Download onze app..

..voor de beste ervaring op een mobiel apparaat.

Download voor iOS

Download voor Android

Robin Stoeber (RKHBS):”Voelde heerlijk voetbalschoenen weer aan te trekken”

Het was niet echt verwonderlijk te noemen dat Robin reeds op zijn vierde levensjaar onder voetbal ging. Familie Stoeber ademde namelijk voetbal en zijn twee broers, Kevin en Danny waren al actief bij RKHBS. Robin was net zo talentvol als zijn twee broertjes of misschien nog wel talentvoller. Zo heeft hij toen hij in de D1 speelde samen met Tomyen van Lierop voor de KNVB District Zuid 2 mogen spelen. Jammer genoeg voor hen was dit van korte duur maar was het wel een ervaring om nooit te vergeten. Robin speelde daarna ook steevast in het hoogste elftal van elke leeftijdscategorie en mocht terwijl hij nog B-speler was al mee trainen met het tweede elftal en soms ook zijn wedstrijdje mee pikken mede doordat zijn coach, Youssef Labyed, van de B1 ook coach was van het tweede elftal. Het zag er allemaal goed uit en het leek dan ook een kwestie van tijd alvorens hij definitief in de selectie zou worden opgenomen. Niets zou dat tegen kunnen houden zou je zeggen maar toen, 2,5 geleden, gebeurde er iets verschrikkelijks. Iets wat alles in de war zou schoppen. Robin:” Ik kan het me nog als de dag van gister voor me halen, we speelde de 3e wedstrijd na de winterstop met de A1 in de 2e klasse (voor de winterstop zijn we kampioen geworden) tegen Sporting Heerlen A1 en we stonden 3-0 voor met nog 15 minuten te gaan. Bij een inworp voor Sporting werd de bal over mij heen gegooid naar een speler van Sporting Heerlen, vlak bij onze 16 meter wilde ik vervolgens van achteren de bal afpakken, maar omdat zowel mijn linkerbeen niet stabiel stond, en de speler van Sporting Heerlen per ongeluk met zijn knie tegen de mijn knie kwam hoorde ik een geluid dat ik nog nooit heb gehoord had en ook niet meer wil horen. Mijn knie werd al binnen luttele minuten dikker als mijn bovenbeen en toen wist ik dat ik de wedstrijd niet meer zou uitspelen, met de gedachte dat het wel goed zou komen. Daarna ben ik met een brancard naar het kleedlokaal gebracht. Maar gelukkig hadden we wel 3 punten in tas.” Dat was op dat moment het belangrijkste voor Robin. Hij maakte zich niet zo’n zorgen over zijn blessure en dacht dat het allemaal wel zou meevallen. Nee Robin liet zich niet uit de weg slaan door zo’n flutblessure althans dat dacht hij. Robin, die nog nooit een zware blessure had opgelopen, probeerde het vervolgens dan ook nog tegen Voerendaal. Het was geen goed idee, hij had de situatie helemaal verkeerd ingeschat en was vervolgens voor de rest van het seizoen uitgeschakeld. Het viel hem heel zwaar om van de kant te moeten toekijken. Robin:”Dat kun je wel zeggen. Het was niet makkelijk en vooral niet voor een voetballer die in een voetbalfamilie zit. (Zijn vader Andy heeft dik 30 jaar gevoetbald zowel in Duitsland als bij RKHBS, Kevin speelde bij RKTSV, Danny op RKHBS 1 en zijn zusje Priscilla heeft bij RKHBS gevoetbald)” Je zou nu ook wel zeggen dat hij er voorzichtiger mee zou omspringen maar niets was minder waar. Robin maakte de overstap naar de selectie, was enorm gedreven , wilde zich bewijzen maar leek de ernst van zijn blessure maar niet te willen inzien. Zoals vaak het geval is bij een jonge jongen wilde hij te graag en dat kwam hem duur te staan. Robin:” In de voorbereiding van wat mijn 1e jaar officieel senioren zou worden ben ik op de 2e training door mijn knie gegaan en in de oefenwedstrijd tegen Vaesrade gebeurde hetzelfde. Toen ben ik gestopt waarna ik in de winter ben ik gevraagd door Nordin Idlahoucine om de A1 te komen begeleiden/trainen. In de wedstrijd tegen Langeberg hadden we geen keeper en door de dispensatie-regel ben ik maar in de goal gaan staan en daar is het toen voor mij duidelijk geworden dat er iets echt niet goed zat in mijn knie, want tijdens een uittrap ging ik erdoorheen en ben ik na de wedstrijd naar het ziekenhuis gereden om foto’s te laten maken. Hieruit bleek dat ik mijn voorste kruisband als zowel me binnenste als buitenste meniscus gescheurd had.” Ondanks dat hij wist dat het al langere tijd niet goed zat kwam het nieuws heel hard aan. Zij wereld stortte min of meer in. Het idee zolang niet te kunnen voetballen, dat kan toch niet! En daarbij was het natuurlijk ook nog de vraag, hoe jong hij ook was, of hij terug zou kunnen komen op zijn oude niveau. Zou het hem niet altijd blijven belemmeren? Hoe dan ook het was niet anders, Robin moest geholpen worden aan zijn knie en zou dan vervolgens een loodzware revalidatie tegemoet kunnen zien. Het viel hem heel zwaar. Robin:” De revalidatie begon op 11 augustus, 4 dagen na mijn operatie waar ze alleen mijn voorste kruisband hersteld hadden, bij Fysiotherapie Stofberg in Kerkrade. Bij Kasper Bongaerts heb ik de revalidatie afgewerkt. Dit was niet altijd even makkelijk voor hem als mij aangezien ik gewoon weer wilde voetballen ipv revalideren. Het waren zware tijden voor mezelf omdat iedereen om mij heen voetbalde, het voetbalseizoen begon weer en ik wilde gewoon meedoen. Kasper heeft me altijd goed geholpen niet alleen op fysiek vlak maar ook mentaal omdat hij heel erg goed wist wat ik wel en niet kon en ik zo verantwoord kon herstellen. Op het begin kreeg ik iedere dinsdag en donderdag 1 uur lang fysio. We begonnen met rek en strek oefeningen omdat de knie dat zelf niet meer kon, daarna zijn we gaan werken aan mijn kracht en stabiliteit. Dit tot soms ergerlijke momenten omdat het pijn deed, maar Kasper bleef pushen. Desondanks ging het er altijd wel ontspannen aan toe. In de winterperiode heb ik vervolgens mijn fysio behoorlijk lastig gevallen met de vraag wanneer ik met hem naar het veld mocht omdat ik ondertussen al vijf maanden bezig was. In februari kwam eindelijk het startsein dat ik mocht beginnen en er viel een last van me schouders af. Eindelijk mocht ik weer het veld op, eindelijk mocht ik weer een balletje trappen. Eindelijk mocht ik me weer een beetje voetballer noemen. Het was voor mij een heel fijn moment om weer mijn voetbalschoenen aan te trekken en tegen een bal te trappen.” Robin was zielsgelukkig, zo blij als een kind. Het was dan ook heerlijk voor hem zich op 24 juli te melden voor de eerste training van de selectie. Heerlijk weer om te mogen trainen, heerlijk om partijtjes te spelen maar vooral heerlijk om weer wedstrijden te gaan spelen. Toch zal hij nog voorzichtig moeten zijn en vooral geduldig moeten zijn en dat besef heeft hij deze keer terdege in tegenstelling tot ruim een jaar geleden. Robin:”Ja ik ben in ieder geval blij dat ik weer terug ben maar moet nu niet te snel willen. Mijn persoonlijke doelstellingen deel ik eigenlijk dan ook in in twee periodes. De eerste periode is tot aan de winter; en dat is gewoon fit worden, trainen en mijn minuutjes op het 2e pakken. Na de winter hoop ik de stap naar het 1e te kunnen maken dit omdat ik al mijn hele leven bij RKHBS speel en omdat er voor mij gewoon geen andere club is. RKHBS 1 is voor mij ook gewoon het hoogst haalbare en daarbij zou ik graag in één team willen spelen met mijn broer Danny. Als extraatje heb ik met Danny een weddenschap afgesloten dat mocht het me lukken ik een leuk geldbedrag krijg. Tevens wil ik ook benadrukken dat ik het 1e wil halen omdat Christiaan Velting altijd gezegd heeft dat ik het kan en dat ik het in me heb. Hij is inmiddels al overleden, maar hij is voor mij als een tweede vader en ik wil hem trots maken en dat is voor mij alleen maar meer motivatie.” Het is nu dus maar hopen Robin geen last meer gaat ondervinden van zijn knie, dat hij vooral geduldig is en dat hij daarna weer kan vlammen. Dat hij belangrijk kan zijn voor zijn team zoals hij ook vaak in de jeugd was. Dat hij dan eindelijk een keer met zijn broer in het eerste elftal van RKHBS kan spelen. Laten we het hopen voor Robin en laten we vooral hopen dat hij weer op zijn oude niveau kan terugkeren. Robin zelf heeft er in ieder geval vertrouwen in en weet wat hem te doen staat. Robin:” Ik hoop en ga er ook een beetje van uit dat ik mijn oude niveau weer kan halen. Het zou eigenlijk ook wel moeten als ik op RKHBS 1 wil spelen, aangezien we een sterke selectie hebben met spelers als Rens Hahnrats, Brian Amkreutz, mijn broer, Mick Schrijnemaekers die allemaal in de as van het veld op de 6 kunnen spelen. Maar mocht het niet lukken speel ik met net zoveel passie en plezier op RKHBS 2. Daarnaast denk ik dat ik de afgelopen periode in mijn revalidatie ook wel geleerd heb wat geduld is, dat je moet wachten op je kans en als die komt dat je er ook volledig voor moet gaan. Daar wil ik Kasper Bongaert ook enorm voor bedanken dat hij mij gedurende 7 maanden enorm goed begeleid en gesteund heeft ondanks dat ik het hem niet altijd even makkelijk heb gemaakt!” Broer Danny heeft er in ieder geval alle vertrouwen maar plaats wel een kanttekening. Danny:” Heb er inderdaad wel vertrouwen in. Alleen wat ik hem ook heb gezegd is dat hij eerst maar eens helemaal fit moet worden na 2 jaar geen voetbal. Eerst weer lekker spelen op het 2de, westrijden spelen. Weer het oude gevoel terugvinden. Misschien na de winterstop eventueel. Maar ligt natuurlijk ook aan hem zelf. Praatjes vullen geen gaatjes zeg ik altijd tegen hem :)."