Download onze app..

..voor de beste ervaring op een mobiel apparaat.

Download voor iOS

Download voor Android

In gesprek met de twee ‘’rooie’’ broers Faassen!

In het amateurvoetbal draven ieder weekeinde de twee broers Kenny Faassen (28) en Robin Faassen (24) over de Limburgse voetbalvelden. Het zijn échte winnaars, die er elke wedstrijd alles aan doen om de drie punten te behalen. Binnen het veld speel je liever niet tegen ze, maar als je verzaakt ook niet graag met ze. Buiten het veld zijn het ontzettende vriendelijke en spontane gasten. Als ze een wedstrijd niet opvallen vanwege hun spel, dan is het wel vanwege hun rode kapsels. Nieuwsgierig naar hun verhaal? Lees dan snel verder…

 

Wat vinden jullie zelf van jullie opvallende haarkleur?

Kenny: ‘’Het is gewoon zo dat we daar altijd mee opvallen. Als kind had ik ook nog eens een brilletje, een beugeltje en dan rooie haren. Gelukkig zijn we nooit gepest, waarschijnlijk omdat we goed konden sporten. Het heeft ons meer gebracht dan tegengezeten.’’ 

Robin: ‘’Wij werden en worden nog steeds rooie genoemd. Mensen die dicht in mijn omgeving staan, mogen dat ook wat mij betreft zeggen. Een vreemde spreek ik daar wel op aan of hij merkt het wel in een duel op het veld dat hij dat niet moet doen.’’  

 

Hoe zijn jullie in aanraking gekomen met voetbal?

Kenny: ‘’Toen ik 4 jaar was, ben ik met een schoolvriendje meegegaan naar de voetbaltraining op een zandberg bij Mariarade. Dat vond ik destijds verschrikkelijk, want ik weet nog goed dat ik huilend thuiskwam. Dat beetje hobbelen op het zand, had helemaal niets met voetbal te maken. Uiteindelijk ben ik via mijn vader bij FC Hoensbroek terecht gekomen en nooit meer gestopt met voetballen.’’

Robin: ‘’Ik ging altijd mee naar de trainingen van Kenny. Echter moest ik wachten totdat ik 4 jaar was om voor de bambino’s uit te komen. Onze pa heeft de pech gehad dat hij al vroeg moest stoppen met voetballen vanwege een knieblessure. Desondanks is hij altijd van FC Hoensbroek lid gebleven en gingen wij samen met hem op zondag mee naar de wedstrijden van het eerste elftal. Naast het hoofdveld kwamen wij met de bal onze energie wel kwijt.’’

 

Zowel Kenny als Robin zijn begonnen bij de jeugd van FC Hoensbroek om vervolgens door te stromen naar de jeugdopleiding van Roda JC. Beide hoofdrolspelers hebben het tijdens deze opleiding tot profvoetballer ver weten te schoppen.

Robin + Kenny: ‘’Samen hebben wij alle jeugdelftallen van Roda JC doorlopen waarin wij veel hebben kunnen trainen met leeftijdsgenoten uit de regio en wedstrijden hebben kunnen spelen tegen tegenstanders uit Nederland en het buitenland. De ervaringen die neemt niemand ons meer af. Van speciale overwinningen, toernooien, top tegenstanders tot busreizen. Uiteindelijk hebben wij het ultieme doel door diverse redenen niet weten te behalen.’

 

Dan is er uiteindelijk bij Roda JC geen toekomstperspectief…

Kenny: ‘’Op het moment dat ik moest doorbreken draaide Roda JC met spelers als Ruud Vormer, De Fauw en Kah als een tierelier waardoor het heel lastig was om de profvoetballerij te behalen. Ik had er minder moeite mee dan mijn broertje, want ik vond leren ook hartstikke leuk. Via een zaakwaarnemer kon ik nog naar een andere club, maar ik heb bewust gekozen voor mijn studie op de universiteit. Toen heb ik over de amateurvelden gezworven en ben ik via Schaesberg, BSV Limburgia en FC Hoensbroek nu al vijf jaar actief bij LHC.’’

Robin: ‘’Onze lichting had de pech dat de club ontzettend veel nieuwe spelers van buitenaf contracteerden die dan de voorkeur kregen boven ons als talenten van de jeugd. Zodoende besloot ik te stoppen en ben ik naar Amerika gegaan. Ik wilde alles eruit proberen te halen, want ik wilde niet later spijt hebben en denken in als-termen. Vanwege heimwee ben ik vrij snel teruggekeerd naar het vertrouwde Zuid-Limburg. Ik was depressief, moest een baan zoeken en ging op een lager niveau voetballen bij mijn broer in het team. De mindere periode in Amerika gecombineerd met feit dat ik nog niet echt kon wennen aan het amateurvoetbal, maakten dat ik bij LHC niet meer mijn draai kon vinden. Ik koos het jaar erna voor EHC. Ik merkte dat het hogere niveau me hielp om mijn ritme weer terug te krijgen. Echter moesten we vaak ver reizen voor uitwedstrijden, denk aan Vlissingen, Delft en Rotterdam. Het volgende seizoen koos ik dan ook voor FC Hoensbroek – de bekende omgeving en een team vol met vrienden –  die dat jaar voor het eerst in de eerste klasse uitkwamen. Helaas konden wij degradatie niet voorkomen en vertrok zo’n beetje de hele selectie naar andere verenigingen en viel het team uiteen. Uiteindelijk heb ik zelf toen ook voor een andere uitdaging gekozen. Zo ben ik bij Heksenberg terechtgekomen, waar ik momenteel bezig ben aan mijn tweede seizoen.’’

 

Wat zijn jullie mooiste herinneringen in het voetbal?

Robin: ‘’Ik heb veel mooie momenten meegemaakt. De kampioenschappen met de D3, D1, B1 en A1. Met de A1 was een fantastisch jaar waarin wij met de lichting 1994/1995 kampioen werden in de 1e Divisie. Wij werden met 15 punten verschil kampioen en ik had een belangrijke rol in het team als eerstejaars A-junior. Dat seizoen heb ik de beste trainer ooit gehad, de ongekende Tini Ruijs. Van hem heb ik in één jaar meer geleerd dan alle andere trainers bij elkaar. Bij de senioren was het ook een hele mooie eer om een rugnummer te krijgen met je naam op het wedstrijdshirt. Tot slot heb ik in Amerika niet de mooiste tijd gehad, maar wel veel ervaring en zelfkennis opgedaan. Aan de andere kant van de wereld leer je wie je bent. Het is een regelrechte cultuurshock waar je in terecht komt, sport staat daar op nummer 1 en je krijgt ontzettend veel aandacht. Vanaf het eerste moment dat ik met mijn pa in Amerika was, mijn jasje kreeg en naar de supermarkt ging, kwamen auto’s langs die mijn naam schreeuwden. Op feestjes kreeg je de volle aandacht van alle aanwezige meiden. Het was super raar om met die gedachten daar te zijn. Ik ben als persoon positief anders teruggekomen dan toen ik naar Amerika vertrok. Het was wel gek, maar ook weer fijn om de normale Robin Faassen uit Hoensbroek te zijn.’’

Kenny: ‘’Toen Robin naar Amerika ging, had hij zich bij LHC ingeschreven, zodat hij de voorbereiding met ons kon meedoen. Dat was net het jaar dat LHC de tegenstander was voor de openingswedstrijd van Roda JC. Dat was wel een mooi moment om voor het eerst en misschien wel de laatste keer één helft samen te spelen tegen onze oude club Roda JC. Verder heb ik tijdens mijn tijd bij Roda tegen spelers mogen spelen die nu internationale toppers zijn zoals Eriksen en van Dijk. De eerste wedstrijd bij de hoofdmacht van Roda JC was ook heel speciaal. Allereerst als je jouw shirtje ziet hangen met een eigen rugnummer en je naam op de achterzijde, dat geeft dat een zeer positief gevoel. Grappig detail was dat ik die avond eveneens mijn diploma-uitreiking van de middelbare school had. Ik kwam later en moest daarna aan iedereen uitleggen hoe ik te laat kon zijn voormijn diploma-uitreiking.  Dat ik mijn officieuze debuut had gemaakt, was voor de meeste gelukkig een aanvaardbaar excuus haha. Allemaal fantastische ervaringen die ik nooit meer vergeet.’’  

 

Hoe omschrijven jullie elkaar als voetballer?

Robin: ‘’Kenny is een speler die verdedigend is ingesteld en de voorbije jaren meer naar achteren is geschoven vanuit het middenveld naar centrale verdediger. Hij vindt het ook leuker om te verdedigen dan te aanvallen en wint, alhoewel hij klein van stuk is, het liefst zijn duels koppend. Iemand met een functionele techniek, die in dienst van het elftal speelt.’’

Kenny: ‘’Robin is een speler die in eerste instantie een stofzuiger was, maar steeds aanvallender op het middenveld is gaan spelen. Door zijn goede (trap)techniek, body en redelijke snelheid is hij een box to box speler geworden, waarbij hij graag voor het doel opduikt.’’

 

Jullie zien er allebei nagenoeg hetzelfde uit, maar hoe zit dat qua persoonlijkheid?

Kenny + Robin: ‘’We hadden dezelfde interesse met voetbal en hebben vanzelfsprekend dezelfde normen en waarden van het thuisfront meegekregen. Toch verschilden onze karakters vroeger heel erg. Wat voor Robin A was, dat was voor Kenny B. Hedendaags ligt het dichter bij elkaar, wellicht omdat Robin naar eigen zeggen een flink stuk volwassener is geworden. Toch zijn er nog steeds wel genoeg verschillen. Zo reageren we meestal op bepaalde situaties totaal tegenovergesteld, de een rationeel en de ander emotioneel. En de volgende keer kan het weer precies andersom zijn. Over het algemeen is Kenny iets verstandiger, Robin heeft iets meer moeite met gezag in combinatie met onrecht waardoor hij iets lastig los kan laten en graag nog iets kwijt wilt terwijl hij beter kan zwijgen. Verder is er goede kans dat je Robin op vrijdagavond tegenkomt in de stad, en zul je Kenny eerder in de voetbalkantine of thuis op de bank aantreffen.

 

Hoe zien jullie de voetbaltoekomst tegemoet?

Robin: ‘’Momenteel ben ik voetballer van Heksenberg, waar ik graag de komende jaren sportief succes mee wil behalen. We moeten zo snel als mogelijk promoveren en een stabiele tweedeklasser worden. Het is een mooie vereniging, met een goede basis en warmhartige clubmensen die veel voor je doen. Mijn uitgangspunt is dat ik minimaal in de tweede klasse wil spelen. Voor dit seizoen heb ik een uitzondering gemaakt. Het is ook wel eens prettig om voor de prijzen mee te doen, want de laatste jaren heb ik ieder seizoen voor klassenbehoud gestreden. In welke klasse de max ligt, zien we dan wel.’’

Kenny: ‘’Ik zit goed op mijn plek bij LHC, waar ik sinds augustus van dit jaar samen met mijn goede vriend en teamgenoot, Mark Bäumler, het penningmeesterschap invul. Een bewuste keuze om mij meer te verbinden aan de club voor de lange termijn. Verder weet ik wat ik wel en niet kan. Ik vind het prima zo om stabiel te spelen in de tweede klasse en heb niet de ambitie om naar een andere vereniging te gaan om eerste klasse te spelen. Daar ben ik momenteel ook fysiek niet op berekend haha.’’

 

Je zou het bijna vergeten, maar er bestaat ook een leven naast het voetbal voor Kenny en Robin.

Kenny: ‘’Ik ben samen met mijn vriendin Lieve waarmee in sinds kort een geregistreerd partnerschap ben aangegaan. Woonachtig in Landgraaf en ik werk bij de belastingafdeling van SABIC. Ik kijk ontzettend uit naar december, want dan word ik trotse vader van een dochtertje. Ik ben benieuwd hoe dat gaat, want ik slaap nogal graag.’’

Robin: ‘’Ik woon nog thuis bij mijn vader in Hoensbroek. Ik ben wel langzaam aan het kijken voor een eigen huisje. Sinds kort heb ik een vriendin, die Sanne heet. Ik werk bij Hanssen Footcare, specialist in voetzorg en schoenen op maat, waar ik verantwoordelijk ben voor de inkoop en planning. In mijn vrije tijd ga ik graag iets ondernemen met mijn vrienden en/of vriendin.’’

 

Wellicht zien we over een aantal jaren een nieuwe rooie Faassen bij de Oranje Leeuwinnen. Namens het team van In de Wandelgangen danken wij Kenny en Robin voor hun tijd, enthousiasme en openhartigheid. Wij wensen hen veel succes en plezier voor de toekomst. Wij zijn in ieder geval hartstikke benieuwd in welke richtingen het balletje gaat oprollen.

 

Door: Melvin Senden