voor wat ze doen. Mijn man Huub werkt soms dubbele diensten op zijn werk en dan nog in de kantine. Tsja hoe onze weekenden er uit zijn is wel duidelijk, dan leven we samen meer in de kantine als gezin, dat is eigenlijk ons tweede huis. Op zaterdagochtend half 9 zijn we er weer tot meestal half 5 . Op zondag zijn we er vanaf half 10 tot half 3 en als het 1e speelt wat langer natuurlijk. De jeugd en de senioren probeer je te volgen maar bij de jeugd is dat wat moeilijker vanwege de vele teams die er zijn. Bij de senioren is dat toch wat makkelijker te volgen. Op zaterdag helpt Joshua onze zoon mee, en als hij moet voetballen komt mijn man Huub. Op de zondag als het eerste thuis speelt heb ik er een vrijwilligster erbij. Zij is er ook al jaren en wilde ons heel graag blijven steunen waar wij natuurlijk heel blij mee zijn. We doen het dan met 4 personen, dit is ook echt nodig. In de rust van de wedstrijd bieden de dames van het damesteam zich aan om aan de koffie te staan, dat is gewoon super om zo’n mensen om je heen te hebben.” Rood Groen LVC’01 is gewoon een familieclub.” Buiten de dagelijkse werkzaamheden ondersteunen Huub en Diana ook de diverse commissies bij het organiseren van activiteiten. En verder vinden ze het ook leuk de jongens na de training te verwennen met een soepje of een snack. De vereniging is hun lust en hen leven en Diana zou het geen dag willen missen. Diana:” Ik vind het ontzettend leuk en geniet ervan als de kinderen en grote zich fijn voelen in de kantine, het voelt alsof het mijn / onze kantine is. Ik zou het niet willen missen. Ik zou de mensen om me heen echt gaan missen. Als er al eens wat wordt afgelast weet ik niet wat ik in mijn vrije tijd moet doen, dan ben ik mijn draai een beetje kwijt. Rood Groen is een groot deel van ons leven. Soms moet ik wel eens tegen me zelf zeggen van: <i>Hallo Diana je hebt nog ouders en familie</i> want ook zij zijn enorm belangrijk. Zij hebben altijd achter ons gestaan, ook toen we dit avontuur aan gingen.” Als het aan Diana doet wil ze dit werk nog lang doen. Het zou meer aan de vereniging liggen. Diana:” Hoe lang we dit nog gaan doen , tja geen idee zolang ze ons daar nog willen hahaha....we zien wel wat de toekomst ons brengt.”