Download onze app..

..voor de beste ervaring op een mobiel apparaat.

Download voor iOS

Download voor Android

Pascal L’Abee (FC Hoensbroek): De rots in de branding

Hebben we het over Pascal L’Abee dan hebben we het over een echte kanjer, een echte topper. Een speler die alle kwaliteiten in huis heeft om het ver te schoppen maar ook een speler die slim is en geen impulsieve beslissingen neemt, een speler die zich niet gek laat maken en doet wat hij moet doen. Pascal begon op zijn zesde levensjaar bij FC Hoensbroek simpelweg omdat daar zijn vriendjes ook voetbalden en omdat het dicht bij huis was. Na één jaar in de F te hebben gespeeld vertrok hij naar buurman EHC waarvan het eerste elftal destijds al twee à drie klassen hoger speelde. Pascal kwam vervolgens één jaar uit voor EHC alvorens hij gescout werd door het grote Roda JC. Huize L’Abee stond op zijn kop en de jonge Pascal L’Abee kon zijn geluk niet op. Een droom kwam uit want welke jonge jongen droomt er nu niet van te mogen spelen voor zo’n grote club. Pascal weet het zelf nog als de dag van gisteren. Pascal:” Voor mij was dat inderdaad toch wel een droom die uitkwam. Als kleine jongen droom je er toch van om profvoetballer te worden. Alles wat ik op dat moment zag was voetbal dus dan is het mooi als je daarvoor beloond wordt. Ik wilde persoonlijk ook altijd graag voor Roda JC voetballen, omdat ik hier als kleine jongen ook naar wedstrijden ging kijken. Ja en dan komt die droom uit, echt ongelofelijk. Ik wist niet wat me overkwam en was zo ongelofelijk trots. Je komt namelijk in een bevoorrechte positie op het gebied van voetbal. Je merkte ook wel dat jongens anders tegen je opkeken omdat jij toch bijvoorbeeld tegen Ajax, PSV of Feyenoord mocht voetballen. Daarbij is daar toch alles een stuk professioneler en dat draag je toch je hele leven bij je. Niemand neemt die tijd meer van je af. Je speelt met jongens die allemaal dezelfde droom hebben, dus daar word jij ook beter door. Verder krijg je te maken met goede trainers die je stuk voor stuk beter kunnen maken. En natuurlijk speel je tegen jongens van een goed niveau.” Pascal bleef aanvankelijk nog voor EHC spelen maar mocht wel al twee keer in de week met de leeftijdgenootjes van Roda JC mee trainen. Na twee jaar ging Pascal definitief voor Roda JC spelen. Ja en wat je dan meemaakt is natuurlijk geweldig. Waar de meesten alleen maar van kunnen dromen werd voor Pascal werkelijkheid. Het spelen van wedstrijden tegen grote ploegen, ploegen die je alleen maar op TV ziet. Het gebeurde allemaal echt maar voelde soms nog zo onwerkelijk. Pascal begon in de D3 en bleef vervolgens tot en met de B1 voor de profclub uit Kerkrade spelen. Waren er echte hoogtepunten voor hem? Natuurlijk! Eigenlijk was de gehele periode één groot hoogtepunt maar enkele sprongen er toch wel echt boven uit. Pascal:” Persoonlijk denk ik dat er heel veel mooie hoogtepunten zijn, zo heb ik tegen clubs als Borrusia Dortmund, Bayer Munchen, Leverkusen, Everton en Shakthar Donetsk gespeeld. Ook deed Roda JC altijd mee aan goeie toernooien zowel in binnen als buitenland. Een ander mooi hoogtepunt was dat we met Roda JC een voorwedstrijd in het stadion van KRC Genk mochten spelen. Ik verbaasde me toen wel hoe groot z’n stadion vanaf het veld is, en hoeveel mensen er toen al zaten.” Maar aan al dat mooie kwam wel een eind. Jammer genoeg! Het was niet zo dat Roda JC het niet meer in hem zag zitten maar Pascal zelf die niet meer happy was. Pascal stond voor een enorme moeilijke keuze. Wat te doen? Een droom najagen of gaan voor de studie. Het werd het laatste. Een enorm knappe en moedige beslissing van zo’n jonge jongen maar ook een ontzettende moeilijke beslissing. Pascal:” Tuurlijk was dit een moeilijke keuze omdat je nog steeds die droom als profvoetballer hebt. Maar op dat moment moest ik gewoon eerlijk tegen mezelf zijn. Persoonlijk had ik een moeilijkere tijd op school en wilde toch graag mijn VWO diploma halen. Doordat het op school minder ging werkte zich dat ook steeds meer door in het voetballen. Ik kreeg steeds minder zin in het spel, en moest mezelf dan ook 5 a 6 keer per week naar het voetballen slepen. Toen ik dit besefte besloot ik om te stoppen, en mijn voetbalcarrière op een ander niveau voort te zetten. Uiteindelijk heb ik wel mijn VWO diploma weten te behalen, dus mijn keuze op dat moment is niet voor niets geweest.” Pascal besloot terug te keren naar EHC omdat de B1 van EHC op dat moment op een hoog niveau speelde. De op dat moment 16-jarige verdediger maakte vervolgens jaar op jaar indruk, eerst bij de B1 en daarna bij de A1 maar ook bij de trainer van EHC Ole Tobiassen die hem als tweede jaars A bij het eerste elftal nam. Opnieuw natuurlijk een hoogtepunt voor Pascal maar dat veranderde eigenlijk al snel. Natuurlijk was hij trots op het feit dat hij tot het eerste elftal behoorde van de Hoofdklasser maar het zat hem wel dwars dat hij te weinig aan spelen toekwam. Pascal:” EHC had een verdediging staan met heel erg veel ervaring. Dit was in mijn geval verre van gunstig. Als jonge jongen ben ik ervan overtuigd dat iemand wekelijks aan spelen moet toekomen om stappen te kunnen maken, dus voor mij zat er niet anders op om te vertrekken.” Pascal, die bij geen één ploeg zou misstaan, maakte een toch wel een vrij opmerkelijke keuze. Pascal kon bij meerdere ploegen aan de slag maar koos voor een ploeg die het jaar daarvoor gedegradeerd was uit de 2e Klasse en dus in de 3e Klasse zou uitkomen namelijk FC Hoensbroek. Van de ene kant kun je zeggen begrijpelijk omdat hij lekker in Hoensbroek kon blijven voetballen maar van de andere kant streef je als speler toch altijd het hoogste niveau na. Maar niet Pascal dus. De jongeling heeft geen boodschap aan wat mensen zeggen of denken en kiest voor zichzelf. En eerlijk is eerlijk het heeft nog telkens goed uitgepakt. Pascal:” Voor mij persoonlijk was het geen stap terug. Ik wilde aan het spelen toekomen, minuten maken en ervaring opdoen. In deze klasse leer je namelijk met een heel ander soort voetballers omgaan. Uiteindelijk heb ik ambities als voetballer en om te kunnen groeien moet je soms even een stap terug doen om erna een aantal stappen vooruit te kunnen zetten. En zoals ik zei voor mij was het niet een stap terug. FC Hoensbroek was namelijk gedegradeerd uit de tweede klasse maar wilde zo snel mogelijk weer terugkeren.” Het eerste jaar in de 3e Klasse leverde niet het gewenste resultaat op. FC Hoensbroek deed het op zich niet slecht met een vrij nieuwe team maar moest het kampioenschap laten aan sv Langeberg en kon ook geen periode winnen. FC Hoensbroek dat negen van de tweeëntwintig wedstrijden wist te winnen en zes keer gelijkspeelde eindigde op een vierde plaats. Het team incasseerde wel, voor zover het waard is, de minste tegendoelpunten in de 3e Klasse. FC Hoensbroek, met Pascal L’Abee als één van de wekelijkse uitblinkers, hield in tien wedstrijden de nul en kreeg slechts negentien doelpunten tegen. Waar men in het eerste jaar dus niet in slaagde, slaagde men daar afgelopen seizoen wel in. FC Hoensbroek wist te promoveren. Het team van trainer Roger Andre, dat wederom de minste tegendoelpunten incasseerde (26 in 24 wedstrijden), moest het kampioenschap laten aan de terechte kampioen Veritas, maar mocht deze keer de nacompetitie wel in doordat het de 3e periode wist te winnen en tweede werd op de ranglijst. In de eerste ronde werd vv SCM over twee wedstrijden verslagen en in de finaleronde boekte de ploeg een goede uitoverwinning op SVME 0-3 en speelde het gelijk tegen SHH waardoor promotie een feit was. FC Hoensbroek keert dus komend seizoen, na twee jaar afwezigheid, terug in de 2e Klasse met uitblinker Pascal L’Abee die onder interesse stond van verschillende clubs maar FC Hoensbroek trouw zal blijven. Pascal:” Momenteel gaat het prima met mij bij FC Hoensbroek. Dit jaar een mooi jaar gehad met de uiteindelijke promotie. Dat zijn toch wel de mooie dingen als voetballer zijnde, je voetbalt namelijk een heel jaar voor die doelstelling. Persoonlijk denk ik dat we een erg goede en uitgebalanceerde groep hebben, waar nog veel uit te halen is. Ik kan en wil dan ook nog niet weg ondanks dat er wel veel interesse voor mij was. Zoals ik zei ik heb als voetballer zijnde erg veel ambities en wil graag doorgroeien. Maar ik had na dit jaar nog niet het gevoel dat we er als team zijnde alles uitgehaald hadden wat erin zat. Verder is de sfeer binnen de club top en hebben we een hele leuke spelersgroep, met een mix van jong en oud. Tevens denk ik dat er in deze groep genoeg talent zit om in de tweede klasse een stap te maken.”