Download onze app..

..voor de beste ervaring op een mobiel apparaat.

Download voor iOS

Download voor Android

Paolo di Lernia: 10 jaar Belgische bescheidenheid en Italiaanse passie in Stein.

 

Het einde van de Steinder voetbalcarrière van één van de meest geliefde en gewaardeerde spelers van deze eeuw in Stein nadert. Paolo di Lernia. Een man die vanwege zijn grote staat van dienst een groots afscheid verdient. Middels dit stuk hoop ik daar een bijdrage aan te kunnen leveren.

 

Mijn eerste kennismaking met Paolo kan ik mij nog goed herinneren. Het was juni 2009 en in de kantine op ’t Hetjen werd, via de befaamde vrijwilligersavond, het voorgaande seizoen afgesloten. Voor mij, als nieuwkomer bij de selectie, een mooie gelegenheid om mijn nieuwe ploeggenoten te leren kennen. Aan de bar waren twee ploeggenoten, Karim Virdis en Paolo di Lernia, druk in gesprek. Op enig moment richtte Karim, die ik nog kende van ons gezamenlijke zaalvoetballen, zich tot mij. Het bleek dat de twee in discussie waren over de rolverdeling voor volgend seizoen. Paolo stelde zich aan mij voor en zei lacherig dat ik maar moest oppassen voor Karim, omdat die altijd anderen het vuile werk laat opknappen op het veld. Ik antwoordde daarop dat ik met alle plezier het vuile werk zou opknappen voor een bovenmenselijk getalenteerde speler als Karim. Die gaf me daarop lachend een schouderklopje, waarop Paolo met een berustende glimlach antwoordde: “Ja, das waar. Met mijn kwaliteiten zit er voor mij ook niet meer in, dan het opknappen van het vuile werk.”

 

Een zin, die een perfecte samenvatting is van de voetballer, ploeggenoot en mens Paolo di Lernia. Niet omdat ze waar is overigens. Want met deze zelf analyse doet Paolo zichzelf enorm tekort. Maar wél omdat ze zo typerend is voor zijn karakter: zelfkritisch, bescheiden, hard werkend en altijd bereid om zich op te offeren voor anderen. Typische Belgische eigenschappen kortom. Maar daarmee houdt het bij Paolo niet op.

 

Onder die vriendelijke en aimabele Belgische oppervlakte borrelt immers ook een passie die als typisch Italiaans omschreven kan worden. Die passie uit zich als Paolo praat over zijn lieftallige Roberta, over zijn gezin, zijn ouders, zijn familie. En die passie uit zich ook zodra hij een voetbalveld betreedt…
Want voor Paolo is minder dan 100% inzet en overgave niet acceptabel. De vaste volgers van ons eerste elftal hebben hem inmiddels ongeveer 300 wedstrijden aan het werk kunnen zien en ik geloof niet dat er iemand te vinden is die hem in ook maar 1 van die wedstrijden heeft kunnen betrappen op onvoldoende inzet en werklust.

 

Maar bij Paolo draait het niet alléén om inzet. Paolo verenigt in zich namelijk ook de kwaliteiten van het verdedigingsblok van zijn geliefde juventus: Het robuuste no-nonsense verdedigen van Andrea Barzagli, het inzicht en de rust van Leonardo Bonucci en de messcherpe tackles en kopkracht van Georgio Chiellini.

 

En waar de meeste ster-volgers waarschijnlijk de meeste gelijkenis zullen zien in Chiellini, kreeg Paolo van zijn ploeggenoten juist de bijnaam Bonucci. Bedoeld als compliment. Want juist zijn ploeggenoten kunnen beamen dat Paolo meer is dan een simpele mandekker. Als verdediger trof hij de afgelopen 10 jaren wekelijks tegenstanders die sneller waren, maar toch werd hij maar heel zelden op snelheid geklopt. Kwestie van inzicht, goed opstellen, de situatie goed inschatten. Daarnaast heeft Paolo de beschikking over een geweldige sliding: schoten blokken vanuit kansloos geachte positie, ballen veroveren, passes onderscheppen… altijd weer met die geweldige sliding én… maar hoogst zelden ten koste van een overtreding, laat staan een gele kaart.

 

Ook zijn techniek wordt zwaar onderschat. Medespelers zullen beamen dat Paolo geregeld uitblonk tijdens de felle 4 tegen 4 partijspelen op vrijdagavond. Geregeld soleerde hij dan handig langs tegenstanders, omdat er geen afspeelmogelijkheid was. In wedstrijden koos hij echter bewust voor de eenvoud: bal veroveren en afspelen aan een, in zijn ogen, betere voetballer.

 

Ook lang is Paolo niet, maar desondanks waren ook verloren kopduels een zeldzaamheid. Kwestie van goed timen en even handig op de tegenstander leunen. En dan zijn rust… de rust en stabiliteit die ook al die jaren een kalmerende invloed heeft gehad op zijn jongere ploeggenoten.

 

Kortom: op het veld heeft Paolo 10 jaar lang zijn bijnaam Bonucci eer aan gedaan.
Ook op het trainingsveld en in het kleedlokaal is Paolo al die jaren van onschatbare waarde geweest. Geliefd bij medespelers, van jong tot oud, vanwege zijn humor, zijn behulpzaamheid en zijn bescheidenheid. Maar ook altijd bereid om zijn mening te geven als er zaken niet liepen, zoals ze zouden moeten lopen. Dan sprak Paolo en luisterden zijn ploeggenoten. Niemand die hem tegensprak. Omdat iedereen zijn mening respecteerde en iedereen besefte dat Paolo altijd sprak in het teambelang.

 

Verschillende trainers hadden Paolo bij De Ster onder zijn hoede. Rob Lemmens, Lei Beckers, Ruud Hendriks en Ronny Czornyj. Al deze trainers kregen vóór en tijdens het seizoen weleens in de kantine te horen dat de selectie zó sterk was dat Paolo ongetwijfeld genoegen zou moeten nemen met een reserveplaats. Toch deelden al deze trainers hem seizoen in, seizoen uit, steevast een basisplaats toe. Tuurlijk, er waren spelers die sneller waren, fysiek sterker, technischer, betere passers, betere coachers… maar elke coach besefte ook maar al te goed dat je met 11 paradepaardjes geen wedstrijden wint. Werklust, eenvoud, duelkracht, zelfreflectie, opofferingsgezindheid… het zijn kwaliteiten die zwaar onderschat worden, en die Paolo maakten tot een onmisbare basiskracht bij De Ster 1.

 

Van het eerste seizoen dat ik hem aan het werk zag en waarin hij een groot aantal wedstrijden zijn favoriete plek in het verdedigingscentrum opgaf voor een plek als linksback om daar de geschorste en geblesseerde Joep Nacken te vervangen. Tot aan zijn laatste seizoen bij De Ster, waarin hij zélf tegen zijn trainer zei dat die hem maar als linksback moest opstellen omdat hij gemerkt had dat de jonge Roel Heffels zich op de rechtsback-plaats beter op zijn gemak voelde dan op links. Altijd dacht Paolo eerst aan het teambelang en pas daarna aan zijn eigen belang. Dé reden waarom er voor mij, tijdens de jaren dat we samenspeelden, nooit twijfel was over een basisplaats voor Paolo. Dé reden ook waarom er altijd met liefde gesproken zal worden over Paolo door iedereen die ooit met hem samenspeelde.

 

Paolo, ik weet 100% zeker dat ik spreek namens alle spelers die ooit bij De Ster met jou in één team hebben gespeeld, namens alle toeschouwers die je hebben zien spelen, namens alle trainers en stafleden die met je gewerkt hebben, en eigenlijk namens de hele Ster-familie, als ik tegen je zeg:
Het was een genot om je 10 jaar lang in ons midden te hebben. Heel veel plezier en succes gewenst bij je nieuwe club vlakbij huis. Geniet van de extra tijd die je nu voor je gezin en familie hebt. En weet dat de deur bij De Ster altijd voor je open staat. Dus als je heimwee mocht krijgen naar het geel-zwarte shirt… aarzel dan niet. Want ook afgelopen zondag heb je weer laten zien dat er nog lang geen sleet op dat afgetrainde lichaam zit.

 

Paolo, Bonucci, bedankt!

 

Door Rob

Via: De Ster