Download onze app..

..voor de beste ervaring op een mobiel apparaat.

Download voor iOS

Download voor Android

Testimonial Fernando Ricksen: vreugde, gezelligheid en emotie

Zaterdag om 15:30 was het eindelijk zover! We zagen de bus in de verte de bocht om komen, het moment was, na lang wachten, aangebroken. Bestemming: Glasgow, wedstrijd: Rangers Old Stars – Team Fernando Ricksen. Op dat moment wisten we nog niet precies wat ons allemaal te wachten stond. We waren voorbereid op een lange saaie reis maar een ding is zeker achteraf gebleken: het was absoluut niet saai en de tijd vloog voorbij. Tijdens de reis werden we weer getrakteerd op de heerlijke opmerkingen van Roy Wetzels, Bert Spanjer was ook op dreef, niet te vergeten Raymond Robeerts en Ron de Groot. Zondagochtend rond de klok van 9 uur Nederlandse tijd arriveerde wij in Glasgow. Winkels gesloten, kroegen nog dicht. Een stukje verderop in de straat vonden we een Starrbucks die open was. Eenmaal hier aangekomen genoten we van een heerlijk kopje koffie of cappuccino. Er werd door iemand gegrapt: dit zijn geen koppen koffie dit zijn gewoon bloempotten met koffie. Na een stuk of 5 x dezelfde straat op en af te hebben gelopen besloten we om naar een sportkroegje te gaan en hier te ontbijten. We zaten hier bij elkaar en besproken hoe gezellig het eigenlijk in de bus was, toen opeens iemand vroeg wat het bij Ajax stond. Geloof het of niet, 2 minuten later zaten wij in een Schots kroegje te kijken naar Ajax – Feyenoord. We hadden vanaf 5 uur in de ochtend geprobeerd om Pedro te bereiken. We hebben hem uiteindelijk kunnen vertellen waar we waren. De deur zwaait opeens open en daar komt onze trainer, Pedro, samen met zijn vrouw Angelique binnen lopen. Tijd om richting het stadion te gaan. Het stadion lag 54 minuten lopen vanaf de plek waar wij ons bevonden. Onze spelers van het eerste elftal moeten dit kunnen lopen maar wilde dit niet de staf wilde net wel lopen en ook de andere leden van de vereniging wilden best lopen. Maar we besloten toch maar met de lijnbus te gaan. Niet wetend welke bus we moesten hebben zijn we gewoon bij een halte gaan staan en hebben hier de eerste beste Rangers-fans aangesproken en gevraagd welke bus we moesten hebben en waar we eruit moesten. Het stadion ligt in ons zicht, het is geen modern bouwwerk maar een Engels ouder bouwwerk om het maar zo te definiëren. Kortom pure voetbalcharme. Daar zitten we dan, Ibrox. Langzaam begint het vol te lopen. De spelers komen naar buiten, de Schotten ontploffen en worden helemaal gek, ze zien hun oude helden weer. Het was geweldig om te zien dat spelers die al een tijd weg zijn van Ibrox nog altijd als helden worden ontvangen. De stadion speaker vertelt van alles door de microfoon, helaas was het voor ons een groot raadsel want verstaan konden we het niet goed. Het scheen dat hij zei dat de wedstrijd een kwartier later begon omdat de mensen nog buiten het stadion stonden. We dachten dat het al vol zat?! Niet dus er kwamen nog meer mensen om die laatste lege stoeltjes te bezetten. 42.000 toeschouwes. Eindelijk was het zover, de spelers kwamen het veld op en maakte 2 rijen. De man waarvoor iedereen hier was kwam het veld opgelopen. Het hele stadion ontplofte, scandeerde zijn naam. Fernando Ricksen. Hij loopt verder het veld op, en het publiek blijft hem toezingen. Niet zoals we vaak in nederland zien: een paar vakken in een stadion, nee het HELE stadion. Kippenvel moment was dat! Dit moment is niet met een pen te beschrijven maar dit was ook het moment dat we op onze tanden moesten bijten, zo’n moment doet iets met iedereen en niet alleen met voetbalfans. Fernando Ricksen is in Schotland geen gewone man aan de reactie van het publiek te zien en te horen. Hij is daar een held, een legende! Tijdens de wedstrijd stonden de Schotten achter hun oude helden en leefde elk moment met hun mee! Voor ons een leuk moment was rond de 60e minuut. Daar stond hij dan. Nummer 2, Pedro Ricksen. Op zijn hoge voetbalschoenen betrad hij het veld. Na enkele balcontacten was het raak. De tegenstander heeft de bal en Pedro komt aangerend, de bal wordt verder gespeeld maar Pedro had de sliding al ingezet. En Ja hoor…. Hij vloerde de tegenstander. Na het laatste fluitsignaal komt Fernando weer het veld op en word rondgedragen om het veld. Hij werd toegezongen en toegejuicht. Hij is hun held, hun legende en daar zijn ze ontzettend trots op en dat laten ze hem ook weten! Hij richt zijn woorden aan de toeschouwers maar een zin raakte elke toeschouwer: In de tijd dat ik hier speelde, heb ik alles voor jullie en de club gegeven. Maar jullie geven mij nu veel meer terug! Jullie geven me kracht om te vechten. De spelers hebben het kleedlokaal opgezocht, en ja hoor wie komt daar naar boven gelopen? Pedro! Voor wij het wisten liepen we achter Pedro aan door het stadion en kwam uit in de trofeeën kamer. Hier werd ons vanalles verteld over de prijzen die de Rangers door de jaren heen hebben verzameld. Hier was ook een beste man die ons van alles vertelde over de prijzen. Toen hij over de oudste trofeeën (gemaakt van porselein) wilde gaan vertellen keek onze trainer hem aan en naar de prijzen en zegt: Jaja dat zijn gewoon een paar vazen en loopt een stukje door. We kwamen we in de membersroom etc. Een lange gang, een deur, boven de deur staat:" welcome to Ibrox". De spelerstunnel ligt voor ons! Hier lopen we doorheen en staan aan de rand van het veld, kijkend naar de tribunes waar een half uur geleden nog 42.000 fans de naam van Fernando Ricksen scandeerde. We lopen verder en onderweg kom je dan ook nog Kenneth Perez en Gennaro Gattusso tegen. Perez moest het doen met een opmerking van Ron: Kenneth had je geen gel in je haren kunnen doen? En ja hoor, daar staan we dan. We staan in het kleedlokaal van Ibrox. Hoe? Ik weet het niet maar we staan in het kleedlokaal samen met Danny Landzaad en Kiki Musampa. Hoe het uitzag? Veel hout, iets ouder maar wel mooi en groot. Net zoals de spelers die we onderweg tegenkwamen waren ook deze spelers niet te beroerd om met ons op de foto te gaan en een babbeltje met ons te maken. Onze indruk van het Ibrox? Geweldig! Buiten besloten we ,voor we aan de terug reis begonnen, nog even naar de plaatselijke pub te gaan waar de fans bij elkaar komen. Hier hebben we onze laatste tijd doorgebracht voordat de bus kwam. In de bus was het al snel stil, veel mensen sliepen snel. En over de chauffeurs, ja wat kunne we daarvan zeggen? Ze hebben ons veilig en op een geweldige manier naar Glasgow en terug gebracht! En niet te vergeten Raymond voor de organisatie, en Pedro, hij heeft dit mooie weekend voor ons mogelijk gemaakt! Allemaal bedankt. Kortom: dit was een reis die we niet met pen kunnen beschrijven. Een combinatie van vreugde, gezelligheid en emotie. Dit was een reis om nooit te vergeten! Rick Rinkens