Download onze app..

..voor de beste ervaring op een mobiel apparaat.

Download voor iOS

Download voor Android

KERSTINTERVIEW 2018 | Speciale gast Jo Evers

KERSTINTERVIEW  2018.

 

Onze gast wordt in januari 2019 , 80 jaar , en staat nog volop in het leven. Hij is op sociaal vlak zeer betrokken in de maatschappij , kreeg dit jaar een enorme klap te verwerken door het plotselinge overlijden van zijn echtgenote , Wies , waarmee hij 53 jaar getrouwd was. Hij is voorzitter van de Heerlense 5E klasser NEC`92 waarbij hij sinds de fusie tussen de twee verenigingen SNE en Nieuw Einde in 1992 als bestuurslid/voorzitter betrokken is.

 

Onze speciale gast voor het kerstinterview is 

JO EVERS.

 

 

1. Wie is?

Ik ben geboren op 16 januari 1939 in Venlo , dus een vooroorlog kind. Mijn vader werkte bij de PTT daardoor zijn wij diverse malen verhuisd. 1 jaar na mijn geboorte zijn wij verhuisd naar Maastricht waar wij de oorlogsjaren hebben doorgebracht. In 1949 zijn wij met ons gezin verhuisd naar Groningen waar wij gewoond hebben tot 1956. Daarna zijn wij weer teruggekeerd naar het Zuiden.

In 1965 ben ik getrouwd met Wies , na eerst in Hoensbroek gewoond te hebben zijn wij in 1977 verhuisd naar de Iepenstraat in de wijk Passart in Heerlen , waar ik nog steeds woon. Wij zijn hier gaan wonen omdat ik dan dicht bij de school was waar ik werkte.

Wies en ik hebben samen 2 zonen Arthur , hij is in 1966 geboren en Erik die in 68 geboren is. Beiden wonen ook in Heerlen.

 

2. Opleidingen ?

Na de lagere school ben ik in Groningen naar het gymnasium gegaan , het Sint Maartencollege en terug in Limburg heb ik het gymnasium afgemaakt op het Bernardinuscollege in Heerlen. Om vervolgens opleiding tot leraar te gaan volgen op de Kweekschool in Heerlen die heb ik afgesloten met de hoofdakte.

3. Maatschappelijke loopbaan?

Ik heb 28 jaar met veel plezier in het onderwijs gewerkt. In 1963 -1965 als onderwijzer op de Sint Jozefschool in Hoensbroek. In 1965 werd ik het jongste schoolhoofd van Nederland en wel op de Sint Paulusschool in de Heerlense wijk de Passart. Wij zijn toen gestart met 3 klassen een 1e en 2e klas en een combinatieklas in totaal hadden wij toen 87 leerlingen. Na de grote verbouwing van ons schoolcomplex groeiden wij uit tot een school met 500 leerlingen. 1986 werd de lagere school geïntegreerd in het basis onderwijs .Ik heb hier gewerkt van 1965 tot 1991.

Dan volgen er enkele leuke anekdotes over zijn tijd op de Sint Paulusschool en ook dat zijn vrouw Wies , die onderwijzeres was op een andere school , ook wel eens uithielp op de school waar Jo directeur van was.

Van 1991 tot 1998 was ik wethouder in Heerlen . Ook een mooie tijd , ook de contacten met niet alleen de medewerkers op de vloer maar ook met de mensen in het veld” . In mijn portefeuille had ik ook openbare werken en ik hechtte er grote waarde aan om ook met de mensen die dagelijks het huisvuil ophaalden regelmatig contact te hebben. Al deze contacten heb ik altijd gekoesterd ! En tot op de dag van vandaag kom ik medewerkers uit die periode tegen en maken we ook nog praatje. Tuurlijk ook over de goede oude tijd.

Het CDA was mijn partij , Ik was van 1978 tot 1991 raadslid voor het CDA in Heerlen en aansluitend tot 1998 wethouder . Maar er zijn toen zaken gebeurd binnen CDA Heerlen die mij en mijn echtgenote veel pijn hebben gedaan en tot op de dag van vandaag nog doen.

Het siert jo Evers dat hij hier niet dieper op in wil gaan , hij wil niet “natrappen”

Na mijn periode als wethouder , ik was toen 59 jaar , ben ik met mijn eigen bedrijfje begonnen , en al snel beheerden wij het centrum management van Hoensbroek , Brunssum en Heerlerbaan. Ook dit was een enorme mooie uitdaging , iets waar ik nog steeds met veel plezier naar terug kijk.

In 2010 , ik was toen 71 jaar , ben ik met mijn werkzaamheden gestopt. Ik had toen 28 jaar gewerkt, 48 jaar in het onderwijs , 8 jaar in de politiek en 12 jaar als zelfstandig ondernemer.

Ik ben blij dat ik dit 48 jaar heb mogen doen , 3 heel verschillende banen. Een mooie tijd , mijn werkzaam leven en het heeft mijn leven verrijkt .

4. Wanneer kwam U in aanraking met de voetbal sport?

Dat was toen wij in Groningen woonden . Ik was toen 13 jaar ik zat op het gymnasium Sint Maarten en die hadden ook een voetbalclub , VMC  Voetbalclub Maarten College. En daar ben ik tot 1956 doelman geweest. Na onze verhuizing naar het Zuiden werd ik in 1956 lid van de voetbalvereniging Passart , ja uiteraard ook als doelman , tot 1959. Vervolgens ben ik tot 1962 jeugdleider geweest.

5. En toen ? 

Was er mijn nieuwe uitdaging, ik ging de scheidsrechters cursus volgen bij KNVB onder leiding van Ed Gielen en in 1963 werd ik scheidsrechter.

Ik ben toen begonnen in wat in die tijd was , de onderafdeling , en ben door gegroeid naar groep 1 van de KNVB en floot wedstrijden in de 1e en 2e klas en was grensrechter betaald voetbal , met mijn collega Piet van Bree. Tot en met 1978 heb ik ook nog in de hoofdklasse wedstrijden gefloten.

Door blessure ben ik in 1978 gestopt ik weet het nog goed , ik floot toen de wedstrijd Wilhelmina`08 – Eijsden , ik had al een tijdje last van blessures en in deze wedstrijd kreeg ik enorm last van deze blessures , ik kon het spel niet goed meer volgen en nam enkele foutieve beslissingen en na afloop nam ik de beslissing dan ook om per direct  te stoppen als scheidsrechter.

Dan komen de verhalen en ervaringen over zijn tijd als scheidsrechter en grensrechter betaald voetbal. 

Over 1969 waarin hij iedere zaterdag naar KNVB Zeist ging voor docenten cursus.

Van 1969 – 1978 les gegeven aan ABO-JVL cursussen, trainerscursussen en scheidsrechterscursussen.

In 1969 – 1982 werd hij voorzitter van het COVS als opvolger van Theo Boosten, Na voorzitterschap werd hij benoemd tot erevoorzitter.

Na afloop van zijn activiteiten als scheidsrechter ontving hij van zowel de KNVB alsook van COVS  een gouden speld. Een bekroning op een pracht van carrière.

Later werd Jo Evers ook benoemd tot lid Orde Oranje Nassau.

6. Wat werd toen Uw volgende uitdaging ?

In 1984 werd ik bestuurslid bij RKSNE dat speelde in de 2e klas onderafdeling. Onze ”buren” was de voetbalvereniging van Nieuwe Einde . Twee verenigingen met twee verschillende culturen. Toch kwam het tot een fusie tussen beide verenigingen ,het huidige NEC`92 .

Een fusie waar ik groot voorstander van was en binnen een was het samengaan vlekkeloos verlopen. Nee ik heb er nooit spijt van gehad .

Dat blijkt ook wel want na al die tijd ben ik nog steeds actief.

Want wat heel belangrijk is , is de rol van de vereniging in de wijk , de vereniging is van maatschappelijke betekenis en is een bindende factor.

Dan staat hij even stil bij de jaren 1990 waarin de sportieve hoogtepunten een grote rol binnen de vereniging speelden , het lukte de vereniging om in de hoogste klasse te spelen. Maar na aantal jaren was men weer terug gekeerd naar het huidige niveau . 

De voetbalvereniging speelt een belangrijke rol in het leven van Jo Evers , het is zijn kindje. Hij is trots op de mooie accommodatie maar geeft ook aan dat het besturen nog steeds een uitdaging is maar dat het steeds moeilijker wordt om vrijwilligers , spelers en bestuursleden bij de vereniging te krijgen.

Ik ben nog steeds enthousiast over de onderlinge samenwerking binnen onze vereniging , sportief gaat het goed ons eerste team staat bovenaan , en vooral de saamhorigheid is een belangrijke factor .

 

Maar ook om een vereniging draaiende te houden dat wordt steeds moeilijker  . Jo Evers verwacht dan ook dat er binnen een jaar of 10 jaar nog maar 5 of 6 voetbalverenigingen in Heerlen actief zullen zijn.

 

Op 16 januari aanstaande wordt Jo Evers 80 jaar en dat wordt gevierd bij zijn vereniging NEC`92 en wel op zaterdag 19 januari.

 

Toch heeft Jo Evers kenbaar gemaakt dat hij aan het eind van dit seizoen stopt als voorzitter van NEC`92 , men is samen met Jo Evers op zoek naar opvolger van onze gast.

7. Waar hecht U veel waarde aan ?

Aan sociale contacten en omgangsvormen. Waardering hebben voor anderen. Onderlinge goede contacten spelen een belangrijke rol in mijn leven en zijn naar mijn mening ook heel belangrijk.

Neem mijn tijd op school samen met de leerkrachten schoolreizen voor de kinderen organiseren , of de communie voorbereiden dat gaf een goede band.

Mijn fijnste periode die ik als  heb meegemaakt was als bestuurslid van de scheidsrechtersvereniging de Mijnstreek van 1969 tot 1982 . Er was kameraadschap het was een vriendengroep en we hebben toen ook veel georganiseerd.

Maar ook in de politiek . Of het nu in college of in de raad was , het was altijd prettig om na afloop van raadsvergaderingen met collega`s een pilsje te gaan drinken. Er was nooit sprake van  “spelen op de persoon”

 

 

DSC_0018 (2)

 

8. Dan is daar in februari van dit jaar de verschrikkelijke gebeurtenis het plotseling overlijden van Uw echtgenote Wies.

Ja dat was de grootste klap in mijn leven. Die dag zaten wij samen gezellig thuis naar TV , de optocht in Heerlen en schaatsen te kijken, ik moest nog even weg,  en bij thuis komst had mijn echtgenote een zwaar herseninfarct gehad . In ziekenhuis kreeg ik geen positieve berichten te horen , enkele dagen later is zij overleden . Mijn wereld is toen ingestort.

 

Mijn vrouw, mijn maatje , steun en toeverlaat, Wies de moeder van onze twee zonen Arthur en Erik  was  er niet meer .

 

En dan merk je pas wat je mist , haar liefde en zorgzaamheid , geen aanspreekpunt meer , niemand meer waarmee je kunt sparren . Zij ging altijd overal met mij mee ook naar NEC`92.

 

Wij waren altijd samen en nu ben je alleen en het is leeg in huis. 

 

En natuurlijk hebben we van te voren samen gesproken  over wat als iemand van ons twee zou komen te overlijden , een van Wies wensen was dat ik tijdens de uitvaart de laatste woorden zou uitspreken. Ja dat heb ik haar toen beloofd niet wetende dat het noodlot zo snel toe zou slaan.

 

En natuurlijk heb ik tijdens de uitvaart de laatste woorden gesproken zoals Wies gevraagd had ,maar het was zwaar en heel moeilijk. De grote steun waren de meer als 300 aanwezigen waaronder 150 mensen van NEC`92.

 

Nu aan het eind van het jaar ben ik nog steeds verdrietig ik mis haar nog steeds. En ik weet wel , het leven gaat verder, maar zonder je grote liefde waarmee je 53 jaar getrouwd bent geweest is het verdomd moeilijk. 

 

Nu zijn er mijn twee vrienden poes Mietzi van 17 jaar  en hond Max 12-13 jaar die `s morgens op mij staan te wachten .

 

Binnenkort is het Kerstmis , ja ik kijk er enorm tegenop , Kerstmis voor het eerst zonder Wies. Ik zal dan ook blij zijn als deze dagen voorbij zijn.

 

Dan valt er een lange stilte , waarna we het gesprek gaan afronden met de vragen van

 

1. Karakter?

Eerlijk , spontaan , belangstelling voor anderen en vasthoudend.

2. Levensmotto?

Die is nu bijgesteld , maar probeer goed te zijn voor iedereen en bedonder niemand.

3. Bewondering voor?

Heel duidelijk , mijn echtgenote Wies

 

4. Spijt van?

Wat ook ik in het leven niet altijd dat gedaan heb ik wellicht nog had kunnen doen. Bijvoorbeeld studeren aan Universiteit Nijenrode , taal en letterkunde Nederlands maar door omstandigheden is het hier toe niet gekomen.

5. Angst voor?

Dat er iets met mijn dierbaren en mijn huisdieren zou gebeuren en ik hoop dat als ik er niet meer ben alles goed verder gaat.

6. Hobby`s?

Voetbal en scheidsrechteren. Al hoewel ik me soms erger aan de misplaatste houding van scheidsrechters , probeer je in te leven , wees een spelleider het draait niet alleen om jou.

7. Schouwburg bezoek , boek of film?

Duidelijk Schouwburg , opera en af en toe film . Maar ik heb moeite met lezen.

8. Wie zijn Uw voorbeelden?

Scheidsrechters : Charles Cörver en Ad Boogaard bij beide ben ik in betaald voetbal grensrechter geweest.

9. Waar krijgt U inspiratie van?

Het welzijn van mijn zoons en mijn huisdieren. Binnen het voetbal gebeuren : NEC`92. Maar niet van het wereld gebeuren ,dit komt steeds dichter bij huis.

10. Tot slot , waar zien wij U over 5 jaar ?

Dan lachend , waar zie jij mij over 5 jaar ? Gewoon dan heb ik geen leiding gevende functie meer want dat zou triest zijn. Maar wel bij leuk evenement en bij wedstrijd van NEC`92.

 

Vandaag hebben wij kennis gemaakt met een zeer sympathieke persoonlijkheid. Iemand die er is voor de maatschappij , de mensen uit de wijk , zijn voetbalvereniging. Een mensen , mens. Een man met een groot hart . Hij kijkt terug op een mooi leven samen met zijn Wies.

Het was een mooi en emotioneel gesprek met een uniek mens.

Wij danken Jo Evers hiervoor , wensen hem veel toekomst en spreken af elkaar binnen 5 jaar weer te zien.

 

TEKST en INTERVIEW

HEIN SMITH.

 

FOTO'S

AMENDA