Download onze app..

..voor de beste ervaring op een mobiel apparaat.

Download voor iOS

Download voor Android

Luuk Dacier; ''zeg maar dat je 6 bent, als ze er naar vragen''

<b>Luuk, je bent 31, aanvoerder van Bekkerveld en stopt definitief met voetballen. Je had makkelijk nog af kunnen gaan bouwen in de derde of vierde klasse. Wat is de reden dat je er een punt achter je loopbaan zet?</b> De reden dat ik stop heeft te maken met meerdere factoren. De belangrijkste reden betreft - in het kort gezegd - mijn gezin. Ik heb 2 prachtige dochters die - als alles goed gaat – in augustus worden vergezeld door een broertje. De tijd die ik in mijn gezin wil investeren, valt niet meer te combineren met het voetballen op een eerste elftal. Daarnaast weet ik vanaf vorig seizoen dat ik in beide heupen kamp met artrose. Fysiek wordt het dan ook nooit meer beter. Het beperkt mij in mijn bewegingsvrijheid. Ik heb de afgelopen 2 seizoenen daardoor veel met pijnstillers gespeeld. Dat is uiteraard geen gezonde situatie. Bovendien heb ik als advocaat een drukke baan. Het was af en toe passen en meten om een en ander te combineren. De afweging om lager te voetballen heb ik uiteraard wel door mijn hoofd laten spelen omdat ik een liefhebber ben. Als ik echter die stap zou zetten, dan wil daar ook het maximale uithalen. Gelet op mijn fysieke status is dat echter onzeker. Ik kies dan ook bewust voor mijn gezin, maatschappelijke carrière en gezondheid. <b>Na een lange carrière kun je terugkijken op een aantal clubs. Waar is ooit begonnen voor je en bij welke clubs heb je daarna gespeeld?</b> Ik ben bij RKHBS te Heerlen begonnen in de jeugd. Ik heb daar alle jeugdteams vanaf de F pupillen doorlopen. Ik weet nog goed dat ik op 5 jarige leeftijd door mijn vader werd gebracht naar de eerste training en dat hij zei: ‘zeg maar dat je 6 bent, als ze er naar vragen’. Toentertijd kon je kennelijk pas vanaf je 6de spelend lid zijn. Uiteindelijk debuteerde ik op 16 jarige leeftijd op het eerste elftal van RKHBS dat actief was in de vierde klasse. Na twee seizoenen in de vierde klasse, werd ik benaderd door Kolonia te Landgraaf (het huidige Schaesberg) alwaar mijn oom, Joop Dacier, als hoofdtrainer aan de slag zou gaan. Kolonia was actief in de tweede klasse. Ik hoefde dan ook niet lang te twijfelen om deze sportieve stap vooruit te zetten. In mijn tweede seizoen werd de fusie tussen Kolonia en RKONS beklonken. Het seizoen erop zou onder de naam Schaesberg in de eerste klasse worden gespeeld. Een aantal spelers van Kolonia vertrokken in die overschrijvingsperiode naar SV Heerlen. Laatstgenoemde vereniging benaderde mij eveneens. De familie Dacier is (en was) onlosmakelijk met SV Heerlen verbonden. Ondanks dat ik bij RKHBS in de jeugd voetbalde, was ik iedere vrijdagavond en zondagmiddag op het terrein van SV Heerlen te vinden. SV Heerlen speelde bovendien in de tweede klasse. Mijn gevoel gaf dan ook te doorslag om voor SV Heerlen te kiezen. Bij SV Heerlen heb ik een fantastische tijd beleefd. We speelden zeer attractief voetbal en speelden (behoudens het jaar in de eerste klasse) altijd bovenin mee. Na 6 seizoen SV Heerlen, dat op dat moment net de finale verloor om promotie naar de eerste klasse af te dwingen, werd ik benaderd door Bekkerveld. Ik was op dat moment toe aan een nieuwe sportieve uitdaging. Het team van SV Heerlen was langzaam uit elkaar aan het vallen. Nog belangrijker was dat ik nog een keer om de prijzen wilde spelen en ik dacht dat dit met de relatief jonge en talentvolle spelersgroep van Bekkerveld mogelijk moest zijn. Ik heb ontzettend veel moeite gehad om de keuze te maken om SV Heerlen te verlaten. Uiteindelijk is het er wel van gekomen. Mijn voorspelling kwam gelukkig ook uit. Bij Bekkerveld werd er gestreden om de prijzen en het belangrijkste was (en is) dat ik werd geconfronteerd met een geweldig fijne spelersgroep. De kroon op mijn carrière, het kampioenschap in de eerste klasse, werd vorig seizoen behaald. Ik ben zeer trots op die (team)prestatie. Na 5 seizoenen Bekkerveld komt het nu tot een einde. Los van het veldvoetbal heb ik een aantal jaren zaalvoetbal gespeeld. Met een aantal vrienden werd er een vriendenteam opgericht bij Fortuna ’71 te Kerkrade. We zijn begonnen in de vierde klasse en na een aantal kampioenschappen draaiden we mee in de top van de Hoofdklasse. Ik wilde het zaalvoetbal na enige tijd echter niet meer combineren met het veldvoetbal en ben gestopt. <b>Hoe heb je de laatste seizoen bij Bekkerveld beleefd?</b> Persoonlijk heb ik een lastig jaar beleefd. Ik ben in de eerste competitiewedstrijd geblesseerd geraakt. Ondanks intensieve behandelingen wilde ik maar niet fit worden. Op het moment dat ik vervolgens fit was, zag onze trainer, Dominik Vergoossen, in beginsel geen reden om mijn vervanger te passeren. Ik heb dan ook, anders dan ik gewend was, genoegen moeten nemen met een reserverol. Een rol die dit seizoen voor een verdedigende middenvelder weinig toegevoegde waarde had. Het is namelijk logisch dat er bij een achterstand aanvallende krachten werden ingebracht. Ik heb echter getracht om toch van meerwaarde te zijn. Korte gesprekjes voor de wedstrijd met jonge onervaren spelers. Even een schouderklopje. Dat soort werk. Nadien ben ik fit gebleven en ben na de winterstop weer in het basiselftal terecht gekomen. Behoudens de laatste wedstrijd, die ik moest missen vanwege een schorsing, ben ik vanaf dat moment niet meer uit het basiselftal verdwenen. Ik heb er veel waarde aan gehecht dat ik ‘spelend’ kon afsluiten, ondanks de degradatie. <b>Jullie konden helaas geen lijfsbehoud vaststellen. Vind je het jammer om met een degradatie te stoppen?</b> Het is uiteraard jammer om niet met een promotie of kampioenschap af te sluiten. Ik heb er echter bewust voor gekozen om nog een jaar door te gaan zodat ik een keer in de hoofdklasse kon spelen. Ik wist op voorhand ook dat dit een risico met zich meebracht. Dat het een afscheid zou kunnen worden zonder glans. Ik wist bovendien dat we met nagenoeg dezelfde spelersgroep waarmee we het kampioenschap hadden behaald, de hoofdklasse in zouden gaan. Dat is een bewuste keuze van Bekkerveld geweest. Bekkerveld heeft namelijk de intentie om met eigen jeugd, aangevuld met een beperkt aantal spelers van buitenaf die over capaciteiten beschikken die op dat moment niet voorradig zijn, de eerste selectie te formeren. De doelstelling was handhaving en we waren realistisch genoeg om in te zien dat dit een hele zware kluif zou worden. Uiteindelijk stonden we na de eerste seizoenshelft met maar 6 punten. Dat was een tegenvaller en had ik op voorhand niet verwacht. Handhaving wordt dan lastig. Desondanks wisten we een paar wedstrijden voor het einde van de reguliere competitie EHC te verslaan. We pakten de laatste strohalm. Mijn verwachting was dat we de nacompetitie zouden bereiken gelet op het resterende - ‘eenvoudig’ ogende - programma. Dit is echter helaas niet gelukt. Het siert overigens de spelersgroep dat ondanks deze tegenvaller de sfeer binnen de spelersgroep prima is gebleven. Eenieder realiseerde zich dat het een lastig jaar was en ging daar gepast mee om. Na de degradatie zijn er vervolgens nog twee wedstrijden zeer acceptabel gespeeld. Ondanks de degradatie, ben ik dan ook trots dat ik onderdeel heb mogen zijn van dit team in dit leerzame jaar. <b>Waar heb je je leukste tijd meegemaakt? Is er nog een leuke anekdote (uit de oude doos?)?</b> Ik heb het grootste gedeelte van mijn carrière gespeeld bij SV Heerlen en Bekkerveld. Bij deze verenigingen, ondanks dat ik de overige verenigingen niet tekort wil doen, heb ik mijn mooiste tijd beleefd. Ik heb tal van mooie herinneringen en het is moeilijk om deze te vertalen naar de leukste anekdote. Een zeer bijzondere komt uit mijn Kolonia tijd. Bij Kolonia hadden wij een keeper waarvan de partner werkzaam was bij Holland Casino. Via deze partner werd geregeld dat in de bestuurskamer van Kolonia er door Holland Casino een avond zou worden georganiseerd. De spelersselectie kon onder begeleiding van Holland Casino onder meer roulette spelen met nep geld. Een en ander had daarbij ook nog een competitief karakter want de winnaar zou een prijsje ontvangen. De avond werd echter georganiseerd op een zaterdagavond. Daags voor een belangrijke uitwedstrijd tegen Standaard. Het was tevens een winterse avond en er was zo veel neerslag gevallen dat het iedereen onmogelijk leek dat deze wedstrijd door zou kunnen gaan. Het bestuur van Kolonia besloot tevens om een vat bier te sponsoren. Er van uitgaande dat er niet gespeeld zou en kon worden, werd er - uiteraard - voldoende bier geschonken (en gedronken). De volgende ochtend was er echter tot onze verbazing geen sprake van een afgelasting. Om half 3 werd ‘gewoon’ afgetrapt en binnen 5 minuten keken we al aan tegen een achterstand. De wedstrijd eindigde in een 1-8 overwinning. De eenvoudigste overwinning van dat seizoen en een van de meeste gedenkwaardige ooit. <b>Blijf je wel nog betrokken in het voetbal?</b> Ja, ik zal een functie gaan bekleden in de technische commissie van Bekkerveld. Ik hoop dan ook dat Bekkerveld zo snel mogelijk weer zal terugkeren naar de Hoofdklasse en dat ik daar – zij het een geringe – bijdrage aan kan leveren.