Download onze app..

..voor de beste ervaring op een mobiel apparaat.

Download voor iOS

Download voor Android

Update: NWC op trainingskamp in Turkije

<b>Dag 1: 6 januari 2016</b> Het is en blijft bijzonder als een team uit het amateurvoetbal een trainingskamp kan beleggen in een zonnig oord. NWC 1 bivakkeert alweer voor het zevende achtereenvolgende jaar in Zuid-Europa. Dat mag best een unicum worden genoemd. Evenals vorig jaar is onze selectie neergestreken in Side aan de Turkse Riviera. In de ochtend verzamelde het voltallige reisgezelschap, bestaande uit spelers, staf en sponsoren, zich in de kantine op het sportpark. Voor een groot aantal spelers is dit het eerste trainingskamp in het buitenland. De gemiddelde leeftijd van de groep ligt dit jaar dan ook erg laag. Met het oog op de sportieve toekomst van NWC is dit een mooie vaststelling. Keerzijde is wel dat er voor het eerst ook een groeps-WhatsApp voor ouders moest worden aangemaakt. Na een inspirerende inleiding van hoofdtrainer Henry van Alebeek, waarin klip en klaar de doelstelling voor de tweede seizoenshelft werd benoemd, vertrok de bus stipt op tijd naar de luchthaven van Düsseldorf. Na een vlekkeloos verlopen incheck, kreeg Martijn Henst tekst en uitleg van een vriendelijke, rechtvaardige, maar o zo strenge vrouwelijke Duitse douanier over het verschil tussen een literfles deodorant en een flaconnetje van minder dan 100 ml wat in de handbagage mag worden vervoerd. Voor de reactie van Martijn, dat hij die naar de trainingskampen van Helmond Sport in Heusden wel altijd mee mocht nemen in de handbagage, was deze robuuste Duitse niet gevoelig. Ook de vlucht verliep heel voorspoedig. Om half 8 (Turkse tijd) zette het reisgezelschap voet op Turkse bodem. Na een korte busreis werden spelers, staf en sponsoren hartelijk ontvangen in het verblijf voor de aankomende vijf dagen: Hotel Royal Atlantis. Het geeft even een raar gevoel als je bij aankomst zandzakken voor de deur van het hotel ziet liggen, maar een kniesoor die daar op let. Theo van Veghel, alweer voor de derde keer de organisator van het trainingskamp, had geregeld dat er nog een dinerbuffet klaarstond. Daar werd gretig gebruik van gemaakt. Reizen blijkt toch hongerig te maken. Na vervolgens de kamers te hebben ingericht, iets wat in een gezelschap bestaande uit louter heren ongeveer een minuut tijd in beslag neemt, heeft de hele groep nog een uurtje doorgebracht in de lobby van het hotel. Omdat er morgen een tweetal trainingen op het programma staat, gingen spelers en staf moe maar voldaan rond het middernachtelijk uur naar de kamers. <b>Dag 2: 7 januari 2016</b> Om half 9 verschenen spelers en staf fris en fruitig aan het ontbijt. Vervolgens gaf hoofdtrainer Henry van Alebeek tekst en uitleg bij het dagprogramma. In de ochtend stond er een ochtendtraining op het programma. Op zich natuurlijk ook logisch, anders zou het wel een middagtraining hebben geheten. Op een mooie, vlakke en groene grasmat werd een prima training afgewerkt. Dat er zo nu en dan een buitje regen viel, werd op de koop toegenomen. Onze tegenstander van zaterdag a.s., het Turkse Yozgatspor 1959, uitkomend in de tweede liga van Turkije (de ”Jupiler League” van Turkije), had de ochtendtraining geskipt vanwege de regen. Ajax Amsterdam, dat een paar kilometer verderop traint in het eveneens natte Belek, had de training eerder beëindigd vanwege de weersomstandigheden. Maar gretig als de selectie is, kwam die gedachte nooit op en werd met veel enthousiasme getraind. Pas toen de staf meerde malen had ingesproken op de groep dat de opkomende bliksem toch echt gevaarlijk kon zijn, kwamen de spelers tergend langzaam van het veld af. Hopelijk is dit een teken voor de gretigheid waarmee de groep uitziet naar de doorstart van de competitie over enkele weken. Omdat de training op dag 1 was komen te vervallen in verband met het late tijdstip van aankomst bij het hotel, werd in de late namiddag een tweede training gepland. In de tussentijd was iedereen in de gelegenheid rust te nemen, een kaartje te leggen of op een andere manier te relaxen. Daar werd uiteraard ruimschoots gebruik van gemaakt. Dat hoort ook bij het leven van-/als een prof. Maar de weergoden waren nog minder goed gezind dan vanmorgen. Slagregen met veel onweer maakten het onmogelijk de middagtraining af te werken. Al snel werd van de nood een deugd gemaakt. Tafeltennis, poolbiljart en bowlen werden de alternatieven. Het was daarbij prettig te ervaren dat mensen zich blijkbaar toch snel de eigenschap eigen kunnen maken om resultaatgericht te spelen. Zelden zo’n defensieve tafeltennisser aan het werk gezien als Sohail Rahimi. Hij was lang heer en meester. Gelukkig was het uiteindelijk Ralf van Oosterhout die hem van zijn troon stootte. Na het avondeten stond een spelactiviteit op het programma. Sjef Fransen en Ralf van Oosterhout hadden een kennis- en behendigheidsquiz in elkaar geknutseld die uiteindelijk zou moeten leiden tot de vaststelling wie de slimste personen uit het gezelschap zijn. Bruggen bouwen met spaghetti blijkt voor de één toch wat lastiger dan voor de ander. Bij het ter perse gaan van dit bericht was de organisatie nog volop in conclaaf over de uitslag van de avond. Normaal gesproken zal groep 4, bestaande uit Antwan Sprengers, Patrick Smits, Sander van den Eijnde, Erwin Thijs en Johan Janssen, tot grote winnaar worden verkozen. Alleen een organisatorische dwaling kan hier nog roet in het eten gooien. <b>Dag 3: 8 januari 2016</b> Zo veranderlijk als het weer. Een uitdrukking die vandaag van toepassing was. Daar waar het gisteren pijpenstelen regende, stond vandaag een mooi winterzonnetje aan een volstrekt open en heldere hemel. Het was dan ook een genot om op en rond het trainingsveld te vertoeven. De training werd afgewerkt op het veld waar morgen de oefenwedstrijd tegen de professionals van Yozgatspor 1959 zal worden gespeeld. Een grasmat als een biljartlaken. Met de toezegging dat de mat morgenvroeg nog wordt geschoren, de term “maaien” doet hier geen recht aan de feitelijke situatie, en dat de weersomstandigheden morgen nog beter zullen zijn, bereidde de groep zich voor op de wedstrijddag. De ochtendtraining werd afgesloten onder leiding van Theo Lankhorst, fysiotherapeut van het team, met een uitgebreide sessie core stability. Een ideaal moment voor de meereizende fotograaf om lelijke gezichten vast te leggen. Vermoeide spelers die fysiek zware inspanning doen, levert mooie kiekjes op. Een aantal zal zelfs de screening voor het fotoboek van het trainingskamp op de site van NWC niet halen. Vanmiddag stond de training op het programma die gisteren in verband met de weersomstandigheden was komen te vervallen. Wederom was het decor het wedstrijdveld van morgen. Omdat de duisternis aan de Turkse Riviera snel invalt, werd getraind onder een meer dan prima kunstlicht. De voltallige selectie heeft aan de training kunnen meedoen. Dat ook bij de meereizende sponsoren de wedstrijdspanning naar een hoger punt loopt, mocht blijken uit hun aanwezigheid deze namiddag. Ook deze avond stond een spelactiviteit op het programma. Martijn Mulder en Stefan Vaas tekenden voor de organisatie. En alhoewel het een zeer ervaren duo is, toonde Gianni Steijlen feilloos aan dat vragen maken ook een kunst is. Op de vraag hoeveel vierkante centimeters groot een gele kaart is, constateerde hij dat de vraagstelling niet klopt. Een gele kaart is immers rechthoekig. <b>Dag 4: 9 januari 2016</b> Vandaag stond de wedstrijd tegen de profs van Yozgatspor 1959 op het programma. Dit team komt uit in de tweede Turkse liga. Het team is ook ondergebracht in het ressort waar NWC verblijft. Aan het ontbijt werden dan ook de eerste serieuze blikken uitgewisseld. Behalve het feit dat de spelers van Yozgatspor 1959 tweemaal per dag trainen en NWC tweemaal per week, was er ook visueel meteen een verschil zichtbaar. Daar waar de tegenstanders stuk voor stuk voorzien zijn van een meer dan volwaardige baardgroei, heeft het merendeel van de spelers van NWC waarschijnlijk nog nooit een scheerapparaat gezien, laat staan in de hand gehad. De ochtend stond in het teken van rust. Het merendeel van de spelers ging dan ook na het ontbijt terug naar de kamer om zich voor te bereiden op de wedstrijd. Uiteraard werd de lunch aangepast aan het programma, niet alleen qua tijd, maar ook qua aanbod van eten. Vlak voor vertrek naar het veld deed hoofdtrainer Henry van Alebeek zijn wedstrijdbespreking. Duidelijk werd dat de wedstrijd vooral in het teken zou komen te staan van het opbouwen van wedstrijdconditie en het wegzetten van een goede organisatie. De omstandigheden waren meer dan ideaal: een kort geschoren grasmat zo egaal als een biljartlaken, een lekker winterzonnetje bij een temperatuur van ca. 20 graden en een flauw zeebriesje. Al gauw in de wedstrijd bleek dat de tegenstander een maatje te groot was. Om het maar in termen van Martijn Mulder uit te drukken: de tegenstander loopt achteruit harder dan wij vooruit. Dat ondanks de uitslag (6-0 verlies) de organisatie redelijk in tact bleef, werd in ieder geval als zeer positief ervaren. En dat de term “conditieprikkel” vanmiddag niet misplaatst was, moge duidelijk zijn. Na het nuttigen van de avondmaaltijd stond de volgende activiteit alweer op het programma. Het hele gezelschap reisde per bus naar het nabijgelegen Belek, waar de oefenwedstrijd Hamburg S.V. – Ajax werd gespeeld. Een toetje op de taart voor de Ajax-aanhangers in de groep en een leuke invulling van de avond voor iedereen.