Download onze app..

..voor de beste ervaring op een mobiel apparaat.

Download voor iOS

Download voor Android

Mikey Olijve (Heksenberg): “Ik heb geen idee wat volgend jaar gaat brengen"

Mikey Olijve, momenteel 20 jaar oud, begon vroeger dan vroeg aan voetbal. Reeds op driejarige leeftijd besloten de ouders van Mikey hem onder voetbal te doen. Pa en ma Olijve meldde Mikey aan bij de plaatselijke voetbalvereniging FC Hoensbroek waar hij tot zijn vijftiende voor speelde. In 2009 besloten Mikey en een aantal andere jeugdspelers/vrienden de overstap te maken naar Vaesrade. Mikey kwam in de A1 terecht maar speelde direct in zijn eerste jaar ook al wedstrijden mee met de senioren. Bij Vaesrade, waar zijn pa op dat moment trainer was, zag men al snel dat hij veel in zijn mars had. Op zestienjarige leeftijd liet zijn vader hem al debuteren in het eerste elftal. Het betrof hier een oefenduel tegen eersteklasser Bekkerveld dat overigens met flinke cijfers werd verloren. Saillant detail; Mikey wist direct in zijn eerste wedstrijd te scoren. Zijn officiële debuut blijft een gedenkwaardige. Op 7 februari nam Vaesrade het in eigen huis op tegen Langeberg. Het was de dag dat het Vaesrade de eerste periode kon binnenhalen. Mikey:” Op een regenachtige dag en matig veld viel onze voormalige spits na ±10 minuten uit en mocht ik mij gaan warmlopen! Uiteindelijk beloonde ik mijzelf wederom met een goal. Die pot werd uiteindelijk omgetoverd tot een 2-2 gelijkspel waardoor wij de periodetitel behaalde.” Een mooier debuut kan je je natuurlijk niet wensen. De periode ging dus naar Vaesrade maar meer zat er niet in. Door een slechte terugronde eindigde Vaesrade uiteindelijk op een vijfde plaats en kon het ook geen potten breken in de nacompetitie. RAPID was over twee wedstrijden te sterk. Ook in het seizoen 2010-2011 was Mikey zowel actief in de jeugd als bij de senioren. In de wedstrijden dat hij mocht aantreden bij het vaandelteam was hij tweemaal trefzeker. Vaesrade eindigde dat seizoen op de vijfde plaats. In 2011-2012 maakte Mikey definitief de overstap naar het eerste elftal. Het werd een prachtseizoen voor iedereen die Vaesrade lief had. Vaesrade presteerde geweldig en ook Mikey liet zich nadrukkelijk zien in zijn eerste jaar. Vv Sittard was de grote favoriet voor het kampioenschap en maakte de verwachtingen dan ook waar. De tweede plaats ging zeer knap naar Vaesrade dat de eerste periode had gewonnen en daarom de nacompetitie in mocht. In de eerste ronde was het team over twee wedstrijden te sterk voor WDZ en vervolgens was het in de finale ook over twee wedstrijden te sterk voor FC Geleen Zuid. Vaesrade, dat Mikey dat seizoen negen keer zag scoren, leverde een prestatie van formaat en keerde na afwezigheid van zestien seizoenen terug in de 2e Klasse. Mikey kan het jaar nog goed herinneren en kijkt met heel veel plezier terug op die periode. Mikey:” De 3e klasse was toentertijd een klasse waar alle teams dichtbij elkaar lagen waardoor we niet ver hoefden te reizen en waar er wekelijks wel sprake van een ‘derby’ was. Aangezien ik vaker op de jeugd al mee had gedaan bij de senioren en hier ook regelmatig meetrainde was het niet helemaal nieuw voor mij. Als ik nu terugkijk op die tijd was de derde klasse een pittige maar ook een goed voetballende klasse waar je zowel voetballend als werkend vermogen nodig had om mee bovenin te draaien, en dat hadden wij. We promoveerden daarom ook in mijn eerste jaar op de senioren naar de 2e klasse via de nacompetitie. Toen was de sfeer perfect! Altijd blijven hangen in de kantine na wedstrijden, iedereen was altijd aardig en maakte complimenten over ons spel en stond achter de spelersgroep en de technische staf.” Op naar de 2e Klasse, een belevenis op zich. Men had er zin in en het vertrouwen was groot. Het liep echter niet zoals gewenst/gehoopt. Het eerste jaar waarin de ploeg zich kon veilig spelen via de nacompetitie viel nog wel mee maar het tweede jaar werd één groot drama. Mikey:” Toen wij in de 2e klasse kwamen, was dat al een behoorlijke prestatie als ‘’dorpsclubje’’. Dat we tegen tegenstanders als onder andere Susteren, Minor, LHC en Schaesberg mochten voetballen vond ik toen erg spannend! Dit waren toch wel grote clubs die in de 1e klasse hadden gespeeld en erg goed voetbal speelden. Het niveau van de 2e klasse lag ver boven dat van de 3e klasse. Het tempo waarop gespeeld werd ging sneller, de omschakeling ging veel sneller en de individuele klasse van bepaalde spelers kon zomaar een wedstrijd beslissen of doen kantelen. Het was voor ons een zwaar jaar aangezien er veel geblesseerden en geschorste spelers waren wat ons uiteindelijk opbrak. Toch zijn wij toen middels nacompetitie erin gebleven. We speelden toen tegen een aantal 3-klasse clubs waar het verschil dusdanig groot was dat wij hier geen enkel probleem mee hadden.” Het eerste jaar werd dus ternauwernood alsnog goed afgesloten. In de reguliere competitie, waarin Mikey dertien keer wist te scoren, eindigde Vaesrade op een dertiende plaats. In de nacompetitie was het vervolgens te sterk voor FC Kerkrade West (1-3 en 3-0) en in de finale voor Leonidas W (2-0 en 1-2). Het bleek allemaal echter uitstel van executie te zijn. Het seizoen 2013-2014 werd een gitzwart jaar! Voor de spelers, trainer, bestuursleden, eigenlijk voor iedereen binnen Vaesrade. De club kwam negatief in het nieuws en sportief gezien was het ook al in en in slecht. Vaesrade eindigde op een laatste plaats met een schamele zeven punten uit zesentwintig wedstrijden. Mikey, die vijf keer wist te scoren, hield het samen met nog acht andere spelers voor gezien in februari nadat trainer Gerrit Olijve op staande voet was ontslagen. Mikey:” In de voorbereiding viel mij al op dat het aan alle kanten rommelde en dat het vanaf het begin minder goed geregeld was dan voorgaande jaren. We wisten dat het een zwaar seizoen zou worden aangezien we dat jaar daarvoor ook behoorlijk moesten vechten om erin te blijven. Ondanks dat hadden we een leuke en goede groep die in het begin voor elkaar door het vuur ging. De eerste competitiewedstrijd werd tevens nog gewonnen, na een goede voorbereiding. Hierna speelden we gelijk en de rest van het seizoen hebben we geen enkel punt meer gepakt.” Een triest seizoen dus maar op welke moment besloot hij nu daadwerkelijk de vereniging te verlaten en waarom? Mikey:” Ik weet dat wat ik nu ga zeggen bij sommige mensen in het verkeerde keelgat kan schieten.. Ik wil het kort samenvatten want er is al genoeg over gezegd en geschreven. Er waren een aantal dingen gebeurd die bij mij niet door de beugel konden en op het moment dat ik hoorde dat de trainer werd ontbonden van zijn contract hebben we met 9 selectiespelers onze tas ingeleverd en het seizoen niet afgemaakt. Vele zullen zeggen dat je de club niet in de steek moet laten maar aangezien wij met deze spelers zó achter de trainer stonden was er voor mij persoonlijk geen andere optie dan te stoppen. Nogmaals er zat gewoon niets anders op maar toch wil ik ook nog wat anders kwijt. Ondanks vorig seizoen heb ik altijd met veel plezier voor Vaesrade gevoetbald en ben ik trots geweest dat ik de geel-blauwe kleuren heb mogen dragen. Ik had een goede band met de club en veel van mijn vrienden speelden hier ook allemaal, sommige overigens nog steeds. Wat vorig seizoen is gebeurd heb ik achter mij gelaten. Ik heb zo mijn eigen gedachten en conclusies getrokken en wat gebeurd is, is helaas gebeurd!” Het hoofdstuk Vaesrade is hierbij afgesloten en Mikey ging op zoek naar een nieuwe uitdaging. Hij vond deze opmerkelijk genoeg in vierdeklasser Heksenberg. Is dit wel wat hij echt wilde? Mikey:” Toen ik stopte met voetballen bij Vaesrade, zijn wij met een aantal jongens wekelijks een balletje gaan trappen op EHC. Toen ik na een tijdje te horen kreeg dat mijn vader ‘Gerrit Olijve’ trainer werd bij Heksenberg had ik al mijn verwachtingen dat ik benaderd zou worden voor een gesprek. Op het eerste moment had ik mijn twijfels aangezien ik 4e klasse eigenlijk een behoorlijke stap terug vond. Ik kwam namelijk goed tot mijn recht in de 2e klasse en er was behoorlijk veel interesse van andere clubs die op hetzelfde niveau speelden, en tevens ook hoger. Toch leek het mij verstandig als ik op gesprek ging bij Heksenberg en zo zijn wij uiteindelijk met elkaar in zee gegaan.” Ondanks de interesse van andere clubs en het niveauverschil koos Mikey dus voor de vierdeklasser. Het viel hem dus best zwaar want net als andere voetballers wil Mikey ook maar één ding en dat is zo hoog mogelijk spelen. Toch heeft hij tot op de dag van vandaag nog geen spijt van zijn beslissing. Mikey:” Ik heb Heksenberg ook gekozen vanwege mijn studie. Deze gaat op dit moment echt voor. Ik zit momenteel in het laatste jaar van fysiotherapie op de Hogeschool Zuyd en het zou zonde zijn als ik hier vertraging op zou lopen. Studie en werk is iets wat je, je hele leven blijft doen en hoe hard het ook klinkt, voetbal is en blijft een hobby.” In augustus meldde Mikey zich bij de club voor de eerste trainingen op het nieuwe seizoen. Het werd een lange voorbereiding met vele wedstrijden. Op 4 augustus speelde het reeds haar eerste wedstrijd tegen derdeklasser Weltania dat met 4-3 ging verloren (Mikey scoorde direct tweemaal). Ook het tweede duel werd verloren, met 0-5 van FC Hoensbroek. Op 16 augustus nam Heksenberg het op tegen tweedeklasser Caesar/VOS Investment Groep welke knap op 2-2 werd gehouden. In het laatste duel voor de poulefase van de beker boekte Heksenberg haar eerste overwinning op derdeklasser sv Langeberg (1-2). Met de laatste twee oefenduels in het achterhoofd begon men hoopvol aan het bekeravontuur. De wedstrijden tegen Abdissenbosch en Havantia leverde geen problemen op voor de vierde klasser. Eerstgenoemde ploeg werd met 10-0 verslagen en Havantia met 4-1. Het laatste duel tegen UOW’02 zou de beslissing moeten brengen. Een gelijkspel zou voldoende zijn voor het team van Gerrit Olijve. In een spannende wedstrijd was Heksenberg de derdeklasser ook te sterk waardoor het mocht doorbekeren. Mikey zelf was redelijk tevreden over de voorbereiding. Mikey:” De persoonlijke voorbereiding verliep redelijk. Ik vond het eigenlijk wel fijn dat ik geen verplichtingen meer had op de dinsdag- en vrijdagavonden en zondagen om andere leuke dingen te doen. Mijn derde naam is namelijk lui! (mijn tweede is ‘eten’) Na een aantal trainingen met de groep was alles weer hetzelfde als voorheen. Als ik nu met de gedachte rondloop dat ik niet meer kan trainen of wedstrijden kan ballen dan zou ik denk ik gek worden! Voor de spelersgroep denk ik dat het een hele verandering was. Niet alleen andere trainingen, andere spelers en een andere discipline maar ook heel veel dingen die geregeld worden buiten het voetballen om!” Qua resultaten begon de voorbereiding dus niet best maar gelet op de laatste vijf wedstrijden kan men niets anders zijn dan alleen maar tevreden. Dit Heksenberg zou hoge ogen moeten kunnen gooien, die verwachting ligt er binnen de vereniging maar wordt ook door de buitenwacht geschept. Mikey:” Men verwacht erg veel van de nieuwe groep en of dit terecht is laat ik aan hunzelf over. Voorheen zijn er altijd mensen die roepen dat je kampioen moet worden of dat je minimaal moet promoveren. Helemaal terecht natuurlijk want als voetballer en supporter wil je het hoogst haalbare eruit halen. Over een echte doelstelling heb ik eigenlijk nog nooit nagedacht. Ik maak mij eigenlijk geen zorgen of we nu kampioen worden of dat we moeten vechten om erin te blijven. Zolang ik met plezier kan voetballen ben ik tevreden!” De verwachtingen waren dus hoog, de resultaten vallen vooralsnog een beetje tegen. Heksenberg speelde tot nu toe zes wedstrijden waarin het slechts negen punten wist te behalen. Met negen punten is Heksenberg nu terug te vinden op een zesde plaats en heeft het al negen punten minder dan de nummer één Wijnandia en vier punten minder dan de nummer twee Sportclub’25. Mikey zelf wist in die zes wedstrijden drie keer te scoren. Hoe kijkt Mikey nu terug op de eerste zes wedstrijden en met welke doelstelling ging hij eigenlijk het seizoen in? Mikey:” Natuurlijk verwacht ik van mijzelf dat ik een aantal goals maak en dat ik het team op sleeptouw neem. Helaas kan ik dat niet alleen en daarom ben ik blij dat we een aantal spelers hebben die dit samen met mij kunnen. Als ik in getallen zou moeten praten hoop ik dit seizoen rond de 20 goals te maken (mits ik voorin blijf voetballen). Ook dit kan ik niet alleen en ben ik afhankelijk van voorzetten of acties van spelers die mij in kansrijke posities brengen. Aan mij de taak uiteindelijk om het leer tegen de touwen te schieten! Wat betreft de eerste zes wedstrijden vallen mij een aantal dingen op. Het eerste en misschien wel belangrijkste punt is dat in deze spelersgroep heel erg veel potentie zit om hogerop te gaan voetballen, mits de groep samen blijft. Spelers vechten voor elke meter en als iemand een fout maakt wordt dit door andere opgelost. Als groep blijven we altijd positief en blijven we doorgaan tot de 95ste minuut. Het tweede punt is dat wij een aantal voetballers hebben, zoals Steven de Winter, Bas Wolters en Maik Steijns, die op verschillende posities kunnen voetballen. Dit maakt het niet alleen voor de trainer makkelijk maar ook als er geblesseerde spelers zijn kan het elftal zonder grote veranderingen hetzelfde blijven. We hebben een zeer sterke ploeg met goede spelers op alle posities wat het moeilijk maakt voor reservespelers om een plaats te krijgen in het team. Ik heb enorm veel respect voor deze jongens die altijd positief blijven en blijven vechten voor hun kans.” Wat opvalt is dat Mikey zich dus niet uitspreekt over de huidige resultaten maar dat hij zeker heel veel vertrouwen in de groep heeft. Met andere woorden dat het goed gaat komen. Mooie woorden maar wat gaat hij doen wanneer zijn studie is afgerond, gaat hij Heksenberg trouw blijven of gaat hij op zoek naar een andere vereniging? Mikey:” Ik heb tegen veel mensen gezegd dat het een ‘’tussenstap’’ voor mij was, om volgend seizoen, als ik hopelijk klaar ben met mijn studie weer op een hoger niveau te kunnen voetballen. Tegenwoordig draag ik daar een andere mening over… Ik heb momenteel nog geen idee wat volgend jaar aan de deur staat. Als wij deze groep bij elkaar kunnen houden ben ik ervan overtuigd dat we heel ver kunnen komen. En aangezien ik hier ook met een aantal vrienden kan voetballen en ik het enorm naar mijn zin heb kan ik op dit moment niet zeggen of ik één jaar bij Heksenberg blijf of dat dit na volgend seizoen nog een jaar wordt. Ik hoor overigens steeds vaker dat mijn naam bij bepaalde clubs valt en soms krijg ik nog kippenvel als ik hoor dat dit clubs zijn waar ik enorm tegen op kijk en die in de hogere klassen van het amateurvoetbal uitkomen. Ik laat mij helemaal verrassen en zoals ik in het dagelijks leven ook doe: Leef op de minuut! Want ook in de 93ste minuut kun je de winnende goal maken!”