Download onze app..

..voor de beste ervaring op een mobiel apparaat.

Download voor iOS

Download voor Android

Jef Vels: ‘Bij menig voetbalclub mag de visie duidelijker.’

Wat mij direct opvalt, is het gat dat is ontstaan tussen de jeugdafdeling en de senioren afdeling en dan voornamelijk het selectievoetbal. Ik mis doorgaans de visie om een “rode draad” van werken binnen alle echelons van de club. Het jeugdvoetbal zou gericht moeten zijn op opleiden. Opleiden om de doorstroming naar een selectie te vergemakkelijken en als een speler veel capaciteiten heeft om hem of haar op te leiden voor een club op hoger niveau. Bij de jeugd zou “de ontwikkeling van het individu” centraal moeten staan. Vaak word ik bij het jeugdoverleg geconfronteerd met trainers en leiders die het enorm belangrijk vinden om “kampioen” te worden. Als ik dan naar de klasse kijk waarin de wedstrijden worden gespeeld, vraag ik mij af met welk doel er wedstrijden worden gespeeld. Te vaak constateer ik dat er clubjes binnen de club ontstaan. Ten eerste zou men dat als club niet moeten willen en indien dit niet het geval is laat het zich makkelijk raden dat doorstroming er niet makkelijker op wordt. Een volgend knelpunt is de gebrekkige interne opleiding. Al zou de jeugdcommissie al intenties hebben om trainers intern op te leiden dan is de animo bijzonder gering. Ik huldig dan ook de insteek van enkele clubs om aan te geven aan hun kader dat het volgen van een scholing / bijscholing verplicht bij het pakket van trainer / leider zijn is van betrokken club. De argumentatie dat er dan menig trainer / leider zal afvallen is beperkt. Indien het wel zo is dan heb je in ieder geval een “kleiner” maar kwalitatief hoger groep van trainers en leiders. Het blijkt dat bij die clubs na enkele seizoenen “oogsten van talent” een feit is. Wanneer er mij gevraagd wordt wat een ideale trainer voor hun selectie is stel ik altijd de volgende vragen: “Wat is de doelstelling”? “Hoeveel tijd krijgt betrokken collega”? “Hoe ziet dan de profielschets eruit”? Zelf heb ik mij exact 2 jaar geleden laten verleiden om bij een kleine dorpsclub met een kans op promotie naar 3e klasse een verbintenis aan te gaan. Promotie werd inderdaad bewerkstelligd, maar degradatie was onvermijdelijk. Dat kan ik mijzelf aan rekenen en heb dat ook gedaan, echter had ik mijn ogen niet moeten sluiten voor de wensen van de spelers en de intenties van het bestuur. Van een verschil in visie was dus duidelijk sprake. Dit hoor ik regelmatig. Door mijn werkzaamheden spreek ik veel collega’s die met het zelfde probleem kampen. Met verkeerde voorstelling van zaken de job aanvaard. Of geconfronteerd worden op de laatste overschrijving dag met het vertrek van diverse spelers maar toch het moeten vasthouden van de doelstelling. En in sommige gevallen het gebrek aan daadkracht van verantwoordelijke bestuurders. Het gevolg is dan dat spelers gefrustreerd raken en enorm veel rode kaarten veroorzaken of nog erger het stoppen van spelers die van belang zijn voor hun club. In Zuid 2 zijn er veel aansprekende voorbeelden. Ik moet dan helaas tot de conclusie komen dat indien er sprake is van visie deze niet op de juiste wijze wordt gecommuniceerd met de achterban. Duidelijkheid creëren is een must. Wat een club vooral moet vermijden dat er “achterklap” is die zal leiden tot onrust. Het is dus van eminent belang om als bestuur, te zorgen voor visie op de korte/ midden lange en langere termijn. Deze visie dient geïmplementeerd te worden binnen alle geledingen en periodiek getoetst te worden. Procesbewaking, zeg maar. Hierbij is communicatie van het allergrootste belang en ja.. u raad het al, dat is bij menig club het allergrootste probleem.