Download onze app..

..voor de beste ervaring op een mobiel apparaat.

Download voor iOS

Download voor Android

Ronald Joosten (Deurne): “Gaan onze huid duur verkopen”

SV Deurne is bezig in haar zestiende jaar in de Hoofdklasse, tegenwoordig het tweede hoogste amateurniveau van Nederland. De ploeg heeft het daar vaak heel lastig en heeft vele malen moeten vechten tegen degradatie. De eerste klasse daarentegen lijkt het ontstegen. Sinds de beginjaren negentig kwam Deurne nog zes keer uit in de 1e Klasse, vier keer werd het kampioen en eenmaal werd het vierde en eenmaal zevende. Het verhaal in de Hoofdklasse ligt dus compleet anders. Deurne verraste vriend en vijand door in 2007-2008 als nieuwkomer de titel op te eisen maar in overige jaren waren de resultaten niet best te noemen. De zesde plaats van vorig seizoen was eigenlijk gewoon heel goed als men die afzet tegen de overige resultaten. Deurne eindigde eenmaal zevende, eenmaal achtste, vier keer negende, twee keer tiende, twee keer elfde, twee keer twaalfde en één keer dertiende en veertiende. Het verhaal voor dit seizoen is weer hetzelfde. De ploeg van trainer Ronnie Couwenberg zal ook dit seizoen alle zeilen bij moeten zetten om niet te degraderen. De start was in en in slecht. In de eerste acht wedstrijden wist men slechts drie punten te pakken, na twaalf wedstrijden had men er zeven. Verder verloor het na enkele wedstrijden boegbeeld Ronald Joosten, die aan het begin van het seizoen zijn rentree maakte, vanwege een schorsing van vier wedstrijden welke hij kreeg opgelegd na aanleiding van de twee rode kaarten in de eerste twee wedstrijden. Het liep niet, de resultaten waren niet goed en de frustraties waren groot zeker bij routinier Ronald Joosten die er zich iets anders van had voorgesteld en die even twijfels had over het wel of niet doorgaan. Ronald: “Er zat inderdaad een stuk van frustratie. Er was niets mannelijks meer aan. Fluiten overal voor en tegenstanders schreeuwen en proberen je te naaien. Vroeger gaf je elkaar een hand en speelde je verder maar dat is hedendaags helemaal anders geworden. Die eerste gele kaart tegen Gemert was onterecht en ook tegen OSS’20 was niet terecht evenals de rode kaart. Maar ja schreeuwen en schreeuwen. Vervolgens heb je ook nog van die jonge scheidsrechters die hogerop willen. Ik was er echt even klaar mee.” Maar dit was niet het enige wat Ronald frustreerde. Er speelde meer. De voorbereiding op het nieuwe seizoen liep niet zoals gehoopt, het was er eentje met up en downs. Vervolgens begon de competitie en leed het nederlaag na nederlaag. Dit kon Ronald niet verkroppen. Ronald: “Ik wilde me misschien wel te graag bewijzen en te graag de jonge jongens mee trekken. Verder stond ik achteraf gezien denk ik ook niet op de juiste positie. Te controlerend voor mij. De frustratie nam steeds meer toe en ik had af en toe moeite met de jongeren. Het leek er in mijn ogen op dat de wil om te winnen ontbrak en dat men het alleen maar over gekleurde schoenen had.” Ronald nam even de rust en ging een gesprek aan mijn zijn trainer. Diep in zijn hart wist hij dat hij niet zou stoppen, dat ligt niet in zijn aard. Maar het was wel duidelijk dat er iets moest veranderen. De resultaten bleven ondertussen slecht en Deurne kreeg doelpunt op doelpunt tegen. In de eerste twaalf wedstrijden, waar het dus alleen won van Schijndel/De Wit en AWC, incasseerde het maar liefst vijfendertig doelpunten. Voor Ronald, die zijn eigen spel ook als dramatisch betitelde, waren de problemen aanwijsbaar. Ronald: “We hadden de juiste balans niet in het elftal. Daar bij meegenomen dat we toch een behoorlijk jeugdig elftal hebben. Kwaliteit zegt niet altijd iets mentaliteit des te meer.” In de laatste wedstrijd voor de winterstop behaalde het nog een gelijkspel tegen De Valk maar rustig was het allerminst in Deurne. In de week voor het duel tegen De Valk kondigde trainer Ronnie Couwenberg zijn vertrek aan bij het einde van het seizoen. Binnen een tijdsbestek van een maand kreeg het vervolgens ook te horen dat keeper Delano van Crooy zou vertrekken evenals Wesley Burhenne. Rene Brouwers besloot om per direct te stoppen bij de Hoofdklasser. Ronald zelf had dit min of meer al verwacht maar was niet te spreken over Rene Brouwers. Ronald:” Van Wesley had ik verwacht dat die elders zou gaan spelen. Voor Delano wist ik dat er belangstelling was en moet ik ook eerlijk zeggen dat ik hem dat gun omdat hij te goed is voor dit niveau. Hij moet voor het kampioenschap spelen in Hoofdklasse of een mooie Topklasser.  Van Ronnie had ik niet zien aankomen. Tsja en dan Rene. In mijn ogen kun je het niet maken om halverwege het seizoen te stoppen. Ik vind dat je dan weinig ballen toont en de spelersgroep in de steek laat.” Hoe dan ook rust is gewenst in Deurne en het is duidelijk dat er wat moest gebeuren. Er werden gesprekken gevoerd en zoals het er nu naar laat uitzien staan alle neuzen in dezelfde richting. Ondanks de grote puntenachterstand legt de groep er zich niet bij neer en gaat het vol voor handhaving. Het gevoel is goed bij de groep evenals bij Ronald. Ronald: “Ik heb het heel lastig gehad maar we hebben goede gesprekken gehad waarin we als spelersgroep heb uitgesproken om harder te willen trainen en zo sterker te worden. Ik voel me er heel prettig bij. Had in de eerste seizoen helft nooit een voldaan gevoel na de training. Nu kan ik wel mijn energie en spelvreugde kwijt en dit vertaalt zich naar de wedstrijden.” Het gevoel was dus goed bij de Hoofdklasser uit Deurne maar wat dan heel erg zou helpen zouden de punten zijn. Op 1 februari werd de competitie hervat met een thuiswedstrijd tegen UDI’19/Beter Bed. En ja hoor, er was een ander en beter Deurne te zien. Deurne boekte een meer dan verdiende overwinning op de nummer zes UDI’19/Beter Bed en leek de zaakjes beter op orde te hebben. Dit werd een week later nog maar eens bevestigd toen het voor de tweede keer op rij en de tweede keer in het seizoen de nul hield en een 0-2 overwinning behaalde op concurrent AWC uit Wijchen. Inmiddels is Deurne een plaatsje gestegen en staat het op één punt van de nummer elf Schijndel/De Wit en op vijf punten van de veilige tiende plaats OSS’20. Zou de ploeg er dan toch weer in slagen? Weet het wederom een uitstekende reeks neer te zetten? Het begin is gemaakt. Ronald heeft er in ieder geval vertrouwen in, niet alleen in dit seizoen maar ook in de toekomst. Ronald: “We gaan onze huid heel duur verkopen en gaan er meer dan 100% voor. Kijk elk jaar voetballen tegen degradatie is voor niemand goed maar in mijn ogen is het verschil tussen de 1e Klasse en de Hoofdklasse toch wel groot. SV Deurne is een nieuwe weg ingeslagen en daar sta ik volledig achter. En ja het zal vaak lastig worden maar er loopt zoveel talent bij SV Deurne rond dat er aan zit te komen. Met de juiste begeleiding moeten er dadelijk 18 Deurnese jongens hoofdklasse spelen. Kwaliteit is er genoeg maar nu nog wat aan de mentaliteit schaven want het komt allemaal niet aanwaaien en je moet er wel zelf veel voor doen. Dat probeer ik de jonge  jongens dus ook echt mee te geven. Ik heb er nooit geen spijt van gehad dat ik er voor ben gegaan. Heb super veel leuke dingen meegemaakt en heel heel veel vrienden gekregen door het voetbal. Ook van mijn rentree dit seizoen heb ik geen spijt. We wisten dat het moeilijk zou worden.” Of Ronald volgend seizoen ook nog deel uitmaakt van de selectie is overigens nog niet zeker. Ronald:” Ik zal binnenkort vader worden en wil dus meer tijd steken in mijn privéleven. Ik ben 33 en speel vanaf mijn 18e bij het 1e dus heb er lang alles voor over gehad. Maar we gaan eerst  bekijken als de kleine er is of het wel te combineren is met het 1e elftal voetbal en dan beslissen we over een paar maanden definitief.” Komende zondag speelt Deurne haar volgende wedstrijd en kunnen we wellicht zien in hoeverre het team echt is gegroeid. Deurne neemt het dan in eigen huis op tegen koploper Dongen. Kan de ploeg verrassen of gaat het net als in het uitduel onderuit (4-2). Zondag om kwart over vier zullen we meer weten.