Download onze app..

..voor de beste ervaring op een mobiel apparaat.

Download voor iOS

Download voor Android

Marc Röhlen (LHC):”Vielen dank! Dank U wel”

Marc Röhlen begon op zesjarige leeftijd met voetbal bij de VFR Übach-Palenberg. Hij speelde daar, zoals ze dat zo mooi zeggen, van de bambini tot en met de eerste jaars C. Toen liep hij trainer Roy Eygelshoven tegen het lijf. Marc:”Meneer Eygelshoven kwam bij ons clubje in Duitsland een training bezoeken. Ik maakte schijnbaar indruk en hij bleef me toen volgen. Doordat hij vroeger keeper was bij Übach-Palenberg en mijn oom zijn trainer was kon hij vervolgens makkelijk in contact geraken. Niet heel veel later zat hij toen bij ons thuis aan tafel en na een heel fijn gesprek besloot ik dan ook over te stappen naar SVN in Landgraaf. Een bewuste keuze ook overigens want ik wilde niet hetzelfde als mijn vrienden die allemaal naar Alemannia Aachen vertrokken. Achteraf gezien kan ik alleen maar zeggen dat ik toen de juiste keuze heb gemaakt omdat ik nu weet hoe leuk en gezellig het is over de grens!” Hij stond dus vierkant achter zijn beslissing maar toch was het eerste verblijf in Nederland niet van lange duur. Marc keerde namelijk na enkele jaren alweer terug naar Duitsland waar hij ging spelen voor Alemannia Mariadorf. Hij belandde in de A1 en mocht op 17-jarige leeftijd zijn debuut maken bij het eerste elftal dat uitkwam in de Landesliga. Een heel kort debuut overigens want na amper één minuut in het veld te hebben gestaan floot de dienstdoende scheidsrechter af. Daarna moest hij genoegen nemen met af en toe een plek op de bank en ging hij verder kijken. In het seizoen 2005-2006, op 20-jarige leeftijd, begon Marc aan zijn tweede periode in Nederland. Een periode welke hij nooit meer zal vergeten. Een periode met volop hoogtepunten maar ook dieptepunten. Een tijd welke hem altijd zal doen herinneren aan Nederland. Marc belandde in Bocholtz bij vierdeklasser Sportclub’25 waarmee hij direct in het eerste jaar succesvol was. Sportclub’25 vocht samen met Chevremont en SV Brunssum tot op de laatste speeldag om de titel. De verschillen waren uitermate klein en met nog drie wedstrijden op programma waren Chevremont en SV Brunssum de koplopers met 36 punten en volgde Sportclub’25 op één punt. Het team uit Bocholtz moest hopen op een misstap van beide koplopers en die kwam er ook. SV Brunssum ging in speelronde 20 onderuit bij De Leeuw terwijl Chevremont in de voorlaatste speelronde niet verder kwam dan een gelijkspel tegen FC Kerkrade West. Sportclub’25 profiteerde optimaal, maakte geen fout en pakte de titel in het uitduel tegen RKHBS (1-3). Sportclub’25 stond op zijn kop, heel Bocholtz stond op zijn kop. Maar ook in de daaropvolgende jaren presteerde het team uitstekend en vertolkte Marc een belangrijke rol. In het eerste seizoen 3e Klasse werd de ploeg derde, pakte het de 3e periode en werd Marc clubtopscorer met tien doelpunten. Het daaropvolgende jaar was er opnieuw een kampioenschap. Sportclub’25 met Marc Röhlen als topscorer (17 doelpunten) won vijftien van de tweeëntwintig wedstrijden, speelde tweemaal gelijk en verloor vijfmaal. Het team bleef nummer twee vv Scharn vijf punten voor en mocht door naar de 2e Klasse. De vraag was nu hoe Sportclub’25 het zou vergaan in die 2e Klasse, een klasse waar het nog nooit eerder in was uitgekomen. Zou de ploeg kunnen blijven verbazen? Nee was het antwoord. Hoewel Marc nog tot zeven doelpunten wist te komen kon de ploeg het uiteindelijk niet bolwerken in die 2e Klasse en daalde het af naar de 3e Klasse. Marc zelf bleef wel in die 2e Klasse spelen want de goede prestaties waren niet onopgemerkt gebleven. Hij werd speler van SVN Landgraaf maar het werd jammer genoeg niet waarop hij gehoopt had waarna hij al weer na één jaar weer terug keerde bij derdeklasser Sportclub’25. Bij Sportclub’25 was de trefzekere Marc Röhlen nog twee jaar speler alvorens hij de vereniging in het seizoen 2012-2013 definitief de rug toekeerde en een nieuwe avontuur aan ging. Het was geen makkelijke beslissing maar hij wilde de uitdaging met Laura Hopel Combinatie in de 2e Klasse nog één keer aan. Hij wilde op zo’n hoog mogelijk niveau spelen en daarbij was het voor hem ook praktischer ivm werk en reisafstand. Marc:” Sportclub 25 zal altijd een heel grote plek in mijn hart innemen, wat ik daar allemaal heb meegemaakt is onbeschrijfelijk. Het was altijd een grote familie, mijn familie en ik heb mij vanaf de eerste minuut thuis gevoeld. Het was ook een emotionele periode, we hebben twee kampioenschapen gevierd (geweldige feestjes/recepties) en een degradatie meegemaakt. Ik ben bij Sportclub’25 echt gegroeid als voetballer. Ik kreeg ook de tijd om te groeien van onze toenmalige trainer Gerald Schonewille. Ik ben zo dankbaar dat ik onder hem mocht werken, hij heeft van mij die topscorer gemaakt. Het is echt een geweldige man. Nogmaals ik ben echt geraakt door deze vereniging en zoals ik eerder aangaf waren er veel emotionele momenten. Tragische momenten zoals het overlijden van de vader van mijn liefste spits collega, de ziekte van de trainer... Dat alles maakt je als mens wel rijper, ook als het niet leuk is. Maar de steun van de supporters en de vrijwilligers hebben ons allen sterker gemaakt. Ik kan hier ook alleen maar dank je wel voor zeggen.” Marc ging in het seizoen 2012-2013 dus aan de slag bij tweedeklasser Laura Hopel Combinatie en bleef ook daar vrolijk doorgaan met scoren. In zijn eerste seizoen waarin Laura Hopel Combinatie zesde werd in de 2e Klasse G kwam hij tot negen doelpunten. Daarna was hij elf, twaalf en vijf keer trefzeker. Twee keer nam het team uit Eygelshoven deel aan de nacompetitie maar jammer genoeg kon het geen enkele keer promoveren. Nu na zestien jaar zit zijn tijd er op in Nederland. Marc heeft besloten het te gaan proberen in zijn thuisland. Te kijken waar daar zijn lat ligt. Marc:”Ik wil eerst nog even terugkomen op LHC. Ik ben daar zo goed opgevangen en heb heel veel leuke mensen mogen ontmoeten. Het is een club welke uitstekend georganiseerd is en ik ben dan ook blij dat ik ook voor deze club heb mogen spelen. Het is nu echter weer tijd voor iets nieuws. Ik wil weten welk niveau ik in Duitsland aankan, ik ben nu 30 en wil zo hoog mogelijk spelen. Verder kijk ik ook al naar de toekomst want ik wil na mijn actieve periode het trainersvak in. Een andere reden is dat Germania Teveren, de vereniging waar ik vanaf komend seizoen voor zal gaan spelen, relatief dichtbij is. Gelukkig komt onze trainer uit Nederland, haha... Dan heb ik nog iets met Nederland. Ik ben tevreden zo en o zo dankbaar voor de hele mooie tijd in Nederland. Ik wil dan ook nog één keer alle mensen bedanken die mij mijn hele leven hebben gesteund. DANKE OMA/DANKE HEINZ! Verder nog een speciale dank naar alle trainers die mij hebben opgeleid, alle supporters en vrijwilligers die het elftal altijd hebben gesteund en alle vrienden die ik in deze zestien jaar heb mogen leren kennen. Ik ga Nederland missen, het voetbal in Nederland missen maar ik keer zeker nog een keer terug maar dan als toeschouwer. En dan heerlijk met mijn vrienden een pilsje pakken!” Vielen dank, dank u wel!