Download onze app..

..voor de beste ervaring op een mobiel apparaat.

Download voor iOS

Download voor Android

Verdonschot (Deurne):”We horen minimaal een stabiele eersteklasser te zijn"

Als je naar de topploegen gaat kijken in het district Zuid II dan hoort daar naar mijn mening nog steeds de sv Deurne bij ondanks de zeer magere resultaten in de laatste jaren. SV Deurne is grote leuke vereniging die een behoorlijke naam heeft opgebouwd in het amateurvoetbal. De vereniging heeft momenteel de beschikking over acht seniorenteams, een vrouwenteam en zesentwintig jeugdteams. Het vaandelteam van sv Deurne was lange tijd terug te vinden in de 3e Klasse of 4e Klasse maar eind jaren tachtig/ begin jaren negentig werd de weg omhoog ingezet en beleefde het hele mooie tijden en kreeg het op een gegeven moment zelfs landelijke bekendheid. In het seizoen 1986-1987 pakte het team het welverdiende kampioenschap in de 3e Klasse A en bleef het de concurrenten Heeze en UNA maar liefst acht en tien punten voor. In de 2e Klasse maakte het vervolgens ook indruk. Vier jaar lang eindigde het bij de eerste drie en het was dan ook eigenlijk wachten op een kampioenschap. Deze kwam er in het seizoen 1991-1992 waarna de ploeg ook direct doorstoomde naar de Hoofdklasse. Een historisch hoogtepunt want voor het eerst in haar bestaan mocht het uitkomen op het allerhoogste niveau bij de amateurs. Topjaren dus, onvergetelijke jaren maar wie dacht dat het daarbij zou blijven had het goed mis. Het mogen uitkomen in de Hoofdklasse was al een happening of zich, een avontuur waar men volop van genoot ondanks dat de ploeg het wel vrij lastig had in die Hoofdklasse. Maar wat was het leuk om te mogen spelen tegen topverenigingen zoals Geldrop, Venray, LONGA en sv Meerssen. In het eerste seizoen behaalde sv Deurne dat onder leiding stond van Jan Pijpenseel een tiende plaats maar had het bv wel maar twee punten minder dan de nummer vijf Halsteren. Daarna was er een negende en een zevende plaats wat de hoogste notering bleek te zijn. In de daaropvolgende drie jaar speelde het eigenlijk constant tegen degradatie en daalde het in het seizoen 1998-1999 ook af naar de 1e Klasse. Het was even wachten wat de ploeg vervolgens zou gaan doen in die 1e Klasse. Je ziet namelijk wel vaker dat een ploeg die gedegradeerd is het vervolgens ook moeilijk krijgt in een lagere klasse maar dat is bij Deurne nooit het geval geweest althans tot afgelopen seizoen dan. Deurne deed het na de degradatie altijd goed in die 1e Klasse en je kunt eigenlijk ook wel stellen dat het die klasse was ontgroeid. Deurne was te goed voor de 1e Klasse en kwam telkens eigenlijk te kort in de Hoofdklasse. Maar één keer was daar een uitzondering op en dat was in het seizoen 2007-2008. Het werd een onvergetelijk jaar, het was een sprookje, een droom. Heel Deurne stond op zijn kop, men kon er maar niet bij. Deurne werd namelijk nadat het kampioen was geworden in de 1e Klasse ook direct kampioen in de Hoofdklasse. Een prestatie van formaat, en prestatie dat heel Deurne op haar grondvesten deed trillen. Maar er was meer. Zoals eerder aangegeven kreeg Deurne ook landelijke bekendheid doordat het in de KNVB-beker wist door te dringen tot de achtste finales. Daarin was Feyenoord de tegenstander. Het duel dat bij Helmond Sport werd gespeeld en dat met 0-4 ging verloren werd live uitgezonden op televisie. Historische momenten dus waar men tot op de dag van vandaag nog aan zal terugdenken. Wat moet het heerlijk voor een vereniging zijn wanneer je dit kun bereiken, wanneer je dit met zijn allen mag meemaken. Maar liefst negentien bussen met supporters vertrokken destijds naar Helmond om getuige zijn van deze happening. Een sprookje dus maar ook een sprookje dat al weer snel ten einde kwam. Het seizoen 2007-2008 bleek een opleving te zijn want in het jaar daarop degradeerde de ploeg weer terug naar de 1e Klasse. Dat het de 1e Klasse was ontgroeid werd vervolgens nog maar eens bevestigd. Deurne pakte nu de titel in 1D en keerde na één jaar afwezigheid terug in de Hoofdklasse. Stiekem had men de hoop dat het mee zou kunnen met de rest, dat het een keer niet tegen degradatie hoefde te vechten, maar dat is eigenlijk nooit het geval geweest. Deurne had het altijd al lastig in die Hoofdklasse en bleef het daar ook lastig houden. Waarom? Dat is moeilijk te zeggen zo vindt ook voorzitter Leon Verdonschot. Leon:”Is inderdaad moeilijk te zeggen en blijft een beetje gissen. Elk jaar stond er volgens ons een uitgebalanceerde ploeg maar wilde het gewoon niet altijd uit de verf komen. Daar komt bij dat de onderlinge verschillen steeds kleiner werden en de kans steeds groter dat je nacompetitie moest spelen. Ook zagen we elk jaar de beste spelers toch weer vertrekken naar elders.” Deurne speelde dus bij terugkeer in de Hoofdklasse, zoals eerder aangegeven, vrijwel altijd tegen degradatie. Alleen in 2011-2012 en 2013-2014 bleef men nog weg van de gevarenzone. In het laatst genoemde seizoen begon de ploeg overigens ook niet echt best maar kon het wel terugkijken op een geweldige tweede seizoenshelft waardoor het seizoen uiteindelijk werd afgesloten met een zesde plaats. De beste notering na het kampioenschap in 2008. In drie van de vijf jaar moest het de nacompetitie in voor lijfsbehoud. Het waren loodzware seizoenen voor de Deurnenaren met heel erg veel wedstrijden. Vooral het seizoen 2012-2013 spande de kroon. Deurne eindigde in de competitie toen op een elfde plaats met drie punten achterstand op concurrent Nuenen. Hierop moest Deurne dus de nacompetitie in waarin het maar liefst zes wedstrijden speelde naast de zesentwintig dus in de competitie. In de eerste ronde was het over twee wedstrijden te sterk voor DESK (2-1 verlies, 4-2 winst). In de finale was het vervolgens kansloos tegen DOSKO (2-5 en 1-0, beide verlies) waardoor het de herkansingen in moest. Eerst trof Deurne Best Vooruit dat met 4-0 werd verslagen en daarna moest het een halve competitie afwerken met SC Joure en Quick. Twee van die drie ploegen zouden ook het jaar daarop mogen uitkomen in de Hoofdklasse. Deurne verloor het eerste duel tegen Quick kansloos waardoor het dus zou moeten winnen van SC Joure. Maar nog voor het duel werd gespeeld kwam er goed nieuws. Doordat Alphense Boys werd teruggezet naar de 1e Klasse was er voor SC Joure promotie naar de 1e Klasse en zou Deurne ook het jaar daarop gewoon mogen uitkomen in de Hoofdklasse. U zult zeggen zesentwintig wedstrijden en zes nacompetitie-wedstrijden is dat zo apart. Nee misschien niet maar naast deze wedstrijden was het team ook nog actief in de beker en succesvol in de beker. Deurne doorliep de groepsfase en bereikte na zes overwinningen op rij in de knock-out fase de finale waarin Volkel de tegenstander was. Na negentig minuten was de stand nog 0-0 maar in de verlenging was Deurne dan toch de betere en wist met 2-1 te zegevieren. Dus toch ook nog een prijs voor Deurne dat daarna ook nog mocht gaan strijden voor de landelijke KNVB beker. Hierin speelde Deurne allereerst tegen Harkemase Boys. Deurne won met 1-0 en mocht verder. In de halve finales vond het uiteindelijk haar Waterloo, tegenstander Argon liet Deurne kansloos (1-6). In totaal speelde Deurne dus maar liefst 44 officiële wedstrijden in een toch wel gedenkwaardig seizoen. Het spelen van de vele wedstrijden eiste misschien uiteindelijk ook wel de tol, maar dat niet alleen. Het vrijwel constant tegen degradatie moeten voetballen lijkt me nu ook niet echt een bevorderlijk. Niet voor de supporters en niet voor de spelers. Het is dan ook vaak zo dat de spelers op den duur minder gemotiveerd zullen zijn en dat je ook eerder spelers hebt die eerder een vereniging de rug zullen toekeren. Zo ook bij Deurne die zelf ook vaak spelers van buitenaf haalde. Leon:”Ja dit klopt wel. In het verleden, toen inderdaad met meer spelers van buitenaf werd gespeeld, zag je door tegenvallende prestaties of kwaliteitstekort bij spelers, dat er veel verloop in de groep zat. Maar dat is nu gelukkig niet meer het geval nu we een andere weg zijn ingeslagen. Wij zagen ook dat het zo niet meer verder kon. Wij hebben nu dan ook de keuze gemaakt om naar de toekomst toe veel meer te investeren in de jeugdopleiding, en logischerwijze daarmee ook de keuze om in het vaandelteam zoveel mogelijk eigen jeugd te laten spelen. Deze wens kwam nadrukkelijk van onze leden, en dat hebben wij gerespecteerd! Uiteindelijk geeft dat iedereen natuurlijk ook veel meer voldoening.” Deurne begon afgelopen jaar dus min of meer opnieuw en dan weet je dat dat tijd gaat kosten. Men dacht dan ook zeker nog niet aan een titel maar anderzijds had men ook niet verwacht dat men het zo moeilijk zou gaan krijgen in die 1e Klasse. Deurne eindigde toch wel op een teleurstellende elfde plaats en moest voor de vierde keer in zes jaar tijd de nacompetitie in. In de eerste ronde was het over twee wedstrijden te sterk voor tweedeklasser vv Scharn waarna het ook in de finale te sterk was voor tweedeklasser Laura Hopel Combinatie. Voorzitter Leon Verdonschot ziet ondanks de lagere klassering en het moeten spelen van de nacompetitie toch ook hele mooie dingen. Leon:” De ommekeer, zoals eerder aangegeven kost even kruim, maar we zien inmiddels al de positieve ontwikkelingen daar in. Ook oud Deurne spelers zien dat, en komen graag weer terug. Ja en dan het resultaat. We wisten misschien ook wel dat het niet makkelijk zou gaan worden. Er stond een nieuwe trainer voor de groep en we hadden te maken met veel nieuwe spelers, jonge spelers ook die wellicht iets te vroeg zijn gebracht maar nogmaals dit is een fase, een leerproces. Verdonschot is dan ook zeker niet bang voor de toekomst en ziet deze met vertrouwen tegemoet evenals het komende seizoen. Leon:”Wij hebben binnen Technische Zaken een fantastisch team met veel kennis en ervaring. Samen met de selectie ( niet te vergeten het zeer succesvolle “ Jong Deurne” ofwel Deurne 2) zien wij het komende seizoen inderdaad met heel veel vertrouwen tegemoet. Er is dan ook geen enkele reden te veronderstellen dat we in de 1e klasse niet bovenin zouden kunnen meedraaien. Er is genoeg kwaliteit en ik denk dan ook zeker dat we gelet op de toekomst minimaal een stabiele eersteklasser moeten kunnen zijn die veelvuldig gaat meedoen om promotie en nacompetitie.” Het blijft dus natuurlijk nog even afwachten maar één ding is zeker Deurne weet wat het wil, nu en voor de toekomst. Deurne wil weer herkenbaar gaan worden voor buitenstaanders maar vooral voor de eigen leden. De sfeer, de gezelligheid, het gevoel van ons kent ons. Leon:”Inderdaad. Deurne is al een fantastische club waar we steeds meer samen de doelen nastreven. Een club waar we bewust een paar jaar geleden gekozen hebben om levensbestendig te blijven, en ook met ons vaandelteam realistische en uitdagende doelen na te streven. Een club met een mooie toekomst”